Η Χαρά Κοσεγιάν (1964–2018) γεννήθηκε στο Ναύπλιο και έζησε στη Ρόδο. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2002 αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας, με αντικείμενο τη διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας. Εξειδικεύτηκε στη διδακτική της γλώσσας σε μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες και απέκτησε μεταπτυχιακό στη διοίκηση εκπαιδευτικών μονάδων. Από το 2007-2008 υπηρέτησε ως Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων Δωδεκανήσου, ενώ συμμετείχε και στην ανάπτυξη των νέων Προγραμμάτων Σπουδών.
Παράλληλα με την εκπαιδευτική και επιστημονική της δραστηριότητα, υπήρξε συγγραφέας και λογοτέχνης, με περισσότερα από 90 δημοσιευμένα επιστημονικά άρθρα και μελέτες, επιστημονικά βιβλία όπως τα «Λουκιανού Αληθής Ιστορία Α΄» και «Αρχαία επιβιώματα στα Νεοελληνικά δημοτικά τραγούδια», αλλά και λογοτεχνικά έργα, μεταξύ των οποίων οι «Πευκοβελόνες», «Έχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι», «Γλυκό με θλιμμένα καρύδια», «Ανατέλλει και στη Ντέια» και «Η Λοχεία της Απουσίας» και τέλος το «Ναϊρί».
Η Χαρά Κοσεγιάν έφυγε από τη ζωή στις 24 Αυγούστου 2018, σε ηλικία μόλις 54 ετών.
Η Χαρά Κοσεγιάν, ήταν σύμβουλος φιλολόγων και είχε για αρκετά χρόνια την παιδαγωγική ευθύνη του τότε σχολείου μου, του 1ου ΓΕΛ Κω. Ιδιαίτερα την περίοδο από τις αρχές του 2015 ως το τέλος του 2017, είχαμε πολύ συχνή αλληλογραφία, καθώς κάθε δράση ή εκπαιδευτική μετακίνηση των μαθητών απαιτούσε την έγκρισή της. Έτσι, μέσα από τα δεκάδες μηνύματα που ανταλλάσσαμε για επισκέψεις σε μουσεία, εκθέσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ανακαλύψαμε γρήγορα την κοινή μας αγάπη για την τέχνη και το θέατρο. Οι απαντήσεις της ήταν πάντα ζεστές και ενθαρρυντικές, πολύ περισσότερο από μια τυπική υπηρεσιακή έγκριση. Ερχόταν συχνά στην Κω και στο σχολείο μας με διάφορες αφορμές και πάντα κατάφερνε να μας μεταδώσει το κέφι της και τη χαρά της για τη ζωή.
Τον Φεβρουάριο του 2017, παρουσιάστηκε στην Κω η παράσταση «Ο Αρμένης», η θεατρική εκδοχή του συγκινητικού αυτοβιογραφικού διηγήματος της Χαράς, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων, στο Θέατρο Σφαγείο Πολυχώρος με τον Αναστάσιο Μπλάτζιο, τη Βούλα Πελεκάνου και τη Μαρία Καστάνη, σε σκηνοθεσία της Τάνιας Κίτσου και του Τάσου Μπλάτζιου (που επίσης ήταν σύμβουλος των καθηγητών Αγγλικής). Την παράσταση έντυσε μουσικά παραδοσιακή αρμένικη μουσική και τραγούδια.
Τον Μάρτιο του 2018 η ίδια ήρθε ξανά στην Κω, και συγκεκριμένα στο 2ο Γυμνάσιο Κω, για την παρουσίαση του βιβλίου της «Ναϊρί», σε μια εξαιρετική εκδήλωση που διοργάνωσε η τότε διευθύντρια Μαρίνα Μπέττα και η καθηγήτρια μουσικής Μαρία Ζησοπούλου. Λίγους μήνες πριν πεθάνει, κι όμως ήταν πολύ χαρούμενη, γεμάτη ζωή και πολύ συγκινημένη από την αγάπη του κόσμου.
Ιδιαίτερα συγκινησιακή διάσταση πήρε μετά τον θάνατό της η επιστροφή του «Αρμένη» όταν μαζί με τον Τάσο Μπλάτζιο επέστρεψε στο Ρωμαϊκό Ωδείο, σε μια παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη της.
η μοναδική φωτογραφία που βγάλαμε μαζί στη θεατρική παράσταση "Φιλιώ Χαϊδεμένου" με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη και τον Ζαχαρία Καρούνη στο Ρωμαϊκό Ωδείο στην Κω, στις 11/9/2017. Η Χαρά δεξιά, λουσμένη στο μπλε φως
Chará Koseyián (1964–2018) was born in Nafplio and lived in Rhodes. She studied Classical Philology at the School of Philosophy of the University of Athens and, in 2002, was awarded a PhD by the Department of Philosophy, Pedagogy and Psychology, specializing in the teaching of Ancient Greek Language and Literature. She specialized in language teaching for students with learning difficulties and obtained a postgraduate degree in the administration of educational institutions. From 2007–2008 onwards, she served as School Counsellor for Philologists in the Dodecanese and also participated in the development of the new Curricula. Alongside her educational and academic work, she was an author and literary writer, with more than 90 published academic articles and studies, academic books such as Lucian’s True History I and Ancient Survivals in Modern Greek Folk Songs, as well as literary works, including Pefkovezones (Pine Needles), The Moon Has Other Faces Too, Sweet with Sad Walnuts, It Rises in Deia Too, The Childbirth of Absence, and finally Nairi.
Chará Koseyián passed away on 24 August 2018, at the age of just 54.
Chará Koseyián was a School Counsellor for Philologists and, for several years, was responsible for the educational supervision of my school at the time, the 1st General Lyceum of Kos. Particularly from early 2015 until the end of 2017, we were in very frequent correspondence, as every activity or educational trip involving the students required her approval. Thus, through the dozens of messages we exchanged about visits to museums, exhibitions and cultural events, we quickly discovered our shared love of art and theatre. Her replies were always warm and encouraging, much more than a formal administrative approval. She often came to Kos and to our school on various occasions, and she always managed to convey to us her enthusiasm and her joy for life.
In February 2017, the play “The Armenian” was presented in Kos. It was the theatrical adaptation of Chará’s moving autobiographical short story, presented as part of the events commemorating 100 years since the Armenian Genocide, at the Sfageio Cultural Centre and Theatre, with Anastasios Blatzios, Voula Pelekanou and Maria Kastani, directed by Tania Kitsou and Tasos Blatzios, who was also a School Counsellor for teachers of English. The performance featured traditional Armenian music and songs.
In March 2018, she came to Kos once again, this time to the 2nd Gymnasium of Kos, for the presentation of her book “Nairi”, in an excellent event organised by the then headteacher, Marina Betta, and the music teacher, Maria Zisopoulou. It was only a few months before her death, and yet she was very happy, full of life, and deeply moved by the affection she received from the people.
The return of “The Armenian” took on a particularly emotional dimension after her death, when Tasos Blatzios brought the play back to the Roman Odeon of Kos, in a performance dedicated to her memory.
