Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2024

1991 στους Λειψούς και το Μαράθι

1991 στους Λειψούς και το Μαράθι
Η πρώτη φορά που επισκέφτηκα τους Λειψούς και το Μαράθι ήταν το 1991 σε ένα ημερήσιο ταξίδι από την Πάτμο. Έπεσα πάνω σ' αυτές τις -ξεθωριασμένες από τον χρόνο- φωτογραφίες πρόσφατα κι είναι σαν να έχει περάσει ένας αιώνας. Η ανάπτυξη στους Λειψούς είναι τόσο μεγάλη τα τελευταία τριάντα χρόνια που μετά βίας αναγνωρίζεις τη Λιεντού και το Λιμάνι. Το αγαπημένο μου "Aphrodite Hotel" δεν είχε ακόμη χτιστεί. Θα περνούσαν άλλα 6 χρόνια, το 1997 για να δεσπόζει πίσω από την παραλία της Λιεντούς.
φτάνοντας στο Λιμάνι των Λειψών
"Απαγορεύεται ο Γυμνισμός"-Πινακίδα στο Λιμάνι των Λειψών
Ο δρόμος από τη Λιεντού για τον Κάμπο ήταν ακόμη χωματόδρομος. Δεξιά στον λόφο διακρίνεται ο Άη Γιώργης και πίσω το εκκλησάκι του Χριστού.
Αλλά και το Μαράθι... αγνώριστο το 1991. Τότε ακόμη δεν γνώριζα ότι οι Λειψοί θα μου έκλεβαν την καρδιά το 2018 κι ότι ως το 2026 θα ήταν το δεύτερό μου σπίτι.
Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

1991 in Lipsi and Marathi

The first time I visited Lipsi and Marathi was in 1991 on a day trip from Patmos. I recently came across these photographs — faded by time — and it feels as though a century has passed. Development in Lipsi over the last thirty years has been so extensive that you can barely recognize Lientou Beach and the harbor. My beloved Aphrodite Hotel had not yet been built. Another six years would pass, until 1997, before it would stand prominently behind Lientou Beach.

arriving at the harbor of Lipsi
“NUDISM IS PROHIBITED” — sign at the harbor of Lipsi


The road from Lientou to Kampos was still a dirt road. On the right hill one can distinguish the chapel of Saint George, and behind it the chapel of Christ.

And Marathi too… unrecognizable in 1991. Back then I still did not know that Lipsi would steal my heart in 2018, and that by 2024 it would become my second home.

Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2024

Καλό ταξίδι, Γιάννη Αγαδάκη...

 Καλό ταξίδι, Γιάννη Αγαδάκη...

Τον γνωρίσαμε σε μια πεζοπορία μας στο Ασφενδιού, στις 3/11/2019, όταν περπατήσαμε από τον Άγιο Θεολόγο (Πυργί, Λαγούδι) ως την Ωριά στο Παλιό Πυλί. Ο Γιάννης Αγαδάκης, μία εμβληματική φιγούρα του Ασφενδιού, ήταν άνθρωπος του βουνού και της φύσης αλλά κυρίως ήταν άνθρωπος της προσφοράς. Όπως μου λέει η εγγονή του, Μαρία Κραμπουσανού, "Ό,τι είχε το πρόσφερε σε αυτούς που είχαν ανάγκες, κατσίκια και τυριά, όταν έκανε η γιαγιά μου". Έκανε προσφορές στον Άγιο Θεολόγο, ήταν άνθρωπος ευγενικός, δοτικός και γλεντζές. "Έφυγε" χτες σε ηλικία 90 ετών, αφήνοντας πίσω του 4 παιδιά και 4 εγγόνια. Καλό του ταξίδι...


Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni