Ο Audie Norris και η σχέση του με την Κω

Ο Audie Norris και η σχέση του με την Κω

Ο Audie Norris, ένας άνθρωπος με τόσο λαμπρή διεθνή διαδρομή έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια έναν ιδιαίτερο δεσμό με το νησάκι μας, την Κω. Η πρώτη του γνωριμία με το νησί έγινε το 2017, όταν ήρθε ως προσκεκλημένος του Κώστα Χαρίση και του Αντώνη Ασημακόπουλου για το Audie Norris Basketball Camp, που πραγματοποιήθηκε στις 3-5 Ιουνίου και συγκέντρωσε παιδιά και νέους αθλητές από την Κω. 

Από τότε, η σχέση του με την Κω δεν έμεινε σε μια απλή επίσκεψη. Έχει επιστρέψει πολλές φορές, για την ακρίβεια βρίσκεται εδώ και αρκετές μέρες στην Κω, και, όπως φαίνεται, έχει πλέον την πρόθεση να επιστρέφει κάθε χρόνο, μαζί με την πανέμορφη σύζυγό του, Dolores Couceiro. 

Η αγάπη του για το νησί, όμως, δεν περιορίζεται στις ημέρες της παραμονής του εδώ. Ο Audie Norris είναι ιδιαίτερα ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να προβάλει την Κω, τις ομορφιές της, την ιστορία της και – πάνω απ’ όλα – τους ανθρώπους της. Το ίδιο ισχύει και για τη σύζυγό του Dolores Couceiro (η οποία είχε στεφθεί Mrs Globe 2002). Με τις συνεχείς αναρτήσεις τους συστήνουν ουσιαστικά την Κω σε ένα διεθνές κοινό, μεταφέροντας εικόνες και στιγμές από το νησί σε ανθρώπους που ίσως δεν θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να το γνωρίσουν.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που τον γνώρισα, το 2017. Είχα κληθεί να τον ξεναγήσω στα σημαντικότερα αξιοθέατα της Κω, καθώς ο ίδιος ήθελε να γνωρίσει όχι μόνο τις φυσικές ομορφιές του νησιού αλλά και την ιστορία του. Περιηγηθήκαμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης, επισκεφθήκαμε τον Πλάτανο του Ιπποκράτη, τη Δυτική Αρχαιολογική Ζώνη, την Πύλη του Φόρου, το Ρωμαϊκό Ωδείο και στη συνέχεια το Ασκληπιείο. 

Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση δεν ήταν μόνο το μέγεθος του αθλητή που είχα μπροστά μου, αλλά κυρίως ο άνθρωπος. Ήταν γλυκός, απλός, προσιτός, χαμογελαστός και εξαιρετικά φιλικός με όλους. Παρά τη διεθνή αναγνωρισιμότητά του, συμπεριφερόταν σαν να ήταν ένας άνθρωπος που είχε μεγαλώσει ανάμεσά μας. Και οι Κώοι, φυσικά, (κι όχι μόνο οι Κώοι) τον αναγνώριζαν παντού κι όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί του με ή χωρίς σκάλα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο όμορφο κεφάλαιο της σχέσης του Audie Norris με την Κω: ένας θρύλος του παγκόσμιου και ευρωπαϊκού μπάσκετ, ένας άνθρωπος που γνώρισε τις μεγαλύτερες αθλητικές σκηνές, επέλεξε να γίνει ένας από τους πιο θερμούς και αυθεντικούς φίλους της Κω. Και κάθε φορά που επιστρέφει, δεν παίρνει απλώς μαζί του τις αναμνήσεις του από το νησί· φροντίζει να τις μοιράζεται με ολόκληρο τον κόσμο.

τι βλέπει ο κόσμος

ποια είναι η πραγματικότητα

Για όσους δεν ξέρουν τι θα πει Audie Norris:

Ο Audie James Norris, γνωστός στον κόσμο του μπάσκετ ως «Atomic Dog», είναι ένας από τους σπουδαίους Αμερικανούς καλαθοσφαιριστές που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1960 στο Τζάκσον του Μισισίπι, ύψους 2,06 μ., αγωνίστηκε ως σέντερ και επιλέχθηκε το 1982 στον δεύτερο γύρο του draft του NBA από τους Portland Trail Blazers, όπου αγωνίστηκε για τρεις σεζόν. Ακολούθησε η ευρωπαϊκή του διαδρομή, πρώτα στην Benetton Treviso και στη συνέχεια στην FC Barcelona, όπου έζησε τα σημαντικότερα χρόνια της καριέρας του, κατακτώντας τρία πρωταθλήματα Ισπανίας, δύο Κύπελλα Ισπανίας και άλλους τίτλους, ενώ έφτασε και σε δύο διαδοχικούς τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. 

Το 1993 ολοκλήρωσε την αγωνιστική του πορεία στην Ελλάδα, με τη φανέλα του Περιστερίου. Στη συνέχεια παρέμεινε ενεργός στον χώρο του μπάσκετ ως προπονητής, συμμετέχοντας σε camps και clinics σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ έχει διατελέσει πρεσβευτής του NBA στην Ευρώπη και, από το 2021, πρεσβευτής της FC Barcelona.

Το 2017 ο Δήμος Κω, ο Αθλητικός Σύλλογος Ιπποκράτης, η BDC του Ασημακόπουλου Αντώνη και Χαρίση Κώστα υποδέχτηκαν τον θρύλο του Παγκόσμιου και Ευρωπαϊκού Βasketball, Audie Norris (Portland, Barcelona,Treviso, Περιστέρι) στο κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο της Κω. Μαζί του ήταν ο γνωστός Έλληνας Coach Γαλάνης Δημήτρης (Ηρακλής, Καβάλα, Lukoil/Eurocup)

Ήταν μία μοναδική ευκαιρία για να μυηθούν οι μικροί αθλητές στα μυστικά του Basketball,να εξασκηθούν σε νέες δεξιότητες, ασκήσεις, διαγωνιστικά παιχνίδια και να γνωρίσουν από κοντά έναν Παγκόσμιο Camper (ο Audie Norris διοργανώνει camp για νέα παιδιά στη Βαρκελώνη, στην Τενερίφη, στην Κίνα κλπ). 

Ο Audie Norris είναι επίσης Ambassador του NBA στην Ευρώπη και σίγουρα Ambassador της Κω στο εξωτερικό.

Το 2022, καλεσμένος στο United Basketball Camp από τον διοργανωτή και ιδιοκτήτη της εταιρείας Promotions & Marketing Initiative Κώστα Χαρίση, ο θρύλος του ΝΒΑ Audie Norris, ξαναήρθε στην Κω και φέτος την πρωτοβουλία ανέλαβε η ΑΕ Δικαίου.

Με πληροφορίες από το ebasket

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

μία φωτογραφία από το αρχείο του παιδικού μου φίλου, Αχιλλέα Δεμέναγα όταν έπαιζαν αντίπαλοι με τον Audie Norris

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:
Audie Norris and His Relationship with Kos

Audie Norris, a man with such a remarkable international career, has in recent years developed a special bond with our little island, Kos. His first encounter with the island took place in 2017, when he came as a guest of Kostas Charisis and Antonis Assimakopoulos for the Audie Norris Basketball Camp, which was held on June 3–5 and brought together children and young athletes from Kos.

Since then, his relationship with Kos has not remained a simple visit. He has returned many times; in fact, he has been in Kos for several days now and, as it seems, he now intends to return every year, together with his beautiful wife, Dolores Couceiro.

His love for the island, however, is not limited to the days he spends here. Audie Norris is particularly active on social media and takes every opportunity to promote Kos, its beauty, its history and – above all – its people. The same is true of his wife, Dolores Couceiro (who was crowned Mrs Globe 2002). Through their continuous posts, they essentially introduce Kos to an international audience, sharing images and moments from the island with people who might otherwise never have had the opportunity to discover it.