Μαρία Καλατζοπούλου-Τσιρπανλή «Για μένα η Κως, το νησί που μεγάλωσα, είναι μέσα μου όπου κι αν πάω»
Η Μαρία Καλατζοπούλου-Τσιρπανλή μεγάλωσε στην Κω. Στον δρόμο των Μαγκαλιών, για την ακρίβεια. Σπούδασε Νομική αλλά έγινε συγγραφέας. Έχει γράψει τέσσερα βιβλία: ο «Αιγέας» το 2001, « Η Γάτα η Καβάλα η ξελογιάστρα» το 2002, «ο Δρόμος των Μαγκαλιών» το 2005 και το «Συγγρού River» το 2011. Μπορεί τα τέσσερα βιβλία να γράφτηκαν από το ίδιο χέρι αλλά το καθένα είναι ξεχωριστό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, κυρίως όμως για την πρωτοτυπία των ιστοριών και του τρόπου γραφής.
Όσο για την προσωπική μας σχέση, τη Μαρία Καλατζοπούλου Τσιρμανλή την γνώρισα πρώτα μέσα από το πρώτο βιβλίο της "ο Αιγέας" (που αργότερα, στην επανέκδοσή του, μετονομάστηκε σε "ο Αιγέας ξαναβγήκε στη θάλασσα"). Είχα διαβάσει τον Αιγέα και τον είχα αγαπήσει τόσο, ώστε τον πρότεινα και τον διαφήμιζα παντού. Λίγες μέρες αργότερα, εντελώς καρμικά, γνωριστήκαμε σε ένα παιδικό πάρτι, το 2004. Ξανασυναντηθήκαμε στο Πολύκεντρο Θαλασσινού για να μου υπογράψει το βιβλίο της (αχ, και τι αφιέρωση ήταν αυτή!)
Από εκεί ξεκίνησε μια επαφή που κράτησε στον χρόνο. Το 2006 η Επαρχιακή Επιτροπή Πολιτισμού της απένειμε το Βραβείο Τιμής στη Λογοτεχνία, ύστερα από πρότασή μου, εδώ στην Κω (λίγο πιο κάτω μπορείτε να δείτε και το βίντεο από την απονομή). Το 2010 έγινε αναγνώστριά μου στην Ολονύκτια Ανάγνωση της Οδύσσειας (αναγνώστρια Νο25), ενώ το 2011 διοργάνωσα με το Πολύκεντρο Θαλασσινού την παρουσίαση του βιβλίου της «Συγγρού River» και το προλόγισα.
Δηλώνω φανατική αναγνώστρια και την ευχαριστώ θερμά για την τιμή που μου έκανε να μου παραχωρήσει τη συνέντευξη.
Σπουδάσατε Νομική. Πώς έγινε η μεταπήδηση από τη δικηγορία στη συγγραφή ;
Σόφη μου, χίλια ευχαριστώ γιατί ποτέ δε με ξεχνάς! Η αγάπη σου για μένα είναι πολύτιμη και μου δίνει δύναμη να καθίσω μόλις βρω καιρό και να γράψω κάτι καινούργιο.
Και τώρα στην ερώτησή σου. Η Νομική με προσγείωσε κι εκεί που πάντα ταξίδευα στα σύννεφα βρέθηκα να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα όπως ακριβώς θέλει ο Νόμος και όχι η Φαντασία. Ίσως αν σπούδαζα φιλολογία να είχα ξεκινήσει τη συγγραφή πιο νωρίς. Βέβαια, για να κάνουμε και το συνήγορο του διαβόλου, πρέπει να παραδεχθούμε πως η Νομική σε απελευθερώνει από τα ταμπού και μπορείς να γράψεις χωρίς προκαταλήψεις ακόμα και για τα πιο δύσκολα ανθρώπινα πάθη και λάθη. Οπωσδήποτε όμως δεν ήταν η Νομική η αιτία που μεταπήδησα στη συγγραφή. Τη συγγραφή την έχεις μέσα σου, σε κυνηγά και σε αφήνει ξάγρυπνο τις νύχτες και κάποτε θέλεις να βγουν στο φως όλα όσα σκέφτεσαι, να τα γράψεις και να μείνουν και για άλλους. Γι’αυτό είμαι και λίγο δύσπιστη στα μαθήματα δημιουργικής γραφής, γιατί πιστεύω πως ο συγγραφέας γεννιέται. Απλώς μια δημιουργική γραφή τον βοηθάει να βρει τον τρόπο να εκφραστεί.
Τρία από τα τέσσερα βιβλία σας διαδραματίζονται στην Κω. Με ποιους τρόπους σας εμπνέει η Κως;
Οι ρίζες μας μάς κυνηγούν σ’όλη μας τη ζωή και, ακόμη κι αν βρεθούμε σε άλλους τόπους, η παιδική μας ηλικία μας στοιχειώνει ακόμη κι αν έχει πίκρες. Για μένα η Κως, το νησί που μεγάλωσα, είναι μέσα μου όπου κι αν πάω, κουβαλάω πρόσωπα αγαπημένα και γεγονότα αξέχαστα. Είχα και μια αρετή: να τα γλυκαίνω με ζάχαρη όλα και να τα βλέπω με τρυφερότητα, χωρίς να κρατώ τα δύσκολα μέσα μου. Έζησα και σε μια Αθήνα απρόσωπη όπου μου έλειψαν η γειτονιά, η συμπαράσταση στις αναποδιές. Αυτή η αποξένωση από τον διπλανό άγνωστο στο τρόλεϊ μου έπεσε πολύ βαριά. Για μένα το νησί μας είναι αυτό που λένε ‘τα καλύτερά μας χρόνια’ και γι’ αυτό ό,τι και να γράψω εκεί θα ξαναγυρίζω. Ακόμα και αν τοποθετήσω πρόσωπα και γεγονότα στην Παταγονία.
Ξεχωρίζετε κάποιο από τα βιβλία σας;
Όχι, δεν ξεχωρίζω κανένα από τα βιβλία μου και, για να πω την αλήθεια, τα θεωρώ παιδιά μου. ‘ Έκανα μια κόρη και τέσσερα βιβλία’ λέω όταν με ρωτούν για τη ζωή μου. Αγαπώ τον ‘Αιγέα’ γιατί είναι το πρώτο μου βιβλίο και έχει μέσα του όλη την ιστορία του νησιού μας. Αγαπώ τη ‘Γάτα, την Καβάλα’ γιατί είναι το βιβλίο στο οποίο πειραματίστηκα να βγάλω από μέσα μου το νησί μου και να γράψω για άλλα μέρη, όχι και τόσο οικεία για μένα και νομίζω ότι τα κατάφερα. Ο πρώην δήμαρχος της Καβάλας, ο κ. Εριφυλίδης, διάβασε τη ‘Γάτα’, με έψαξε και με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε : ‘Πότε έγινε ο φόνος αυτός; Ανέτρεξα σε όλη τη βιβλιογραφία και δεν τον βρήκα.’ Αυτό για μένα ήταν η πιο μεγάλη ικανοποίηση, γιατί έγινε πιστευτή η μυθοπλασία μου από κάποιον που ήξερε τόσο καλά την πόλη. Ο ‘Δρόμος των Μαγκαλιών’ τα λέει όλα. Είναι το βιβλίο με το οποίο προσπαθώ να μπω στη γυναικεία ψυχολογία, αυτή που σέρναμε μέσα μας οι γυναίκες της εποχής μου στο νησί μας. Κάθε χαρακτήρας είναι και μια γυναίκα ηρωίδα για εκείνη την περασμένη εποχή του ’55. Τέλος, στο ‘Συγγρού River’ βάζω στην αγκαλιά της Δόξας, μιας απλής οικιακής βοηθού, όλα τα συναισθήματα καταπιεσμένων γυναικών σε μια Αθήνα πιο ανθρώπινη από αυτήν του σήμερα. Η Δόξα είναι, ίσως, η πιο αγαπημένη μου ηρωίδα.
