Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Τι ήταν ο Πρωτοκάραβος που κάηκε ολοσχερώς?

Τι ήταν ο Πρωτοκάραβος που κάηκε ολοσχερώς?
Πριν πολλά πολλά χρόνια είδα το τοπωνύμιο "Πρωτοκάραβος" και μου κίνησε το ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τον Χάρη Παπακυριακού και το Λεξικό της Θάλασσας ο πρωτοκάραβος ήταν ο πηδαλιούχος στους βυζαντινούς δρόμωνες (ο βασικός και επικρατέστερος τύπος πολεμικού πλοίου του Βυζαντινού Ναυτικού από τον 6ο έως τον 11ο αιώνα μ.Χ.)
Στο Μαστιχάρι της Κω έχουμε την παραλία Πρωτοκάραβος και το ομώνυμο μαγαζί "Protokaravos", γνωστό και ως Lovly που πρόσφατα κάηκε ολοσχερώς.
Σύμφωνα με τα "Τοπωνυμικά και Ονοματικά της Νήσου Κω" του Μιχάλη Ευστ. Σκανδαλίδη η ονομασία του τοπωνυμίου "Πρωτοκάραβος" στην Αντιμάχεια, έδωσε αφορμή να δημιουργηθεί τοπική ιστορία, σύμφωνα με την οποία στα χρόνια της πείνας εξώκειλαν δύο καράβια φορτωμένα με σιτάρι και χαρούπια.
Η Παραλία Πρωτοκάραβος
Η παραλία Πρωτοκάραβος βρίσκεται δυτικά του Μαστιχαρίου, λίγο μετά την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Περιγιαλίτη. Ξεχωρίζει για το άγριο, φυσικό τοπίο της, με τους εντυπωσιακούς βράχους που δεσπόζουν πάνω από την αμμουδιά και τα καθαρά, γαλαζοπράσινα νερά.
Πρόκειται για μια ήσυχη και σχετικά απομονωμένη παραλία, μακριά από την πολυκοσμία, ιδανική για κολύμπι, χαλάρωση και φωτογραφίες με φόντο την ιδιαίτερη μορφολογία της ακτής. Δεν διαθέτει οργανωμένες εγκαταστάσεις, όπως ξαπλώστρες και ομπρέλες.
Ο Πρωτοκάραβος είναι μια επιλογή για όσους αναζητούν την αυθεντική, ανεπιτήδευτη ομορφιά της Κω και θέλουν να απολαύσουν τη θάλασσα σε ένα γαλήνιο φυσικό περιβάλλον.
Πρωτοκάραβος – Lovly: Ένα ξεχωριστό στέκι που χάθηκε
Στην περιοχή του Πρωτοκάραβου, δυτικά του Μαστιχαρίου, υπήρχε ένα ιδιαίτερο μαγαζί που αρχικά ήταν γνωστό ως Protokaravos και τα τελευταία χρόνια ως Lovly. Ένα αγαπημένο στέκι, ιδιαίτερα για τους ξένους επισκέπτες της Κω, με απέραντη θέα στο γαλάζιο του Αιγαίου.
Το πιο χαρακτηριστικό του στοιχείο ήταν οι τοίχοι του, γεμάτοι ονόματα, μηνύματα και αφιερώσεις από ανθρώπους που πέρασαν από εκεί και θέλησαν να αφήσουν το δικό τους σημάδι. 
Παλιές ραπτομηχανές, καζάνια και διάφορα ξεχωριστά αντικείμενα,  μιας άλλης εποχής, συμπλήρωναν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του χώρου.
Στις 14 Οκτωβρίου 2026, όμως, το γνωστό κατάστημα καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά, όπως ανέφεραν τοπικά μέσα ενημέρωσης. Έτσι, ένας χώρος που είχε συνδεθεί με τις διακοπές, τις αναμνήσεις και τις μικρές προσωπικές ιστορίες τόσων ανθρώπων δεν υπάρχει πια. Οι φωτογραφίες του αποκτούν πλέον μια ξεχωριστή αξία: κρατούν ζωντανή την εικόνα ενός μαγαζιού που δεν ήταν απλώς ένα σημείο για φαγητό ή ποτό, αλλά ένας τόπος με τη δική του ταυτότητα και τις δικές του αναμνήσεις.
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν όλες το 2017 και το 2024.
*Πρωτοκάραβος, ο (Κε, Αν) Ονομασία λόφων. Αυτή καθεαυτή η λέξη, ως προσήγ., χρησιμοποιείτο από τους Βυζαντινούς και σήμαινε τον πηδαλιούχο των δρομώνων του βασιλιά, πολεμικών πλοίων που εκινούντο με κουπιά ή και με ιστία. Ο λαός από πολύ παλιά συνήθιζε να δίνει σε βουνά, λόφους, βράχους, ονόματα πλοίων, επειδή έμοιαζε το σχήμα τους.