I remember very clearly the first time I met him, in 2017. I had been invited to show him around the most important sights of Kos, as he wanted to discover not only the island’s natural beauty but also its history. We walked around the historic centre of the town, visited the Hippocrates Plane Tree, the Western Archaeological Zone, the Gate of the Forum, the Roman Odeon and then the Asklepion.

What particularly impressed me was not only the size of the athlete standing before me, but above all the person himself. He was gentle, simple, approachable, smiling and extremely friendly with everyone. Despite his international recognition, he behaved as though he were someone who had grown up among us. And, of course, the people of Kos recognised him everywhere, and everyone wanted to have their photograph taken with him, with or without a ladder.

Perhaps this is ultimately the most beautiful chapter in Audie Norris’s relationship with Kos: a legend of world and European basketball, a man who experienced the greatest sporting stages, chose to become one of Kos’s warmest and most genuine friends. And every time he returns, he does not simply take his memories of the island with him; he makes sure to share them with the whole world.

For those who don’t know what Audie Norris means:

Audie James Norris, known in the basketball world as “Atomic Dog,” is one of the great American basketball players who left an indelible mark on European basketball. Born on December 18, 1960, in Jackson, Mississippi, and standing 2.06 metres tall, he played as a centre and was selected in the second round of the 1982 NBA Draft by the Portland Trail Blazers, where he played for three seasons. His European career followed, first with Benetton Treviso and then with FC Barcelona, where he experienced the most important years of his career, winning three Spanish championships, two Spanish Cups and other titles, while also reaching two consecutive European Cup finals.

In 1993, he completed his playing career in Greece with Peristeri. He then remained active in the world of basketball as a coach, taking part in camps and clinics around the world. He has also served as an NBA Ambassador in Europe and, since 2021, as an ambassador for FC Barcelona.

In 2017, the Municipality of Kos, the Ippokratis Sports Club, Antonis Assimakopoulos and Kostas Charisis’s BDC welcomed the legend of World and European Basketball, Audie Norris (Portland, Barcelona, Treviso, Peristeri), to the Indoor Municipal Gymnasium of Kos. He was accompanied by the well-known Greek Coach Dimitris Galanis (Iraklis, Kavala, Lukoil/Eurocup).

It was a unique opportunity for the young athletes to be introduced to the secrets of Basketball, practise new skills, exercises and competitive games, and meet in person a world-renowned basketball camper (Audie Norris organises camps for young children in Barcelona, Tenerife, China, etc.).

Audie Norris is also an NBA Ambassador in Europe and certainly an Ambassador of Kos abroad.

In 2022, invited to the United Basketball Camp by its organiser and owner of Promotions & Marketing Initiative, Kostas Charisis, the NBA legend Audie Norris returned to Kos, and this year the initiative was undertaken by AE Dikaiou.

Η Εύα Καπουράνη σε μια διαδρομή που εμπνέει, από την Κω στην Pfizer και τώρα στη Rolls Royce

Η Εύα Καπουράνη σε μια διαδρομή που εμπνέει, από την Κω στην Pfizer και τώρα στη Rolls Royce

Η Εύα Καπουράνη υπήρξε ένα αθόρυβο, ευγενικό παιδί και μία άριστη μαθήτρια. Τελείωσε το 1ο ΓΕΛ Κω «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» το 2016 και πέρασε ΠΡΩΤΗ στην 1η της επιλογή, στο Χημικό Ηρακλείου με Πανελλήνιες Εξετάσεις. Με τα μόρια που είχε, θα μπορούσε να περάσει σε Πολυτεχνική Σχολή και σίγουρα στο Χημικό Αθήνας. Αλλά, επικράτησε η επιστήμη μέσα της και μιας και η έρευνα ήταν αυτό με το οποίο ήθελε από μικρή να ασχοληθεί, έκανε την έρευνά της και για τις σχολές που την ενδιέφεραν. Και η έρευνα έδειξε ότι στο Χημικό Ηρακλείου οι καθηγητές είχαν όλοι διδακτορικό από Αμερική κυρίως, ήταν κάτω των 50 κι αποφάσισε ότι αυτή της ταίριαζε καλύτερα από όλες τις σχολές.

3,5 μόλις χρόνια μετά έχει περάσει και τα 42 υποχρεωτικά μαθήματα της σχολής, αριστεύει και ως φοιτήτρια με βαθμό πτυχίου 8,52, ορκίζεται τον Ιούνιο του 2020 και συγκαταλέγεται στο top 3% των αποφοίτων της σχολής.

Παράλληλα, όλα τα καλοκαίρια των φοιτητικών της χρόνων έρχεται στην Κω και δουλεύει στην οικογενειακή επιχείρηση, την ταβέρνα Romeo στο Ψαλίδι, για να βοηθήσει κι εκείνη όσο μπορεί την οικογένεια.

Όσο σπουδάζει στο Ηράκλειο είναι βοηθός στα εργαστήρια και έχει "υποτροφία" από την Aegean Airlines. Της καλύπτουν, δηλαδή, τα έξοδα εισιτηρίων από Κω - Ηράκλειο (της παρέχουν 8 δωρεάν εισιτήρια τον χρόνο, για 4 χρόνια)

Στο 4ο έτος, αρχίζει να σκέφτεται για μεταπτυχιακές σπουδές και θέλει να στραφεί προς τα υλικά (στερεά υλικά που υπάρχουν γύρω μας και έχουν εφαρμογή στην καθημερινή ζωή μας). Θέλει να ασχοληθεί ενεργά με την έρευνα, να βοηθήσει και να έχει αντίκτυπο στην κοινωνία. Την ενδιαφέρει κυρίως η Αγγλία, λόγω της γλώσσας που την γνωρίζει καλά. Παράλληλα, κάνει και έρευνα για το Ι.Τ.Ε Ηρακλείου (Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας) πάνω στο πολύ ενδιαφέρον θέμα: «Οπτική θερμομετρία» (laser). Πιο συγκεκριμένα ασχολείται με πώς μπορούμε να μετράμε τη θερμοκρασία κυρίως για έργα τέχνης με την χρήση laser.

Κάνει αίτηση σε τρία κορυφαία Βρετανικά πανεπιστήμια, στο Cambridge, στο UCL και στο Imperial και γίνεται δεκτή ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΙΑ. Επιλέγει να πάει στο Imperial College και μετακομίζει για ένα χρόνο στο Λονδίνο για το μεταπτυχιακό της: «MRes- Master of Research in Nanomaterials» (Έρευνα στα νανοϋλικά).

Το Imperial College είναι σχεδόν πάντα το 3ο καλύτερο πανεπιστήμιο στην Αγγλία (μετά το Cambridge και το Oxford), 3ο-4ο πανεπιστήμιο στην Ευρώπη και 7ο-8ο στην παγκόσμια κατάταξη.

Κάνει αιτήσεις για υποτροφία. Καταφέρνει να πάρει δύο υποτροφίες ταυτόχρονα από το Ίδρυμα Μποδοσάκη, αλλά και από το Ίδρυμα Φανουράκη. Μπορεί, όμως, να δεχτεί μόνο ΜΙΑ από τις δύο υποτροφίες, κι έτσι διαλέγει αυτήν του Ιδρύματος Μποδοσάκη, που είναι η μεγαλύτερη.

Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού της ασχολείται 8 μήνες με έρευνα. Το θέμα της έρευνας θα παίξει μεγάλο ρόλο στη μετέπειτα πορεία της. «Καταλύτες για την παραγωγή πράσινου υδρογόνου»: το θέμα τη μαγεύει, είναι εφαρμόσιμο, έχει συγκεκριμένο στόχο, είναι από τα πιο επίκαιρα οικολογικά θέματα παγκοσμίως. Οι ορυκτοί πόροι εξαντλούνται και το καλό με το υδρογόνο είναι πως όταν καίγεται παράγει νερό και άρα δεν επιβαρύνει την ατμόσφαιρα/ την τρύπα του όζοντος/το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η έρευνά της είναι τόσο επιτυχημένη που κερδίζει το πρώτο βραβείο για την καλύτερη παρουσίαση μεταπτυχιακής ερευνητικής εργασίας.

Ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό της αποφασίζει να αναβάλει για λίγο το διδακτορικό να πάρει ένα gap year, αποφασίζει να βγει στην αγορά και επιστρέφει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Χανιά όπου πια φοιτά η μικρή της αδερφή η Μιχαέλα. Εκεί, για ένα τρίμηνο κάνει αιτήσεις για δουλειά, στέλνει βιογραφικά και δίνει συνεντεύξεις.

Τον Δεκέμβριο του 2021 προσλαμβάνεται από την πασίγνωστη φαρμακευτική εταιρεία Pfizer ως “Material Characterisation Scientist” (Επιστήμονας Χαρακτηρισμού Υλικών) και μετακομίζει πάλι στην Αγγλία, στο Kent αυτή τη φορά. Εκεί, ενσωματώνεται στο δυναμικό μίας- από τις τρεις παγκοσμίως- ομάδες για “Trouble shooting”, όσον αφορά στο γνωστό πια «χαπάκι του κορωνοϊού», το Paxlovid. Δηλαδή, αν κάτι πήγαινε στραβά στην γραμμή παραγωγής, η Εύα ήταν υπεύθυνη να κάνει τις απαραίτητες αναλύσεις, ώστε να εξακριβώσει τον λόγο.

Εννέα μήνες μετά ήρθε η πρόταση από τη Rolls Royce και η Εύα δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Προσλαμβάνεται από τον κολοσσό που λέγεται Rolls Royce και μετακομίζει στο Derby. H Rolls Royce είναι γνωστή σε όλους μας για τα πολυτελή αμάξια, όμως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι έχει πουλήσει το Brand Name στην BMW και δεν παράγει πια αυτοκίνητα, αλλά μόνο κινητήρες αεροσκαφών.

Είναι η 2η εταιρεία στον κόσμο σε κινητήρες αεροσκαφών και συστήματα ενέργειας. Η Rolls Royce, επιδιώκοντας να επενδύσει και σε άλλους τομείς μέσα από μια πιο καινοτόμα και οικολογική έρευνα, προσπαθεί να αναπτύξει έναν κινητήρα με βάση το υδρογόνο. Η Εύα, μετά το μεταπτυχιακό της «Καταλύτες για την παραγωγή πράσινου υδρογόνου», είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Η Εύα είχε κάνει αίτηση για το συγκεκριμένο πρόγραμμα και ήταν μέσα στα 120 άτομα που πήραν από όλον τον κόσμο - οι αιτήσεις που γίνονται για αυτά τα προγράμματα μπορεί να φτάνουν και τις 40 χιλιάδες σε κάθε recruitment και είναι πολύ ανταγωνιστικά. Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα η Rolls Royce έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση σε σχέση με τους νεοπροσληφθέντες. Μετά την πρόσληψη, οι νέοι υπάλληλοι μπαίνουν σε ένα διετές πρόγραμμα, σύμφωνα με το οποίο κάθε ένα τρίμηνο αλλάζουν τομέα και πόστο, με στόχο στα δύο χρόνια να έχουν περάσει από παντού και να έχουν δοκιμαστεί σε όλα τα πόστα ώστε να μπορέσουν να απορροφηθούν αποτελεσματικότερα στο δυναμικό της εταιρείας.

Η Εύα ολοκληρώνει το πρώτο τρίμηνο από το διετές πρόγραμμα στο πρώτο της πόστο στην Συντήρηση-Επισκευή Κινητήρων-MRO (Maintenance Repair and Overhaul). Ασχολήθηκε με τον Κινητήρα που καίει Υδρογόνο για ένα διάστημα αλλά τον τελευταίο καιρό έχει μετακινηθεί στον τομέα των οικονομικών και των επενδύσεων και συγκεκριμένα στο Finance Transformation ως Finance Transformation Partner όλων των projects της Rolls-Royce. Ουσιαστικά, βρίσκεται στη μέση μεταξύ Finance και Business και αναλαμβάνει να κάνει lead projects για διαφορετικά τμήματα. Μέχρι στιγμής έχει δουλέψει κυρίως με το Engineering και το Procurement (Μηχανική και προμήθειες). Σε απλά ελληνικά, προσπαθεί να καταλάβει τι χρειάζεται το κάθε τμήμα, να εντοπίσει πώς μπορούν να κάνουν τις διαδικασίες καλύτερα, γρηγορότερα και πιο αποτελεσματικά και στη συνέχεια να συντονίσει την αλλαγή μέχρι να εφαρμοστεί. Για παράδειγμα, έχει δουλέψει πάνω στη βελτίωση της διαδικασίας budgeting και planning (σχεδιασμός και προϋπολογισμός), με στόχο να γίνει πιο γρήγορη και λιγότερο περίπλοκη. Έχει επίσης δημιουργήσει εργαλεία και dashboards, ώστε να έχουν καλύτερη εικόνα των βασικών δεικτών απόδοσης (KPIs), τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού μιας ομάδας.

Το κίνητρο ήταν να βλέπει το αποτύπωμα της δουλειάς της πιο γρήγορα και πιο αποδοτικά και να είναι πιο κοντά στη λήψη αποφάσεων, κι ο τομέας αυτός, της το προσφέρει αυτό. 

*Η βρετανική Rolls-Royce έγινε αυτή η πρώτη εταιρεία που δοκιμάζει κινητήρα αεροπλάνων που καίει υδρογόνο. O πρώτος κινητήρας αεροσκαφών που λειτουργεί με υδρογόνο δοκιμάστηκε από την Rolls-Royce σε στατικό τεστ ενός τροποποιημένου αεροπλάνου AE 2100-A, αναφέρει το Reuters. Το καύσιμο παρήχθη με αιολική και παλιρροϊκή ενέργεια, ανακοίνωσε η εταιρεία.

Η Rolls-Royce συνεργάζεται με την easyJet για την αξιοποίηση του πράσινου υδρογόνου σε επιβατικές πτήσεις. (πληροφορία: in.gr)

*Η καταγωγή της οικογένειας της Εύας είναι βλάχικη από τα Γιάννενα (Κεφαλόβρυσο). Η Εύα και η αδερφή της Μιχαέλα, είναι γέννημα θρέμμα Κώες. Κάθε ιστορία επιτυχίας ίσως φαίνεται λίγο πιο εύκολη από ό,τι πραγματικά είναι. Για παράδειγμα, οι γονείς των κοριτσιών μεγάλωσαν στο εξωτερικό, οπότε το επίπεδο των ελληνικών τους δεν τους επέτρεπε να βοηθήσουν τα κορίτσια με τα μαθήματα του σχολείου. Η Εύα, από πολύ μικρή, έμαθε να διαβάζει μόνη, χωρίς βοήθεια. Και μιλάμε για ένα κορίτσι που αρίστευσε και στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο.