*"Το τελευταίο της βιβλίο, "Συγγρού River", παρουσίασε η συμπατριώτισσά μας, Μαρία Καλατζοπούλου-Τσιρπανλή, στο Πολύκεντρο Θαλασσινού, σε μια κατάμεστη αίθουσα, στις 02/07/2011. Για το βιβλίο και τη συγγραφέα μίλησε ο αείμνηστος διευθυντής και εκδότης της εφημερίδας Βήμα της Κω, Γιάννης Ιωαννίδης. Προλόγισε η εκπαιδευτικός Σοφία Καραγιάννη. Αποσπάσματα διάβασε ο Μιχάλης Σβύνος και την εκδήλωση πλαισίωσε η Μικτή Χορωδία Κω υπό τη Διεύθυνση του μαέστρου Νίκου Γκαναβούρα."
Βήμα της Κω 07.07.2011
Γνώρισαν τα βιβλία σας την επιτυχία και την απήχηση που τους άξιζε;
Όχι. Και αυτό το ακούω στα τηλέφωνα που με παίρνουν αναγνώστες άγνωστοι σε μένα, καθώς και νεαρές γυναίκες οι οποίες έχουν μεγαλώσει με μια άλλη κουλτούρα. Όλοι με ρωτούν γιατί δεν με γνώριζαν ως τώρα. Καμιά φορά οι συγγραφείς προωθούνται από τους εκδότες. Πάντως τα καλά βιβλία ποτέ δεν πεθαίνουν, κάποτε αποκτούν την απήχηση που τους αξίζει. Για μένα οι κριτικές των αναγνωστών είναι και η μεγάλη μου επιβράβευση.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο;
Από την ελληνική λογοτεχνία ‘Ο Άγιος της Μοναξιάς’ της Ιωάννας Καρυστιάνη. Και από την ξένη ‘Ο Θεός των μικρών πραγμάτων’ της Ινδής Arundhati Roy. Βέβαια, αγαπώ και πάρα πολλά άλλα, αλλά πώς να τα αναφέρω όλα;
Πώς νιώσατε όταν η Επαρχιακή Επιτροπή Πολιτισμού σας απένειμε το Βραβείο Τιμής για τη λογοτεχνία το 2006;
Ένιωσα μεγάλη συγκίνηση, και πάντα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ γι’αυτή τη διάκριση. Νιώθω υπερήφανη που η πατρίδα μου μ’αγαπά, νιώθω ν’ανεβαίνω στα ύψη που νέοι και νέες, όταν για λίγο έρχομαι στο νησί, με σταματούν στο δρόμο και με ρωτούν αν είμαι η συγγραφέας. Τους ευχαριστώ όλους.
Ο ρόλος της γιαγιάς έχει επηρεάσει τη συγγραφική σας απόδοση;
Έγινα γιαγιά και ολοκληρώθηκα ως άνθρωπος. Κατάλαβα την αξία της ζωής και θεώρησα πως αυτή είναι πιο μεγάλη από τη συγγραφή. Γι’ αυτό και σταμάτησα προσωρινά να γράφω για να μεγαλώσω τα τρία παιδιά του παιδιού μου, από τα οποία πήρα τη μεγαλύτερη ανταπόδοση αγάπης. Βλέπω στα μάτια τους το φως της ζωής, μου δίνουν δύναμη και, πιστεύω, σε κανένα χρόνο θα βρω τον καιρό να συνεχίσω τη συγγραφή.
Έχουν περάσει χρόνια από το ‘Συγγρού River’. Υπάρχει στα σκαριά κάτι καινούργιο;
Μόνο στο μυαλό υπάρχει, όχι στο χαρτί. Και ένας τίτλος: ‘Θεός, Θάνατος, Θυμός’. Άραγε, θα μου επιτρέψει ο Θεός να αποτυπώσω στο χαρτί το Θυμό μου για τον Θάνατο;
Σας το εύχομαι ολόψυχα. Ένα μήνυμα για τους Κώους αναγνώστες, φίλους και συγγενείς;
Να διαβάζετε βιβλία. Και αν μέσα έχετε το μικρόβιο της συγγραφής, μην το αφήνετε να κοιμάται, ξυπνήστε το. Θα σας κάνει να νιώσετε ολοκληρωμένοι. Αντέξτε την κρίση αυτή (που ίσως να μην τη νιώσατε και τόσο στο νησί μας) ταξιδεύοντας στον κόσμο του βιβλίου. Σας ευχαριστώ για την αγάπη σας.
από την παρουσίαση του "Συγγρού River", το 2011
15 χρόνια μετά, το 2026
Το ακόλουθο βίντεο είναι από την Απονομή Βραβείου Τιμής στη Λογοτεχνία από την Επαρχιακή Επιτροπή Πολιτισμού Δήμου Κω (2006) (0:00-7:20)
*Το βιογραφικό της ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ-ΤΣΙΡΠΑΝΛΗ
Η ζωή είναι ένα φεγγάρι με μια ορατή και μια αθέατη πλευρά. Μια πλευρά αποτραβηγμένη από τα αδιάκριτα βλέμματα κ απ' το φως. Εκεί κρύβονται μυστικά περάσματα ψυχής κι ανεμοδαρμένες ελπίδες, κυνηγημένα όνειρα και γκρίζοι φόβοι, σιωπηλές προσδοκίες και λήθη. Σχηματίζοντας ομόκεντρους κύκλους στο άπειρο κάποτε οι αφανείς σκιώδεις πλευρές μας συναντώνται, εφάπτονται , αφομοιώνονται. Πολλούς τέτοιους κύκλους θα δείτε να διαγράφονται σε τρία πολύ σημαντικά βιβλία. Το πρώτο της μυθιστόρημα, ο Αιγέας εκδόθηκε για πρώτη φορά από τις εκδόσεις Δωδώνη το 2001 και επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική το 2002 με τον τίτλο «Ο Αιγέας ξαναβγήκε στη θάλασσα». Ακολούθησε το δεύτερό της μυθιστόρημα «Η γάτα η Καβάλα η ξελογιάστρα» από την Εμπειρία Εκδοτική το 2003,και το πιο πρόσφατο « Ο δρόμος των μαγκαλιών» το 2005.