Έτσι με τις λ. καράβι, κάραβος, καράβα ονόμαζαν υψώματα ή βράχους αναλόγου σχήματος. Πρωτοκάραβος, ο (αρχι)πλοίαρχος, εδώ πιθανώς ο υψηλότερος, ο πρώτος λόφος που ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλους.
Η λ. κάραβος μαρτυρείται από τον Αριστοτέλη. Στην Α.Ε.Γ. = κάνθαρος κερασφόρος, πλοίο. Σανσκρ. sarabha, salabha, λατ. scarabaeus. Η λ. γνωστή και στους Μακεδόνες, από μαρτυρία του Ησυχίου: «κάραβος υπό Μακεδόνων η πύλη». Χρησιμοποιείται στο μεσαίωνα με την έννοια: 1) κάνθαρος, «τον μοιχοπόδην τον κάραβον τριγυρίζεις, από τα κιόνια του Ιπποδρόμου κρεμάσεις», Σπανός (Eideneier) A. 515, 2) πλοίο, «ιδών δε ο Μποράκ ρεΐξης ότι ουκ εστίν ικανός του πολεμήσαι αυτά, έριψε πυρ εν μέσω των καράβων» Εκθ. Χρον. 43.
Στη Ρόδο κάραβος, ως προσήγ., σημαίνει υπόνομος, χτιστή αποθήκη στις αυλές των σπιτιών όπου μαζεύονται τα ακάθαρτα νερά, «καραβώνει το νερό» = μαζεύεται, όταν δεν βρίσκει διέξοδο να φύγει. Πρβ. όμοια τπν.: Κάραβος (Αρχάν., Γεν., Λαχ., Μεσ.) και Νάξο, Πάρο, Χίο, Κεφαλονιά. Καραβωτή Πέτρα, Καραβόπετρα (Τήλος)⁴⁴, Καράβα, Καραβιώτης (Νίσ.), Καράι (Χάλκη). Στη Σύμη της Καράβας, όπου συνήθως μεταχειρίζονται τον μγθ. τύπο στο θηλυκό, προκειμένου να δείξουν τον μεγαλόσωμο άντρα, όπως η Καράβα, η Βασίλα (< Καράβας, Βασίλης), Πρβ. τέλος τα ροδίτικα παρόμοια τπν. Καράβι, Κάραβος, Γαλούνι, Κάτερτζιο, Χιόλαντρος (< χελάνδιον), Τσαμπίκα (< «σαμβύκη ου μόνον το όργανον αλλά και το πλοίον» Ησύχ.).
Σύμφωνα με τον Ζάρακα, ο Πρωτοκάραβος είναι λόφος που βρίσκεται νότια της τοποθεσίας Κατά.

Πηγή: *Τοπωνυμικά και Ονοματικά της Νήσου Κω- Μιχάλη Ευστ. Σκανδαλίδη
Τοπωνύμια της Νήσου Κω, Νικολάου Ζάρακα
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni
Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

What Was Protokaravos, the Place That Was Completely Destroyed by Fire?

Many, many years ago, I came across the place name “Protokaravos” and it caught my interest. According to Haris Papakyriakou and his Dictionary of the Sea, the protokaravos was the helmsman aboard Byzantine dromons, the main and most prevalent type of warship in the Byzantine navy from the 6th to the 11th century AD.
In Mastichari, on the island of Kos, there is Protokaravos Beach, and until recently, there was also a bar and restaurant of the same name, “Protokaravos”, also known as “Lovly”, which was recently completely destroyed by fire.
According to Michalis Evst. Skandalidis in his book Toponyms and Names of the Island of Kos, the place name “Protokaravos” in Antimachia gave rise to a local story. According to this account, during the years of famine, two ships carrying wheat and carob beans ran aground there.