* Στον ελεύθερο της χρόνο ασχολείται με το Crossfit και την ολυμπιακή άρση βαρών

* «Δεν υπάρχει ακατόρθωτο» λέει η Εύα. «Δεν σε περιορίζει σε τίποτα το πτυχίο, κυρίως στο εξωτερικό». Το λέει γιατί εκείνη τελείωσε χημικός, δούλεψε ως μηχανικός με κινητήρες αεροσκαφών, που έχει περισσότερη σχέση με την αεροναυπηγική παρά με τη χημεία, και τώρα ασχολείται με τα οικονομικά της εταιρείας. "Αρπάζεις τις ευκαιρίες, κι όπου βγει", όπως χαρακτηριστικά λέει. Θεωρεί ότι το σύνολο των ικανοτήτων και ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του ανθρώπου (skills and mentality) είναι ίσως σημαντικότερα από το πτυχίο και μετράνε περισσότερο στο εξωτερικό. Συμβουλεύει τα νέα παιδιά να αναπτύξουν, όσο περισσότερο μπορούν, τις δεξιότητές τους (soft skills).

Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην ηλεκτρονική εφημερίδα Kos Voice στις 10 Δεκεμβρίου 2022.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Το άρθρο φιλοξενήθηκε και στην εφημερίδα Βήμα της Κω:

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Eva Kapourani: An Inspiring Journey from Kos to Pfizer and Now to Rolls-Royce

Eva Kapourani was a quiet, polite child and an excellent student. She graduated from the 1st General Lyceum of Kos, “Hippocrateion”, in 2016 and was admitted FIRST to her first-choice university department, the Department of Chemistry in Heraklion, through the Panhellenic Examinations. With the score she had achieved, she could have been admitted to a Polytechnic School and certainly to the Department of Chemistry in Athens. But the scientist within her prevailed, and since research was what she had wanted to pursue from a young age, she did her own research into the universities and departments that interested her. Her research showed that, at the Department of Chemistry in Heraklion, the professors all held PhDs, mainly from American universities, and were under the age of 50, so she decided that this department suited her better than all the others.

Just 3.5 years later, she had passed all 42 compulsory courses of her degree, excelled as a student, graduated with a degree grade of 8.52, received her degree in June 2020, and ranked among the top 3% of the department's graduates.

At the same time, throughout all the summers of her university years, she returned to Kos and worked at the family business, the Romeo taverna in Psalidi, in order to help her family as much as she could.

While studying in Heraklion, she worked as a laboratory assistant and received a “scholarship” from Aegean Airlines. In other words, her travel expenses between Kos and Heraklion were covered, as she was provided with eight free tickets per year for four years.

During her fourth year, she began thinking about postgraduate studies and wanted to turn towards materials—solid materials that exist all around us and have applications in our everyday lives. She wanted to become actively involved in research, to contribute and to have an impact on society. She was particularly interested in England, partly because of the language, which she knew well.

At the same time, she was also conducting research at FORTH in Heraklion (the Foundation for Research and Technology–Hellas) on the particularly interesting subject of “Optical Thermometry” using lasers. More specifically, she was working on how we can measure temperature, mainly in works of art, through the use of lasers.

She applied to three leading British universities—Cambridge, UCL and Imperial—and was accepted by ALL THREE. She chose Imperial College and moved to London for one year to complete her postgraduate degree, the MRes – Master of Research in Nanomaterials.

Imperial College is almost always ranked as the third-best university in England, after Cambridge and Oxford, the 3rd–4th university in Europe, and the 7th–8th in global rankings.

She applied for scholarships and managed to receive two scholarships at the same time, one from the Bodossaki Foundation and another from the Fanourakis Foundation. However, she could accept only ONE of the two scholarships, so she chose the one offered by the Bodossaki Foundation, which was the larger one.

During her postgraduate studies, she spent eight months conducting research. The subject of that research would play a major role in her later career: “Catalysts for Green Hydrogen Production.” The subject fascinated her; it was applicable, had a specific objective, and was one of the most topical environmental issues worldwide. Fossil resources are being depleted, and the good thing about hydrogen is that when it burns, it produces water and therefore does not burden the atmosphere, the ozone layer, or contribute to the greenhouse effect. Her research was so successful that she won the first prize for the best presentation of a postgraduate research project.

Upon completing her postgraduate studies, she decided to postpone her PhD for a while and take a gap year. She decided to enter the job market and returned to Greece, specifically to Chania, where her younger sister, Michaela, was then studying. There, for three months, she applied for jobs, sent out CVs and attended interviews.

In December 2021, she was hired by the world-famous pharmaceutical company Pfizer as a “Material Characterisation Scientist”, and once again moved to England, this time to Kent. There, she joined one of the three teams worldwide responsible for troubleshooting issues relating to the now well-known “COVID pill”, Paxlovid. In other words, if something went wrong on the production line, Eva was responsible for carrying out the necessary analyses in order to determine the cause.

Nine months later, an offer came from Rolls-Royce, and Eva could not resist. She was hired by the giant that is Rolls-Royce and moved to Derby. Rolls-Royce is known to all of us for its luxury cars, but most people do not know that it sold the brand name to BMW and no longer produces cars, but aircraft engines instead.

It is the world's second-largest company in aircraft engines and power systems. Rolls-Royce, seeking to invest in other fields through more innovative and environmentally friendly research, is trying to develop an engine based on hydrogen. Eva, after her postgraduate research on “Catalysts for Green Hydrogen Production”, was the right person in the right position.

Eva had applied for this particular programme and was among the 120 people selected from all over the world. Applications for these programmes can reach as many as 40,000 during each recruitment round, making them extremely competitive. In this particular programme, Rolls-Royce has a very interesting approach to newly recruited employees. After being hired, new employees enter a two-year programme in which they change departments and positions every three months, with the aim of having worked across different areas and tested themselves in various roles by the end of the two years, so that they can be integrated more effectively into the company's workforce.

Eva completed the first three months of the two-year programme in her first position in Engine Maintenance, Repair and Overhaul – MRO (Maintenance, Repair and Overhaul). She worked for a period on the hydrogen-burning engine, but recently she has moved into the field of finance and investment, specifically to Finance Transformation, as a Finance Transformation Partner for Rolls-Royce projects.

Essentially, she works at the intersection of Finance and Business and takes the lead on projects for different departments. So far, she has worked mainly with Engineering and Procurement. In simple terms, she tries to understand what each department needs, identify how processes can be made better, faster and more efficient, and then coordinate the change until it is implemented.

For example, she has worked on improving the budgeting and planning process, with the aim of making it faster and less complicated. She has also created tools and dashboards so that teams can have a better overview of key performance indicators (KPIs), both at a financial level and in terms of a team's human resources.

Her motivation was to see the impact of her work more quickly and more effectively and to be closer to decision-making, and this field offers her exactly that.

*The British company Rolls-Royce became the first company to test an aircraft engine powered by hydrogen. The first aircraft engine to run on hydrogen was tested by Rolls-Royce in a static test using a modified AE 2100-A engine, Reuters reported. The fuel was produced using wind and tidal energy, the company announced.

Rolls-Royce is collaborating with easyJet on the use of green hydrogen in passenger flights.

*Eva's family has Vlach origins from the Ioannina area, specifically Kefalovryso. Eva and her sister Michaela were both born and raised on Kos. Every success story may appear a little easier than it really is. For example, the girls' parents grew up abroad, so their level of Greek did not allow them to help the girls with their schoolwork. From a very young age, Eva learned to study on her own, without assistance. And we are talking about a girl who excelled both at school and at university.

*In her free time, she is involved in CrossFit and Olympic weightlifting.

*“Nothing is impossible,” says Eva. “Your degree does not limit you in any way, especially abroad.”

She says this because she graduated as a chemist, worked as an engineer with aircraft engines—a field more closely related to aeronautical engineering than to chemistry—and is now involved in the company's finances.

“You seize the opportunities and see where they take you,” as she characteristically says.