Οι ήρωες των βιβλίων αυτών είναι απλοί και άμεσοι και παράλληλα πολύπλοκοι κι εμείς ερχόμαστε κοντά τους σαν να είμαστε κομμάτι τους και ταξιδεύουμε μαζί τους σ΄ έναν λογοτεχνικό χάρτη εποχών και τόπων. Από τα μικρασιατικά παράλια του 1922 μέχρι την Κω και την Καβάλα της δεκαετίας του 50 χαράσσονται διαδρομές ανθρώπινων ιστοριών και συναισθημάτων, τοπία μνήμης και ιστορίας που καλούν τον αναγνώστη να θυμηθεί, να νιώσει να ταξιδέψει, να νοσταλγήσει.
Η Μαρία Καλατζοπούλου-Τσιρπανλή γεννήθηκε το 1945 στην Κω. Γονείς της ο Γιάννης και η Στεργία Τσιρπανλή το γένος Σβύνου, οικογένεια γνωστή στην Κω, δεύτερη η Μαρία ανάμεσα σε τέσσερα παιδιά στην οικογένεια. Το 1963 τελείωσε το Ιπποκράτειο Γυμνάσιο και πέρασε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Αποφοίτησε το 1968. Πήρε την άδεια δικηγορίας αλλά δεν εργάστηκε. Παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια. Ζει στην Αθήνα αλλά ποτέ δεν ξεχνάει την Κω.
Σχετική Ανάρτηση: ΟΣΙΑ ΜΕΛΩ (Διαβάστε μια απίθανη συγκυρία, σχεδόν καρμική, με αφορμή το μυθιστόρημα "Συγγρού River" και την Οσία Μελώ.
Η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα KosVoice στις 28/11/2014
Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:
Maria Kalatzopoulou-Tsirpanli: “For me, Kos, the island where I grew up, is inside me wherever I go”
Maria Kalatzopoulou-Tsirpanli grew up on Kos. On Magkalion Street, to be precise. She studied Law but became a writer. She has written four books: “Aegeas” in 2001, “The Cat, Kavala, the Enchantress” in 2002, “The Road of Magkalion” in 2005, and “Syggrou River” in 2011. Although the four books were written by the same hand, each one is distinct in many different ways, above all because of the originality of their stories and writing style.
As for my personal relationship with her, I first came to know Maria Kalatzopoulou-Tsirpanli through her first book, “Aegeas” (which was later renamed “Aegeas Went Back to the Sea” when it was reissued). I had read Aegeas and loved it so much that I recommended it and promoted it everywhere. A few days later, quite by fate, we met at a children's party, in 2004. We met again at the Thalassinos Cultural Centre so that she could sign her book for me (oh, and what a dedication that was!).
From there began a contact that has lasted through the years. In 2006, the Provincial Cultural Committee awarded her the Honorary Award for Literature, following my nomination, here on Kos (a little further down you can also watch the video of the award ceremony). In 2010, she became one of the readers at my All-Night Reading of the Odyssey (Reader No. 25), while in 2011 I organised, together with the Thalassinos Cultural Centre, the presentation of her book “Syggrou River”, and I gave the introductory speech.
I declare myself a devoted reader of hers and warmly thank her for the honour she did me by granting me this interview.
You studied Law. How did you make the transition from practising law to writing?
My Sophie, a thousand thanks because you never forget me! Your love for me is precious and gives me the strength to sit down, as soon as I find the time, and write something new.
And now to your question. Law brought me down to earth, and where I had always travelled among the clouds, I found myself having to face everyday life exactly as the Law demands, and not as Imagination does. Perhaps if I had studied Literature, I would have begun writing earlier. Of course, to play devil’s advocate, we must admit that studying Law frees you from taboos and allows you to write without prejudices, even about the most difficult human passions and mistakes. In any case, however, Law was not the reason I turned to writing. Writing is something you have inside you; it pursues you and keeps you awake at night, and at some point you want everything you think about to come to light, to write it down and leave it behind for others as well. That is why I am also somewhat sceptical about creative writing courses, because I believe that a writer is born. Creative writing simply helps a writer find the way to express themselves.
Three of your four books are set on Kos. In what ways does Kos inspire you?
Our roots pursue us throughout our lives and, even if we find ourselves in other places, our childhood continues to haunt us, even if it contains bitterness. For me, Kos, the island where I grew up, is inside me wherever I go; I carry with me beloved faces and unforgettable events. I also had a virtue: I would sweeten everything with sugar and see everything with tenderness, without keeping the difficult things inside me. I also lived in an impersonal Athens where I missed the neighbourhood, the support in times of difficulty. This alienation from the unknown person sitting next to you on the trolleybus weighed heavily on me. For me, our island is what they call “our best years,” and that is why, whatever I write, I will return there. Even if I set the characters and events in Patagonia.
Do you have a favourite among your books?
No, I do not single out any of my books and, to tell the truth, I consider them my children. “I had one daughter and four books,” I say when people ask me about my life.
I love Aegeas because it is my first book and contains the whole history of our island. I love The Cat, Kavala, the Enchantress because it is the book in which I experimented with bringing my island out of me and writing about other places, places that were not so familiar to me, and I think I succeeded. The former mayor of Kavala, Mr. Erifyllidis, read The Cat, searched for me and called me, asking: “When did this murder take place? I went through all the bibliography and I couldn’t find it.” For me, that was the greatest satisfaction, because my fiction had been believed by someone who knew the city so well.
The Road of Magkalion says it all. It is the book in which I try to enter into the psychology of women, the psychology that the women of my generation on our island carried within them. Each character is a woman who is a heroine of that bygone era of ’55.
Finally, in Syggrou River, I place in the arms of Doxa, a simple domestic worker, all the feelings of oppressed women in an Athens that was more human than today’s. Doxa is perhaps my favourite heroine.
The latest book by our fellow islander, Maria Kalatzopoulou-Tsirpanli, “Syggrou River,” was presented at the Thalassinou Cultural Centre, in a packed hall, on 02/07/2011. The late director and publisher of the newspaper Vima tis Ko, Giannis Ioannidis, spoke about the book and the author. The introductory speech was given by educator Sophia Karagianni. Excerpts were read by Michalis Svynos, and the event was accompanied by the Kos Mixed Choir under the direction of conductor Nikos Gkanavouras.
Vima tis Ko, 07.07.2011
Did your books achieve the success and response they deserved?
No. And I hear this in the phone calls I receive from readers who are strangers to me, as well as from young women who have grown up with a different culture. They all ask me why they had not known about me until now. Sometimes writers are promoted by their publishers. In any case, good books never die; at some point they gain the response they deserve. For me, the readers’ reviews are also my greatest reward.
What is your favourite book?
From Greek literature, The Saint of Loneliness by Ioanna Karystiani. And from foreign literature, The God of Small Things by the Indian writer Arundhati Roy. Of course, I love many others as well, but how could I mention them all?