She believes that a person's overall abilities, character and personality—skills and mentality—may be more important than a degree and carry greater weight abroad. She advises young people to develop their skills, especially their soft skills, as much as possible.

Στους αιθέρες ένα "δικό" μας παιδί, ο Θοδωρής Σουλτάνης, πιλοτάροντας ελικόπτερα Απάτσι

Στους αιθέρες ένα "δικό" μας παιδί, ο Θοδωρής Σουλτάνης, πιλοτάροντας ελικόπτερα απάτσι

Το όνειρο του Θοδωρή Σουλτάνη ήταν η Σχολή Ικάρων. Όμως, ήταν από την αρχή ένα άπιαστο όνειρο καθώς είχε μυωπία, φορούσε γυαλιά και δε δέχονταν ούτε επέμβαση laser για διόρθωση της μυωπίας. Έτσι, για την πρώτη του επιλογή στο μηχανογραφικό, έπρεπε να συμβιβαστεί με το “next best thing” που ήταν η Σχολή Ευελπίδων.

Δεν ξεκινούν όλες οι ιστορίες με μια επιτυχία. Ο Θοδωρής τελειώνει το 1ο Γενικό Λύκειο Κω «Ιπποκράτειο» και στις Πανελλήνιες Εξετάσεις ΔΕΝ πιάνει την πρώτη του επιλογή, την Σχολή Ευελπίδων. Περνάει στη Σ.Μ.Υ (Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών) στα Τρίκαλα. Απογοητεύεται λίγο, αλλά πηγαίνει στα Τρίκαλα και ξεκινάει κανονικά την σχολή και τη βασική εκπαίδευση το πρώτο τρίμηνο.

Και τότε συμβαίνει κάτι ανέλπιστο. Όταν περνάς στη ΣΜΥ ταυτόχρονα μπαίνεις σε μία λίστα επιλαχόντων στην Ευελπίδων, καθώς κάποιοι δεν αντέχουν τη βασική εκπαίδευση ή απλά σταματούν για δικούς τους λόγους. Σ’ αυτήν την περίπτωση, οι Ευέλπιδες που αποχωρούν αντικαθίστανται από σπουδαστές της Σ.Μ.Υ που βρίσκονται στη λίστα επιλαχόντων.

Αυτό ακριβώς συνέβη, και ο Θοδωρής παίρνει την τελευταία θέση που διατίθεται στην Ευελπίδων, μετά από αποχώρηση Ευέλπιδα. Στις 9 Δεκεμβρίου του 2016, από τα Τρίκαλα μετακομίζει στην Αθήνα, στη Βάρη, στην Σχολή Ευελπίδων, στο όνειρο που γίνεται πραγματικότητα.

Τα τέσσερα χρόνια που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι εύκολα. Έχει να προσαρμοστεί, να αναπληρώσει για το «χαμένο» τρίμηνο και να ενσωματωθεί. Οι Ευέλπιδες είναι εσώκλειστοι. Παίρνουν, βέβαια, τις εξόδους τους και τις άδειές τους, αλλά η εκπαίδευσή τους, που χωρίζεται σε ακαδημαϊκή και στρατιωτική, χαρακτηρίζεται ως ιδιαίτερα σκληρή. Η πίεση είναι όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχολογική.

Στο 4ο έτος της σχολής, ανάλογα με τη βαθμολογία τους αλλά και τη γενικότερη επίδοσή τους, μπαίνουν σε μία κατάταξη, σύμφωνα με την οποία, χωρίζονται σε ομάδες και μετά από κλήρωση, τους διανέμονται οι διαθέσιμες θέσεις (π.χ στο πεζικό, στις διαβιβάσεις, στο πυροβολικό, στα τεθωρακισμένα, στην αεροπορία στρατού κλπ).

Ο Θοδωρής έχει στόχο να μπει στην αεροπορία στρατού, το όνειρό του είναι να πετάει πολεμικά ελικόπτερα, αλλά υπάρχουν μόνο οκτώ (08) θέσεις για τους 160 ενδιαφερόμενους κι απ’ αυτές τις 8 θέσεις αντιστοιχεί μία θέση για κάθε ομάδα περίπου.

Στην κλήρωση, κληρώνεται να επιλέξει 2ος , αλλά ο 1ος φοράει γυαλιά και η αεροπορία στρατού δεν δέχεται διοπτροφόρους. Και ο Θοδωρής φορούσε γυαλιά, αλλά στο 3ο έτος έχει ψάξει τα πάντα για το πώς να πετύχει το όνειρό του, και ανακαλύπτει πως στην αεροπορία στρατού δέχονται υποψηφίους που έχουν κάνει επέμβαση λέιζερ για αφαίρεση μυωπίας. Οπότε, άμεσα κι ενώ είναι ακόμα στο 3ο έτος υποβάλλεται στην επέμβαση και απαλλάσσεται διά παντός από τα γυαλιά. Άρα, τώρα, τη στιγμή που ο 1ος δεν μπορεί να επιλέξει αεροπορία στρατού λόγω γυαλιών, ο 2ος –ο Θοδωρής-μπορεί, και έτσι καταφέρνει να πλησιάσει ένα ακόμη βήμα πιο κοντά στο όνειρό του και να μπει στην πολυπόθητη αεροπορία στρατού.

Την Σχολή Ευελπίδων την τελειώνει με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού, τον Ιούνιο του 2020. Στην ορκωμοσία, η τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κυρία Σακελλαροπούλου, του απονέμει το μεγάλος Ξίφος, το οποίο αντικαθιστά το μικρό Ξιφίδιο που είχαν 4 χρόνια στην Σχολή.

Ο επόμενος σταθμός προς το όνειρο, βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Ονομάζεται Σ.Α.Σ (Σχολή Αεροπορίας Στρατού) και διαρκεί δύο χρόνια. Την πρώτη χρονιά ο Θοδωρής εκπαιδεύεται στο εκπαιδευτικό ελικόπτερο NH-300C Breda Nardi και του απονέμεται η «πουλάδα» (ειδικό σήμα που φορούν οι ιπτάμενοι και οι αλεξιπτωτιστές), η οποία επίσημα πια τον χρίζει χειριστή-συγκυβερνήτη.

Τη δεύτερη χρονιά στη Σ.Α.Σ εκπαιδεύεται στο μεταφορικό ελικόπτερο UH-1H HUEY (Bell UH-1 Iroquois, το οποίο είναι γνωστό με το παρατσούκλι Χιούι-επειδή μοιάζει με παπί) και ολοκληρώνει την εκπαίδευση ως χειριστής- συγκυβερνήτης του HUEY το καλοκαίρι του ’22.

Λίγο πριν ολοκληρώσουν τη Σ.Α.Σ οι χειριστές καλούνται και πάλι να επιλέξουν το «ειδικό μέσο», το οποίο επιθυμούν να χειρίζονται. Σ’ αυτήν τη διαδικασία, χωρίζονται πάλι σε ομάδες ανάλογα με την επίδοσή τους και γίνεται κλήρωση. Η συγκεκριμένη κλήρωση έγινε το καλοκαίρι του ’22 και ο Θοδωρής επέλεξε ως ειδικό μέσο το επιθετικό ελικόπτερο «Απάτσι».

Εν τω μεταξύ, με βάση την επιλογή του παίρνει μετάθεση στον Βόλο ως Διμοιρίτης και Χειριστής/Συγκυβερνήτης HUEY όπου εκεί, μεταξύ άλλων, συμμετέχει στον σχεδιασμό και την υλοποίηση ασκήσεων όπως η άσκηση «Κολοσσός 2022» που έλαβε χώρα στη Ρόδο.

Τα ελικόπτερα κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες: τα αναγνωριστικά, τα μεταφορικά και τα επιθετικά.

Τον Απρίλιο του 2023 και για 4 μήνες παρακολούθησε σχολείο που του επέτρεψε να γίνει συγκυβερνήτης επιθετικού ελικοπτέρου Απάτσι. 

Τα τελευταία τρία χρόνια το στρατόπεδο έχει μεταφερθεί στη Λάρισα, μετά τα πλημμυρικά φαινόμενα του 2023, κι ο Θοδωρής πετάει με Απάτσι σε ασκήσεις και εκπαιδεύσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με τελικό στόχο να γίνει Κυβερνήτης Επιθετικών Ελικοπτέρων μόλις συμπληρώσει τις ώρες πτήσης που απαιτούνται.

• Βασικός του στόχος είναι η προστασία των συνόρων. Αυτός και οι συνάδελφοί του δουλεύουν αποτρεπτικά, ειδικά όταν ο γείτονας είναι τόσο ανήσυχος όσο ο συγκεκριμένος.
• Ερωτώμενος τι θεωρεί επιτυχία και τι συμβουλεύει τα νέα παιδιά που κυνηγούν το δικό τους όνειρο: «Όταν κάνεις αυτό που αγαπάς και σε γεμίζει, έχεις εκπληρώσει το όνειρό σου. Μην σταματάς ποτέ την προσπάθεια. Οι πανελλήνιες δεν είναι μόνο φέτος και τέλος. Κι αν δεν περάσεις φέτος, μπορείς να ξαναδώσεις του χρόνου. Μην τα παρατάς»

Του εύχομαι ασφαλείς πτήσεις σε ειρηνικούς ουρανούς!

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην ηλεκτρονική εφημερίδα Kos Voice στις 6 Ιανουαρίου 2023.

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

A “LOCAL” BOY IN THE SKIES: THEODORIS SOULTANIS FLYING APACHE HELICOPTERS

Theodoris Soultanis' dream was to attend the Hellenic Air Force Academy. However, from the very beginning, it was an unattainable dream because he was short-sighted, wore glasses, and even laser eye surgery to correct his myopia was not accepted. So, for his first choice on the university application form, he had to settle for the “next best thing”, which was the Hellenic Army Academy.

Not all stories begin with success. Theodoris graduated from the 1st General Lyceum of Kos “Hippocrateion” and, in the Panhellenic Examinations, did NOT make it into his first choice, the Hellenic Army Academy. He was admitted to the School of Permanent Non-Commissioned Officers (SMY) in Trikala. He was a little disappointed, but he went to Trikala and began the school and his basic training normally during the first three months.

And then something unexpected happened. When you are admitted to the SMY, you are simultaneously placed on a reserve list for the Hellenic Army Academy, since some cadets cannot cope with the basic training or simply leave for their own reasons. In such cases, the cadets who leave the Hellenic Army Academy are replaced by SMY students who are on the reserve list.

That is exactly what happened, and Theodoris got the last available place at the Hellenic Army Academy, following the departure of a cadet. On December 9, 2016, he moved from Trikala to Athens, to Vari, to the Hellenic Army Academy—to the dream that was becoming reality.

The following four years would not be easy. He had to adapt, make up for the “lost” three months and integrate into the Academy. The cadets are residential. Of course, they are given leave and permitted outings, but their training, which is divided into academic and military training, is considered particularly demanding. The pressure is not only physical but psychological as well.

In their fourth year at the Academy, depending on their grades and overall performance, they are placed in a ranking. According to this ranking, they are divided into groups and, following a draw, the available positions are distributed among them—for example, Infantry, Signals, Artillery, Armoured Corps, Army Aviation, etc.

Theodoris’ goal is to join Army Aviation. His dream is to fly military helicopters, but there are only eight (08) positions for 160 candidates, with approximately one position available for each group.

In the draw, he is selected to make his choice second. However, the first candidate wears glasses, and Army Aviation does not accept candidates who wear glasses. Theodoris also wore glasses, but during his third year he had researched everything about how he could make his dream come true and discovered that Army Aviation accepts candidates who have undergone laser surgery to correct myopia. So, immediately, while he was still in his third year, he underwent the operation and got rid of his glasses permanently.

Therefore, at the moment when the first candidate could not choose Army Aviation because he wore glasses, the second candidate—Theodoris—could. And so he managed to take yet another step closer to his dream and join the highly sought-after Army Aviation.

He graduated from the Hellenic Army Academy with the rank of Second Lieutenant in June 2020. At the graduation ceremony, the President of the Hellenic Republic, Ms. Sakellaropoulou, presented him with the Grand Sword, which replaced the small dagger they had carried during their four years at the Academy.

The next stop on the road to his dream was in Alexandria, Imathia. It is called the Army Aviation School (SAS) and lasts two years. During the first year, Theodoris trained on the NH-300C Breda Nardi training helicopter and was awarded the “flight badge” (the special insignia worn by pilots and paratroopers), officially qualifying him as a pilot/co-pilot.

During his second year at the SAS, he trained on the UH-1H HUEY transport helicopter (Bell UH-1 Iroquois, commonly known as the Huey—because it resembles a duck) and completed his training as a HUEY pilot/co-pilot in the summer of 2022.

Shortly before completing the SAS, the pilots are once again called upon to choose the “special aircraft” they wish to fly. In this process, they are again divided into groups according to their performance, and a draw is held. The particular draw took place in the summer of 2022, and Theodoris chose the Apache attack helicopter as his “special aircraft.”

Meanwhile, based on his choice, he was transferred to Volos as a Platoon Commander and HUEY Pilot/Co-pilot, where, among other things, he participated in the planning and implementation of exercises such as Exercise “Kolossos 2022”, which took place οn Rhodes.

Helicopters are divided into three categories: reconnaissance, transport and attack helicopters. In April 2023, he attended a four-month training course that enabled him to become a co-pilot of an Apache attack helicopter.

For the past three years, the unit has been based in Larissa, following the flooding that occurred in 2023, and Theodoris flies Apache helicopters in exercises and training missions in Greece and abroad, with the ultimate goal of becoming an Attack Helicopter Commander once he has completed the required flight hours.

• His main objective is the protection of the borders. He and his colleagues work as a deterrent, especially when the neighbour is as restless as the particular one in question.
• When asked what he considers success and what advice he would give to young people pursuing their own dreams, he says: “When you do what you love and what fulfils you, you have achieved your dream. Never stop trying. The Panhellenic Examinations are not only about this year and then it’s over. And if you don’t succeed this year, you can take the exams again next year. Don’t give up.”

I wish him safe flights in peaceful skies!

Text, Photographs: Sophia Karagianni

The article was first published in the online newspaper Kos Voice on January 6, 2023.

Ο Πάνος Μουζουράκης στην Κω από το 2010 ως σήμερα

Ο Πάνος Μουζουράκης στην Κω από το 2010 ως σήμερα

Χθες, 26 Αυγούστου, στο γήπεδο του Πυλίου, ο Πάνος Μουζουράκης μάς χάρισε μια πολύ όμορφη μουσική βραδιά, γεμάτη συγκίνηση αλλά και χιούμορ. Ρομαντικός και ανατρεπτικός, ένας πραγματικός showman, ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τη μπάντα του και δημιούργησε μια συναυλιακή εμπειρία που ισορροπούσε ανάμεσα στη διασκέδαση και τη συγκίνηση. Προσωπικά, σε αρκετές στιγμές η σκηνική του παρουσία μού θύμισε τον Jim Carrey, με τις απρόβλεπτες εκφράσεις και τον τρόπο που επικοινωνούσε με το κοινό. Το γήπεδο δε γέμισε και ο ίδιος χαριτολογώντας είπε πως ουσιαστικά «τον έφαγε» ο αγώνας της ΑΕΚ και το πανηγύρι του Αγίου Φανουρίου. Αυτό όμως δεν φάνηκε να τον επηρεάζει καθόλου. Όπως έχει αποδείξει και άλλες φορές, δίνει τον καλύτερό του εαυτό ανεξάρτητα από το πλήθος του κοινού. Ασχολήθηκε με όλους και με όλα, καυτηρίασε καταστάσεις και πρόσωπα με τον δικό του τρόπο, μας έκανε να γελάσουμε, αλλά και να συγκινηθούμε. Μια βραδιά που, τελικά, είχε όλα όσα περιμένει κανείς από τον Πάνο Μουζουράκη.