How did you feel when the Provincial Cultural Committee awarded you the Honorary Award for Literature in 2006?
I was deeply moved, and I have always wanted to say a big thank you for this distinction. I feel proud that my homeland loves me; I feel myself rising to the heights when young men and women, whenever I come to the island for a while, stop me in the street and ask me if I am the writer. I thank them all.
Has the role of grandmother influenced your writing?
I became a grandmother and was fulfilled as a human being. I understood the value of life and felt that it was greater than writing. That is why I temporarily stopped writing in order to raise my child’s three children, from whom I received the greatest return of love. I see the light of life in their eyes; they give me strength and, I believe, within a year I will find the time to continue writing.
Years have passed since Syggrou River. Is there anything new in the making?
Only in my mind, not on paper. And there is a title: “God, Death, Anger.” I wonder, will God allow me to put my anger at Death down on paper?
I sincerely hope so. A message for the readers, friends and relatives of Kos?
Read books. And if you have the germ of writing inside you, do not let it sleep; wake it up. It will make you feel fulfilled. Endure this crisis (which perhaps you have not felt quite so strongly on our island) by travelling through the world of books. Thank you for your love.
From the presentation of “Syggrou River,” 2011
*THE CV OF MARIA KALATZOPOULOU-TSIRPANLI
Life is a moon with a visible and an unseen side. A side withdrawn from prying eyes and from the light. There lie hidden secret passages of the soul and wind-battered hopes, pursued dreams and grey fears, silent expectations and oblivion. Forming concentric circles in infinity, at times our unseen, shadowy sides meet, touch one another and become assimilated. Many such circles can be seen traced in three very important books.
Her first novel, “Aegeas,” was first published by Dodoni Publishers in 2001 and was reissued by Empeiria Ekdotiki in 2002 under the title “Aegeas Went Back to the Sea.” Her second novel, “The Cat, Kavala, the Enchantress,” followed, published by Empeiria Ekdotiki in 2003, and her most recent one, “The Road of Magkalion,” in 2005.
The protagonists of these books are simple and direct and, at the same time, complex, and we come close to them as though we were part of them, travelling with them across a literary map of eras and places. From the Asia Minor coast in 1922 to Kos and Kavala in the 1950s, paths of human stories and emotions are traced, landscapes of memory and history that invite the reader to remember, to feel, to travel and to feel nostalgia.
Maria Kalatzopoulou-Tsirpanli was born in 1945 in Kos. Her parents were Giannis and Stergia Tsirpanli, née Svynou, a family well known on Kos. Maria was the second of four children in the family. In 1963, she graduated from the Hippocratean Gymnasium and was admitted to the Law School of the University of Athens. She graduated in 1968. She obtained her licence to practise law but never worked as a lawyer. She married and started a family. She lives in Athens but never forgets Kos.
Αντώνης Ισίδωρος Αβρίθης: στη Νυρεμβέργη για να κυνηγήσει το όνειρό του στην Παλαιοντολογία
Η ιστορία του ξεκινά ήδη από τα μαθητικά του χρόνια. Περίπου στην ΣΤ΄ Δημοτικού, μαζί με τον παππού του, έκαναν βόλτες στις ακτές όπου τύχαινε κάποιες φορές να βρουν απολιθώματα. Αργότερα, το πρώτο μεγάλο έναυσμα για παλαιοντολογικές αναζητήσεις στην Κω υπήρξε η επίσκεψη με τον πατέρα του στην πηγή Χαρδάμου στην Κω (Αντιμάχεια), όπου κατά την διάρκεια της διαδρομής είδε δεκάδες απολιθώματα και συνέλεξε μερικά. Παράλληλα, δημιούργησε τις πρώτες του συλλογές από πεταλούδες και άλλα έντομα, ενώ για ένα σύντομο χρονικό διάστημα πειραματίστηκε ακόμη και με την ταρίχευση μικρών πτηνών. Η ενασχόληση αυτή όμως δεν βρήκε ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση από το οικογενειακό του περιβάλλον και έτσι στράφηκε οριστικά προς την παλαιοντολογία και τη μελέτη των απολιθωμάτων.
Καθοριστική υπήρξε η επιρροή ενός περιοδικού που διάβαζε εκείνη την εποχή. Ένα άρθρο για τα νησιά Γκαλαπάγκος τον οδήγησε στη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου και αποτέλεσε το έναυσμα για να μελετήσει την εξέλιξη της ζωής στη Γη, την παλαιοντολογία και τα απολιθώματα. Το ενδιαφέρον του μεγάλωνε συνεχώς και άρχισε να δημοσιεύει τις ανακαλύψεις και τις παρατηρήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
όταν κλήθηκε να σώσει μια πετροτουρλίδα, 2020
Μέσα από αυτές τις αναρτήσεις γνώρισε τον συλλέκτη απολιθωμάτων από την Κύπρο, Χρήστο Χριστοφορίδη, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που τον καθοδήγησε ουσιαστικά στον χώρο της παλαιοντολογίας και της αναγνώρισης απολιθωμάτων.
Το 2020 εισήχθη στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου. Παράλληλα, επέλεξε να ακολουθήσει και το πραγματικό του επιστημονικό ενδιαφέρον, εγγραφόμενος στο Open University του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου ξεκίνησε σπουδές στη Γεωλογία.
Το 2021 ήρθε η πρώτη σημαντική επιστημονική επιτυχία. Έπειτα από μελέτη απολιθωμάτων θαλάσσιας πανίδας από την Κω, κατάφερε να καταγράψει περίπου 40 διαφορετικά είδη. Η εργασία δημοσιεύθηκε με τη συνεργασία του Αυστριακού ερευνητή Wolfgang Fischer και αφορούσε οργανισμούς ηλικίας περίπου 2,5 εκατομμυρίων ετών, που χρονολογούνται στο Ανώτερο Πλειόκαινο και το Κατώτερο Πλειστόκαινο. Ήταν η πρώτη του επιστημονική δημοσίευση.
Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τον Ξενοφώντα Φανουρίου από το 1ο Γυμνάσιο Κω για τη δημιουργία ενός μουσείου πετρωμάτων και απολιθωμάτων, με στόχο τη γνωριμία των μαθητών με τον γεωλογικό πλούτο του νησιού.
Στο μεταξύ, μία ακόμη σημαντική ανακάλυψη ακολούθησε, όταν εντόπισε ένα απολιθωμένο οστό που αναγνωρίστηκε ως προερχόμενο από τριόνυχη χελώνα. Με τη συνεργασία του Έλληνα παλαιοντολόγου Γεώργιου Γεωργαλλή, από το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, η έρευνα δημοσιεύθηκε σε διεθνές επιστημονικό περιοδικό.
Παράλληλα δημιούργησε τους λογαριασμούς "Paleopedo" στο YouTube και στο TikTok, μέσα από τους οποίους παρουσιάζει απολιθώματα, ανακαλύψεις και θέματα παλαιοντολογίας, αποκτώντας γρήγορα σημαντική απήχηση.
Το 2022 στράφηκε στη μελέτη των γαστερόποδων του γλυκού νερού της Κω. Στο πλαίσιο της έρευνάς του κατέγραψε το ξενικό είδος Melanoides tuberculata, ενώ εντόπισε για πρώτη φορά στην Κω ένα μικροσκοπικό σαλιγκάρι που μέχρι τότε ήταν άγνωστο για το νησί. Το είδος ονομάστηκε Radomaniola avrithisi, φέροντας πλέον το επώνυμό του.
Το 2024 πραγματοποίησε συστηματική έρευνα στην περιοχή Κούκος της Καρδάμαινας, όπου κατέγραψε 25 διαφορετικά είδη πανίδας, μεταξύ των οποίων ερπετά, αμφίβια και άλλα ζώα. Την ίδια χρονιά παρουσίασε για πρώτη φορά τα ερευνητικά του αποτελέσματα σε συνέδριο της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας.
Το 2025 αποτέλεσε χρονιά ιδιαίτερα έντονης επιστημονικής δραστηριότητας. Συμμετείχε ως φοιτητής-ερευνητής σε έξι ή και περισσότερα επιστημονικά συνέδρια, ενώ επιλέχθηκε να λάβει μέρος σε δύοδιεθνείς παλαιοντολογικές ανασκαφές, στην Αρμενία και στην Κύπρο. Η κυπριακή αποστολή, στην περιοχή της Αγίας Νάπας, επικεντρώθηκε στη μελέτη απολιθωμάτων νάνων ιπποπόταμων.
Την ίδια περίοδο εργάστηκε για περίπου έναν χρόνο ως συνεργάτης στο Εργαστήριο Ιστορικής Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, αποκτώντας πολύτιμη εμπειρία στην επιστημονική έρευνα.
Παράλληλα συνέχισε να δημοσιεύει εργασίες σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, μεταξύ άλλων για έντομα από την περιοχή της Κύμης Ευβοίας, καθώς και για άλλα παλαιοντολογικά ευρήματα. Τα απολιθώματα σπονδυλωτών που εντοπίζει κατατίθενται στο Μουσείο Παλαιοντολογίας, συμβάλλοντας στον εμπλουτισμό των επιστημονικών συλλογών.
Από τον Οκτώβριο του 2025 έγινε δεκτός σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα Παλαιοντολογίας στη Νυρεμβέργη, οπότε έκτοτε ζει στη Γερμανία, συνεχίζοντας την ακαδημαϊκή του πορεία σε έναν από τους τομείς που τον ενδιέφεραν από παιδί.
Η πιο πρόσφατη επιστημονική του επιτυχία ήρθε το 2026, με τη δημοσίευση εργασίας σε διεθνές περιοδικό του εκδοτικού ομίλου Springer. Η μελέτη αφορά απολιθωμένα κατάλοιπα ρινόκερου που εντοπίστηκαν στην Κω, αποτελώντας την πρώτη τεκμηριωμένη καταγραφή παρουσίας ρινόκερου στο νησί.
Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, το παιδί που ξεκίνησε να ψάχνει απολιθώματα μαζί με τον παππού του στις πηγές της Κω κατάφερε να εξελιχθεί σε έναν ιδιαίτερα δραστήριο νέο ερευνητή, με διεθνείς συνεργασίες, επιστημονικές δημοσιεύσεις, συμμετοχές σε ανασκαφές και συνέδρια, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη μελέτη της φυσικής ιστορίας της Κω και ευρύτερα της ανατολικής Μεσογείου.
Antonis Isidoros Avrithis: In Nuremberg to Pursue His Dream in Paleontology
His story began during his school years. Around the sixth grade of primary school, he and his grandfather would go for walks along the coast, where they would occasionally come across fossils.
Later, the first major impetus for his paleontological explorations on Kos came during a visit with his father to the Chardamou spring in Kos (Antimachia), where, along the way, he saw dozens of fossils and collected some of them.
A magazine he was reading at the time proved to be a decisive influence. An article about the Galápagos Islands led him to Darwin's theory of evolution and sparked his interest in studying the evolution of life on Earth, paleontology, and fossils. His interest continued to grow, and he began sharing his discoveries and observations on social media.
when he was called upon to save a European pond turtle, 2020
Through these posts, he came into contact with Christos Christoforidis, a fossil collector from Cyprus, who became the first person to provide him with substantial guidance in the field of paleontology and fossil identification.
In 2020, he was admitted to the Department of Public Administration at Panteion University. At the same time, he chose to pursue his true scientific interest by enrolling at the Open University in the United Kingdom, where he began studying Geology.
In 2021 came his first major scientific achievement. Following the study of marine fauna fossils from Kos, he managed to document approximately 40 different species. The paper was published in collaboration with the Austrian researcher Wolfgang Fischer and concerned organisms approximately 2.5 million years old, dating from the Late Pliocene and Early Pleistocene. It was his first scientific publication.
That same year, he collaborated with Xenofon Fanourios from the 1st Gymnasium of Kos to create a museum of rocks and fossils, with the aim of introducing students to the island's geological wealth.
Meanwhile, another important discovery followed, when he identified a fossil bone that was recognized as belonging to a softshell turtle. With the collaboration of the Greek paleontologist Georgios Georgallis from the University of Krakow, the research was published in an international scientific journal.
At the same time, he created the "Paleopedo" accounts on YouTube and TikTok, where he presented fossils, discoveries, and topics related to paleontology, quickly gaining a significant following.
In 2022, he turned his attention to the study of freshwater gastropods on Kos. As part of his research, he documented the introduced species Melanoides tuberculata, while also identifying for the first time on Kos a tiny snail that had previously been unknown on the island. The species was named Radomaniola avrithisi, now bearing his surname.
In 2024, he carried out systematic research in the Koukos area of Kardamena, where he documented 25 different species of fauna, including reptiles, amphibians, and other animals. That same year, he presented his research findings for the first time at a conference of the Hellenic Geological Society.
The year 2025 was a particularly intense one in terms of scientific activity. He participated as a student researcher in six or more scientific conferences, while he was selected to take part in two international paleontological excavations, in Armenia and Cyprus. The Cypriot expedition, in the Ayia Napa area, focused on the study of fossils of dwarf hippopotamuses.
During the same period, he worked for approximately one year as a collaborator at the Laboratory of Historical Geology and Paleontology of the National and Kapodistrian University of Athens, gaining valuable experience in scientific research.
At the same time, he continued to publish papers in international scientific journals, including studies on insects from the area of Kymi in Euboea, as well as on other paleontological finds. The vertebrate fossils he discovers are deposited in the Paleontology Museum, contributing to the enrichment of its scientific collections.
In October 2025, he was accepted into a Master's degree program in Paleontology in Nuremberg, and has lived in Germany ever since, continuing his academic journey in one of the fields that had fascinated him since childhood.
His most recent scientific achievement came in 2026, with the publication of a paper in an international journal belonging to the Springer publishing group. The study concerns fossil remains of a rhinoceros discovered on Kos, constituting the first documented record of a rhinoceros on the island.