Η δική μου ιστορία με τον Πάνο Μουζουράκη ξεκίνησε πολύ πριν τον γνωρίσω προσωπικά. Ξεκίνησε από μια τηλεοπτική σειρά.

Στις 12 Οκτωβρίου 2009 έκανε πρεμιέρα η σειρά «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 7 Ιουλίου 2010 και, για να πω την αλήθεια, ήταν από εκείνες τις σειρές που με είχαν συγκινήσει πραγματικά. Ιδιαίτερα, με είχε κερδίσει ο χαρακτήρας που υποδυόταν ο Πάνος Μουζουράκης. Και θυμάμαι χαρακτηριστικά το τραγούδι του Δημήτρη Μητροπάνου «Όταν έχω εσένα», με τον τρόπο που το ερμήνευσε ο Μουζουράκης. Ήταν από εκείνες τις μουσικές στιγμές που κάτι χαράσσουν μέσα σου.

Έτσι άρχισα να τον εκτιμώ όχι μόνο ως ηθοποιό, για τις υποκριτικές του ικανότητες, αλλά και ως μουσικό. Είχε μια τρέλα, έναν αυθορμητισμό και χιούμορ που τον έκαναν πολύ συμπαθητικό στα μάτια μου. Τότε ήμουν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Κω και είχαμε την ευθύνη των εκδηλώσεων και της επικοινωνίας, μαζί με την Ειρήνη Χατζηχριστοφή, άρα επιλέγαμε τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο των Ιπποκρατείων.

Το καλοκαίρι του 2010 προτάθηκε να γίνει στην Κω μια συναυλία με δύο νέα παιδιά, τον Πάνο Μουζουράκη και τον Λεωνίδα Μπαλάφα. Τον Μουζουράκη τον ήξερα από το "4" και μπορούσα να αντιληφθώ την αυξανόμενη δημοφιλία του. Τον Μπαλάφα τον γνώριζα από το Fame Story. Θυμάμαι μάλιστα κάτι που μου είχε κάνει τότε ιδιαίτερη εντύπωση: είχε κερδίσει το παιχνίδι, αλλά δεν είχε δεχθεί το χρηματικό έπαθλο που αντιστοιχούσε στη νίκη του. Για κάποιον λόγο, αυτό το είχα κρατήσει στη μνήμη μου ως κάτι πρωτοφανές.

Αν και στην Κω, εκείνη την εποχή, δεν ήταν ακόμη τόσο γνωστοί, επέμεινα πολύ να γίνει η συναυλία. Και τελικά έγινε. Στις 3 Αυγούστου του 2010, στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Α.ΒΙ.ΚΩ, δύο αγόρια ταλαντούχα, μας προσέφεραν μια καταπληκτική βραδιά. Δεν θυμάμαι να ήμασταν περισσότεροι από 500 άνθρωποι. Κι όμως, αυτό που θυμάμαι περισσότερο δεν είναι το πλήθος του κόσμου αλλά η στάση των δύο καλλιτεχνών. Θα μπορούσαν εύκολα, βλέποντας ένα σχετικά μικρό κοινό, να κάνουν μια σύντομη εμφάνιση και να τελειώσουν γρήγορα. Δεν το έκαναν, όμως. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να λένε, με χιούμορ και διάθεση, «δεν είμαστε 500, είμαστε 5.000!». Και το πίστεψαν, και το πιστέψαμε κι έδωσαν μια συναυλία με απίστευτο κέφι και ενέργεια, σαν να είχαν απέναντί τους ένα τεράστιο κοινό. Αντί για μια εμφάνιση μιας ώρας, έμειναν στην σκηνή περίπου δυόμισι με τρεις ώρες. Για μένα ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Μετά φάγαμε όλοι μαζί και θυμάμαι πόσο καλός ήταν ο Πάνος με τα παιδιά μου, έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαγικά και γενικά ήταν η ψυχή της παρέας. 

Λίγους μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 2011, ο Πάνος εμφανίστηκε στο «Colorado» της Ρόδου. Κι εγώ έκανα κάτι που δεν συνηθίζω για έναν καλλιτέχνη: πήρα μια παρέα φίλων, φύγαμε από την Κω, πήγαμε στη Ρόδο, μείναμε ένα βράδυ και επιστρέψαμε, μόνο και μόνο για να τον ακούσουμε. Τόση αδυναμία του είχα. Τότε είχε γίνει πολύ δημοφιλές το τραγούδι της Lacta "Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου" κι όλες οι κοπέλες στο κοινό του έδιναν σοκολάτες Lacta.

1 Απριλίου 2011, Colorado Ρόδος

Tο καλοκαίρι του 2011 ο Πάνος ξαναήρθε στην Κω. Αυτή τη φορά τραγούδησε στον Άγιο Φωκά. Είχαμε πάει με μια φίλη από πολύ νωρίς το απόγευμα και, τελικά, μείναμε εκεί όλο το βράδυ για τη συναυλία. Μέσα σε ένα χρόνο είχα δει τον Μουζουράκη τρεις φορές. Εξελισσόμουν σε γκρούπι.

13 Αυγούστου 2011, Άγιος Φωκάς, Κως

Χρόνια αργότερα, τον ξαναείδαμε στην Κω, τα Χριστούγεννα του 2019, όταν ήρθε για το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και την έναρξη των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων του Δήμου Κω. Μαζί του ήταν και ο Απόστολος Βαλαρούτσος, και οι δυο τους ξεσήκωσαν και πάλι τον κόσμο.

8/12/2019, Πλατεία Ελευθερίας, Κως

Όσο για τα τραγούδια που κάπως άγγιξαν το μέσα μου, όλα ξεκίνησαν με το "όταν έχω εσένα" αλλά η επιρροή της φωνής του συνεχίστηκε με το "Φίλα με ακόμα" μαζί με τον Μαραβέγια που το άκουγα για μέρες στο repeat, "Τώρα, αυτό πώς να στο πω", το "Σαλάμι", το "Δώσε σημασία", τη "Σοφίτα", οι "Πλημμύρες", το υπέροχο "Ζήτημα Χρόνου", "Αυτή είναι η ζωή" κ.ά.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο όμορφο με τους καλλιτέχνες που αγαπάμε: κάποια στιγμή παύουν να είναι απλώς άνθρωποι που βλέπουμε στη σκηνή ή στην οθόνη. Γίνονται κομμάτια των δικών μας αναμνήσεων.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

"Δώσε σημασία και ίσως να δεις

πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις

ψάχνουμε ένα νόημα που δε βρίσκει κανείς

μα τελικά υπάρχει όπου το δώσουμε εμείς"

Song: Δώσε σημασία, Πάνος Μουζουράκης

2/8/10

1/4/11

13/8/11

8/12/19

26/8/26, στο αγαπημένο μας Broadway

Song: Ζήτημα χρόνου - Απόστολος Βαλαρούτσος | Μουζουράκης | Γιώργος Μυλωνάς

Ατέλειωτες ώρες (ατέλειωτες ώρες)
Ατέλειωτα βράδια (κι αυτό πως περνά;)
Πονάει το ξέρω (Μα εσύ μη φοβάσαι)
Υπομονή
Μέσα σου κοίτα (πιο βαθειά στην ψυχή σου)
Θα δεις τα σημάδια (δεν είναι αργά )
Που λένε ο ήλιος (αν στ' αλήθεια το θέλεις)
Ξανά θα φανεί.
Έλα τώρα μην κλαις, θα' ρθουν μέρες καλές
Θα του γνέψουμε αντίο του πόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά θα γελάσεις ξανά
Τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου.
Μέσα σου είναι (κι αλλού μην το ψάχνεις)
Εκεί ήταν πάντα (μην πας μακριά)
Ό,τι ζητήσεις (ό,τι βάλει ο νους σου)
Κάθε σου ευχή
Μην το φοβάσαι (όχι πια εσύ μη φοβάσαι)
Μόνο αγάντα (δεν είναι αργά)
Είναι ζήτημα χρόνου(είναι ζήτημα χρόνου)
Άμα γίνει η αρχή (κι αν στ 'αλήθεια το θες)
Θα ντυθείς μες το φως
Όλα θα' ναι αλλιώς
Θα φοράς δαχτυλίδια του Κρόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά
Θα γελάσεις ξανά
Τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου.
Τα όνειρα σου γιατί τα σκοτώνουν και ποιοι
Θα λυθεί το μυστήριο του φόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά θα γελάσεις ξανά τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Panos Mouzourakis on Kos from 2010 to the Present Day

Yesterday, August 26, at the stadium in Pyli, Panos Mouzourakis gave us a wonderful musical evening, full of emotion as well as humour. Romantic and unconventional, a true showman, he took to the stage with his band and created a concert experience that balanced entertainment and emotion. Personally, in several moments, his stage presence reminded me of Jim Carrey, with his unpredictable expressions and the way he interacted with the audience.

The stadium was not full, and, jokingly, he said that he had essentially been “beaten” by the AEK match and the feast of Saint Fanourios. This, however, did not seem to affect him at all. As he has proved on other occasions, he gives his very best regardless of the size of the audience. He engaged with everyone and everything, commented satirically on situations and people in his own way, made us laugh, but also moved us. It was, ultimately, an evening that had everything one expects from Panos Mouzourakis.

My own story with Panos Mouzourakis began long before I met him in person. It began with a television series.

On October 12, 2009, Christoforos Papakaliatis’s series 4 premiered. The series came to an end on July 7, 2010, and, to tell the truth, it was one of those series that genuinely moved me. In particular, I was captivated by the character played by Panos Mouzourakis. And I distinctly remember the song by Dimitris Mitropanos, “Otan Echo Esena” (“When I Have You”), and the way Mouzourakis performed it. It was one of those musical moments that leave something etched inside you.

Thus, I began to appreciate him not only as an actor, for his acting abilities, but also as a musician. He had a kind of madness, spontaneity and humour that made him very likeable in my eyes. At the time, I was a member of the Board of Directors of the Kos Cultural Centre, and, together with Eirini Chatzichristofi, we were responsible for events and communication, which meant that we selected the events to be held as part of the Hippocrateia Festival.

In the summer of 2010, a concert in Kos featuring two young artists, Panos Mouzourakis and Leonidas Balafas, was proposed. I knew Mouzourakis from 4 and could see his growing popularity. I knew Balafas from Fame Story. I remember something that had particularly impressed me at the time: he had won the competition, but had not accepted the prize money that came with his victory. For some reason, I had kept that in my memory as something unprecedented.

Although they were not yet particularly well known in Kos at that time, I insisted strongly that the concert should take place. And eventually, it did.

On August 3, 2010, at the abandoned A.VI.KO factory, two talented young men gave us an amazing evening. I do not remember there being more than 500 people. And yet, what I remember most is not the size of the audience, but the attitude of the two artists. Seeing a relatively small crowd, they could easily have given a short performance and finished quickly.

But they did not.

I distinctly remember them saying, with humour and enthusiasm, “We are not 500, we are 5,000!”

And they believed it, and so did we, and they gave a concert with incredible enthusiasm and energy, as though they were performing in front of a huge audience. Instead of appearing on stage for an hour, they stayed for approximately two and a half to three hours. For me, it was one of the best concerts I have ever attended.

Afterwards, we all had a meal together, and I remember how kind Panos was to my children. He played with them, performed magic tricks for them and, in general, he was the life and soul of the group.

A few months later, in April 2011, Panos performed at “Colorado” in Rhodes. And I did something I do not usually do for an artist: I took a group of friends, we left Kos, went to Rhodes, stayed for one night and returned, simply to hear him perform.

That was how fond I was of him.

At the time, the Lacta song “To Pio Glyko Kommati Tis Zois Mou” (“The Sweetest Part of My Life”) had become very popular, and all the girls in the audience were giving him Lacta chocolates.

April 1, 2011, Colorado, Rhodes

In the summer of 2011, Panos returned to Kos. This time, he performed at Agios Fokas. A friend and I had gone there very early in the afternoon and, in the end, stayed all night for the concert.

Within a year, I had seen Mouzourakis three times.

I was turning into a groupie.

August 13, 2011, Agios Fokas, Kos

Years later, we saw him again in Kos, at Christmas in 2019, when he came for the lighting of the Christmas tree and the opening of the Municipality of Kos’s Christmas celebrations. Apostolos Valaroutsos was with him, and the two of them once again got the crowd going.

8/12/2019, Eleftherias Square, Kos

As for the songs that somehow touched something deep inside me, it all began with “Otan Echo Esena” (“When I Have You”), but the impact of his voice continued with “Fila Me Akoma” (“Kiss Me Again”), together with Maraveyas, which I listened to on repeat for days; “Tora, Afto Pos Na Sto Po” (“Now, How Am I Supposed to Tell You This?”), “Salami”, “Dose Simasia” (“Pay Attention”), “Sofita” (“The Attic”), “Plimmyres” (“Floods”), the wonderful “Zitima Timis” (“A Matter of Honour”), “Afti Ine I Zoi” (“This Is Life”), and others.

And perhaps that is ultimately the most beautiful thing about the artists we love: at some point, they cease to be simply people we see on stage or on a screen. They become part of our own memories.

“Pay attention and perhaps you will see

that there are things worth living for.

We search for a meaning that no one can find,

but in the end, it exists wherever we choose to give it.”

Song: “Dose Simasia” (“Pay Attention”), Panos Mouzourakis

August 2, 2010

April 1, 2011

August 13, 2011

December 8, 2019

August 26, 2026 at our favourite restaurant Broadway

Song: “Zitima Chronou” (“A Matter of Time”) – Apostolos Valaroutsos | Mouzourakis | Giorgos Mylonas

Endless hours (endless hours)

Endless nights (and how does this pass?)

I know it hurts (but you, don’t be afraid)

Be patient.

Look within yourself (deeper into your soul)

You will see the signs (it is not too late)

That say the sun (if you truly want it)

Will shine again.

Come now, don’t cry, better days will come

We will wave goodbye to pain

And the wheel will turn, you will laugh again

Now it is only a matter of time.

It is within you (do not look for it elsewhere)

It was always there (do not go far away)

Whatever you ask for (whatever your mind can imagine)

Every wish of yours.

Do not be afraid of it (no, you must not be afraid anymore)

Just hold on (it is not too late)

It is only a matter of time (it is only a matter of time).

Once the beginning is made (and if you truly want it)

You will dress yourself in light

Everything will be different

You will wear the rings of Saturn.

And the wheel will turn

You will laugh again

Now it is only a matter of time.

Why do they kill your dreams, and who are they?

The mystery of the murder will be solved

And the wheel will turn, you will laugh again

Now it is only a matter of time.