In just a few years, the child who began searching for fossils with his grandfather at the springs of Kos managed to develop into a particularly active young researcher, with international collaborations, scientific publications, and participation in excavations and conferences, making a significant contribution to the study of the natural history of Kos and, more broadly, the eastern Mediterranean.
Η εικονογράφος Rebecca Lea Williams: Από το Λονδίνο, στη Νίσυρο και την Κω
Η Rebecca Lea Williams είναι Βρετανίδα εικονογράφος και καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται στο Herne Hill στο Λονδίνο. Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια δραστηριοποιείται ως commercial illustrator, έχοντας συνεργαστεί με ένα ευρύ φάσμα πελατών, από τις Molton Brown, Clarks και Volvo μέχρι τα περιοδικά Country Living, Gardens Illustrated και Marie Claire. Η δουλειά της περιλαμβάνει editorial illustration, συσκευασία, branding, διαφημιστικές καμπάνιες, εικονογράφηση βιβλίων και δημιουργία εικονογραφημένων χαρτών.
Ιδιαίτερο και πολύ ενδιαφέρον κομμάτι της δουλειάς της είναι οι εικονογραφημένοι χάρτες. Η Williams δεν αντιμετωπίζει έναν χάρτη απλώς ως έναν τρόπο προσανατολισμού, αλλά ως μια οπτική αφήγηση ενός τόπου ή μιας προσωπικής ιστορίας. Σχεδιάζει πόλεις, γειτονιές, διαδρομές και σημαντικά σημεία, συνδυάζοντας κτίρια, ανθρώπους, αντικείμενα και μικρές λεπτομέρειες που δίνουν στον χάρτη προσωπικό χαρακτήρα. Έχει, μάλιστα, δημιουργήσει εικονογραφήσεις για το The Resident Magazine, το Discover Britain, το SW Magazine και άλλες εκδόσεις.
από την τελευταία της επίσκεψη στην Κω, Καρδάμαινα 29/7/26
Στο προσωπικό της έργο η τροφή, τα ταξίδια και η μάθηση αποτελούν βασικές πηγές έμπνευσης. Η σειρά Eat, για παράδειγμα, περιλαμβάνει εικονογραφήσεις τροφίμων και βοτάνων, ενώ σε άλλες δουλειές της δημιουργεί χάρτες και εικόνες που συνδυάζουν αισθητική με πληροφορία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι εικονογραφήσεις της για βότανα, φρούτα, καφέ, κακάο και μπανάνες, όπου η εικόνα λειτουργεί ταυτόχρονα ως διακοσμητικό έργο και ως φορέας γνώσης.
Η σχέση της με την εκπαίδευση είναι επίσης ενδιαφέρουσα: η Williams είναι πτυχιούχος δασκάλα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και δηλώνει ιδιαίτερα παθιασμένη με τη μάθηση και τη διδασκαλία. Αυτό φαίνεται και στη δουλειά της, όπου συχνά υπάρχει έρευνα πίσω από την εικόνα και μια προσπάθεια ο θεατής να φύγει έχοντας μάθει κάτι καινούργιο.
στο Herne Hill του Λονδίνου, οι δρόμοι φέρουν την υπογραφή της Rebecca
Η καλλιτεχνική της πορεία έχει επίσης μια ενδιαφέρουσα προσωπική διάσταση. Μετά τη γέννηση του γιου της, το 2014, έκανε ένα διάλειμμα από την επαγγελματική της δραστηριότητα, γεγονός που αποτέλεσε την αφετηρία για τη δημιουργία του δικού της brand, Rebsville. Εκεί συγκεντρώνει πλέον προσωπικές δημιουργίες, prints, χάρτες, παιδικές σειρές και σχέδια εμπνευσμένα από τις προσωπικές της αγάπες.
Ίσως, όμως, αυτό που κάνει τη δουλειά της ιδιαίτερη είναι ότι πίσω από την καθαρή, πολύχρωμη και συχνά παιχνιδιάρικη εικόνα υπάρχει έρευνα και αφήγηση. Η ίδια έχει πει ότι αγαπά ιδιαίτερα την ιδέα να μετατρέπει έναν τόπο, μια διαδρομή, ένα φαγητό ή μια προσωπική ανάμνηση σε εικόνα. Και αυτό εξηγεί γιατί οι εικονογραφήσεις της μοιάζουν συχνά περισσότερο με μικρές οπτικές ιστορίες παρά με απλές διακοσμητικές εικόνες.
εξερευνώντας την Κω
Η Rebecca, η Νίσυρος και η Κως
Η σχέση της Rebecca Lea Williams με την Ελλάδα ξεκίνησε μέσα από τη Νίσυρο. Η συμμετοχή της σε ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι στο νησί (που διοργανώνουν η Marianne Wie και η Zoe Burt), στάθηκε αφορμή για να δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο δεσμό με τη Νίσυρο, τόσο καλλιτεχνικό όσο και προσωπικό. Από τότε επιστρέφει συχνά στα Δωδεκάνησα και η Κως έχει γίνει ένας γνώριμος σταθμός στα ταξίδια της. Τα τελευταία χρόνια την έχουμε συναντήσει αρκετές φορές στο νησί, καθώς οι επισκέψεις της στη Νίσυρο συνδυάζονται συχνά με ένα πέρασμα από την Κω. Έτσι, μια αρχική γνωριμία με τον τόπο μέσα από την τέχνη εξελίχθηκε σε έναν σταθερό και πιο προσωπικό δεσμό με τα νησιά μας.
η Rebecca στη Ζια
το εστιατόριο Zorbas την ενέπνευσε για ένα πρόχειρο σκίτσο
μία υπέροχη εικονογράφηση με τη θέα από το μπαλκόνι της στο ξενοδοχείο Maritina
Illustrator Rebecca Lea Williams: From London to Nisyros and Kos
Rebecca Lea Williams is a British illustrator and artist who lives and works in Herne Hill, London. For approximately the past 15 years, she has worked as a commercial illustrator, collaborating with a wide range of clients, from Molton Brown, Clarks and Volvo to magazines such as Country Living, Gardens Illustrated and Marie Claire. Her work includes editorial illustration, packaging, branding, advertising campaigns, book illustration and the creation of illustrated maps.
One particularly distinctive and very interesting part of her work is illustrated maps. Williams does not view a map simply as a means of orientation, but as a visual narrative of a place or a personal story. She draws cities, neighbourhoods, routes and landmarks, combining buildings, people, objects and small details that give each map a personal character. She has, in fact, created illustrations for The Resident Magazine, Discover Britain, SW Magazine and other publications.
from her most recent visit to Kos, Kardamena, 29/7/26
In her personal work, food, travel and learning are major sources of inspiration. Her Eat series, for example, includes illustrations of food and herbs, while in other projects she creates maps and images that combine aesthetics with information. A characteristic example is her illustrations of herbs, fruit, coffee, cocoa and bananas, in which the image functions simultaneously as a decorative artwork and as a vehicle for knowledge.
Her connection with education is also interesting: Williams is a qualified primary school teacher and describes herself as particularly passionate about learning and teaching. This is also evident in her work, where there is often research behind the image and an effort to leave the viewer having learned something new.
in Herne Hill, London, the streets bear Rebecca's signature
Her artistic career also has an interesting personal dimension. After the birth of her son in 2014, she took a break from her professional work, which became the starting point for the creation of her own brand, Rebsville. There, she now brings together personal creations, prints, maps, children's series and designs inspired by her own interests and passions.
Perhaps, however, what makes her work distinctive is that behind the clean, colourful and often playful imagery lies research and storytelling. She has said that she particularly loves the idea of turning a place, a journey, a food item or a personal memory into an image. This explains why her illustrations often resemble small visual stories rather than simply decorative images.
exploring Kos
Rebecca, Nisyros and Kos
Rebecca Lea Williams' connection with Greece began through Nisyros. Her participation in an art workshop on the island (organised by Marianne Wie and Zoe Burt) gave her the opportunity to develop a special connection with Nisyros, both artistically and personally. Since then, she has returned frequently to the Dodecanese, and Kos has become a familiar stop on her travels. In recent years, we have met her several times on the island, as her visits to Nisyros are often combined with a stopover in Kos. Thus, an initial acquaintance with the place through art has evolved into a lasting and more personal connection with our islands.
Rebecca in Zia
the Zorbas restaurant inspired her to make a quick sketch
a wonderful illustration of the view from her balcony at the Maritina Hotel
Ο Ευθύμης Μαχαίρας από την Κω, Οθωμανολόγος, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης
Ο Ευθύμιος Μαχαίρας είναι Ιστορικός, Οθωμανολόγος και κατάγεται από το νησί της Κω. Ασχολείται, δηλαδή, με τη μελέτη της Οθωμανικής περιόδου και τις επιδράσεις της στον ελληνικό χώρο. Από τον Σεπτέμβριο θα είναι μεταδιδακτορικός ερευνητής Marie Skłodowska-Curie, στο Πανεπιστήμιο Βιέννης, στην Αυστρία, Τμήμα Ιστορίας Ανατολικής Ευρώπης, με το έργο του να τιτλοφορείται, Monastic Economy and Networks in the Mediterranean (ECOMONY). Είναι επίσης, διδάκτορας Οθωμανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και συνεργάτης του Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών/Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
με τον Ομότιμο Καθηγητή Νομικής, κ. Αχιλλέα Κουτσουράδη
Το εντυπωσιακό βιογραφικό του περιλαμβάνει: Πτυχίο Ιστορίας (Νεότερη Ευρωπαϊκή και Ελληνική Ιστορία), Πανεπιστήμιο Κρήτης, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στην Τουρκολογία (Οθωμανική Ιστορία), Πανεπιστήμιο Κρήτης, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών (ΙΜΣ), Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) και Διδακτορικό Δίπλωμα (Ph.D.) στην Οθωμανική Ιστορία, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας.
Η Ερευνητική του εμπειρία περιλαμβάνει συμμετοχή σε χρηματοδοτούμενα έργα, όπως: Ερευνητής υπεύθυνος για την έρευνα σε ελληνικά και οθωμανικά αρχεία στο πλαίσιο του έργου Consuls – Culture – Commerce: ArchaeologyintheAegeanduringtheOttomanPeriod, υπό την επιστημονική ευθύνη του Δρ NicholasSalmon. Ερευνητής στο πρόγραμμα A Digital Historical Atlas of Greek Micronesia: Mapping the Northern Dodecanese Islands, με αντικείμενο τις οικονομικές δραστηριότητες, την πειρατεία και τις υποδομές των νησίδων
Και λίγη από την πολύ μεγάλη και ενδιαφέρουσα επαγγελματική του εμπειρία
1/10/2026 – 30/9/2028
Μεταδιδακτορικός Ερευνητής Marie Skłodowska-Curie, Πανεπιστήμιο Βιέννης, Τμήμα
Ιστορίας Ανατολικής Ευρώπης, Monastic Economy and Networks in the
Mediterranean (ECOMONY).
1/11/2024 – 1/5/2025
Μεταδιδακτορικός Ερευνητής, Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών (ΙΙΕ), Εθνικό Ίδρυμα
Ερευνών (ΕΙΕ), HAGMi, «Ψηφιακός Ιστορικός Άτλας της Ελληνικής “Μικρονησίας”: Χαρτογραφώντας τα
Βόρεια Δωδεκάνησα».
1/9/2024 – σήμερα
Ερευνητικός Συνεργάτης / Μεταδιδακτορικός Ερευνητής, Badisches Landesmuseum
Karlsruhe, Consuls – Culture – Commerce: Archaeology in the Aegean during
the Ottoman Period.
Efthymios Machairas from Kos – Ottoman Scholar and Postdoctoral Researcher at the University of Vienna
Efthymios Machairas is a historian and Ottoman scholar specializing in the study of the Ottoman period and its impact on the Greek world. From September, he will serve as a Marie Skłodowska-Curie Postdoctoral Researcher at the University of Vienna, Austria, in the Department of Eastern European History, where he will work on the research project Monastic Economy and Networks in the Mediterranean (ECOMONY). He also holds a Ph.D. in Ottoman History from the University of Crete and is a Research Associate at the Institute of Historical Research of the National Hellenic Research Foundation (NHRF).
with Professor Emeritus of Law Achilleas Koutsouradis
His impressive academic background includes: a Bachelor's Degree in History (Modern European and Greek History) from the University of Crete, Department of History and Archaeology; an M.A. in Turkology (Ottoman History) from the University of Crete, Department of History and Archaeology, in collaboration with the Institute for Mediterranean Studies (IMS), Foundation for Research and Technology – Hellas (FORTH); and a Ph.D. in Ottoman History from the University of Crete, Department of History and Archaeology.
His research experience includes participation in major funded projects, such as: serving as the researcher responsible for archival research in Greek and Ottoman sources within the project Consuls – Culture – Commerce: Archaeology in the Aegean during the Ottoman Period, under the scientific direction of Dr Nicholas Salmon. He has also been a researcher in the project A Digital Historical Atlas of Greek Micronesia: Mapping the Northern Dodecanese Islands, focusing on the economic activities, piracy and infrastructure of the small islands and islets of the Northern Dodecanese.
A brief overview of his extensive professional experience
1 October 2026 – 30 September 2028
Marie Skłodowska-Curie Postdoctoral Researcher, University of Vienna, Department of Eastern European History.
Research project: Monastic Economy and Networks in the Mediterranean (ECOMONY).
1 May 2025 – Present
Research Associate, Institute of Historical Research (IHR), National Hellenic Research Foundation (NHRF).
1 November 2024 – 1 May 2025
Postdoctoral Researcher, Institute of Historical Research (IHR), National Hellenic Research Foundation (NHRF), HAGMi Project: A Digital Historical Atlas of Greek "Micronesia": Mapping the Northern Dodecanese.
1 September 2024 – Present
Research Associate / Postdoctoral Researcher, Badisches Landesmuseum Karlsruhe, project Consuls – Culture – Commerce: Archaeology in the Aegean during the Ottoman Period.