Protokaravos Beach
Protokaravos Beach lies west of Mastichari, just past the Church of Agios Ioannis o Perigialitis. It stands out for its rugged, natural landscape, with impressive rocks rising above the sandy shore and clear, turquoise-blue waters.
It is a quiet, relatively secluded beach, away from the crowds, ideal for swimming, relaxing and taking photographs against the backdrop of the coastline’s distinctive rock formations. There are no organised facilities, such as sunbeds or umbrellas.
Protokaravos is an ideal choice for those seeking the authentic, unspoilt beauty of Kos and wishing to enjoy the sea in a peaceful natural setting.

Protokaravos – Lovly: A Unique Place That Is Now Gone
In the Protokaravos area, west of Mastichari, there was a distinctive bar and restaurant, initially known as Protokaravos and, in recent years, as Lovly. It was a much-loved spot, particularly among foreign visitors to Kos, offering endless views of the blue Aegean Sea.
Its most distinctive feature was its walls, covered with names, messages and dedications left by people who had visited and wanted to leave their own mark.
Old sewing machines, large pots and various unusual objects, some of them relics of another era, added to the unique character of the place.
On 14 October 2026, however, the well-known establishment was completely destroyed by fire, according to local news reports. And so, a place associated with holidays, memories and the little personal stories of so many people is no longer there.
The photographs have now acquired a special significance: they preserve the image of a place that was not merely somewhere to eat or have a drink, but a place with its own identity and its own collection of memories.
All the photographs were taken in 2017 and 2024.

The Origin and Meaning of the Name “Protokaravos”
Protokaravos (Kos, Antimachia): A name given to hills. The word itself, used as a title or designation, was employed by the Byzantines and referred to the helmsman of the emperor’s dromons, warships propelled by oars and sometimes sails. Since ancient times, people have often given mountains, hills and rocks the names of ships because of their resemblance in shape.
Thus, the words karavi, karavos and karava were used to name elevations or rocks of a similar shape. Protokaravos could mean the chief or first ship, and in this context perhaps the highest hill, the first to stand out among the others.
The word karavos is attested in Aristotle. In Ancient Greek, it could refer to a horned beetle or a ship. Compare Sanskrit sarabha, salabha, and Latin scarabaeus. The word was also known to the Macedonians, according to a reference by Hesychius: “karavos was the word for gate among the Macedonians.”
In the Middle Ages, the word was used with two meanings:
A beetle, as in the following passage: “You chase the karavos with its crooked feet, hanging it from the columns of the Hippodrome,” from Spanos (Eideneier), A. 515.
A ship, as in the following passage: “When Borak realised that he was unable to fight them, he set fire among the ships,” from Ekthesis Chronikon, 43.
Οn Rhodes, karavos, used as a common noun, refers to an underground drain or a masonry-built storage space in the courtyards of houses where wastewater collects. The expression “karavonei to nero” means that the water accumulates when it cannot find an outlet.
Compare similar place names: Karavos (in Archangelos, Genadi, Lachania and Mesanagros), as well as names found on Naxos, Paros, Chios and Kefalonia. Other examples include Karavoti Petra and Karavopetra (Tilos), Karava and Karaviotis (Nisyros), and Karai (Chalki).
In the village of Karava on Symi, the feminine form is commonly used as a nickname for a large-built man, as in Karava and Vasila (from Karavas and Vasilis). Finally, compare similar Rhodian place names, such as Karavi, Karavos, Galouni, Katergio, Chiolandros (from chelandion, a type of Byzantine ship), and Tsampika (from the word sambyke, which, according to Hesychius, referred not only to a musical instrument but also to a ship).
According to Zarakas, Protokaravos is a hill situated south of the location known as Kata.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

Για όσους έχασαν την Έκθεση φωτογραφίας "Ελευθερία-Freedom"

Για όσους έχασαν την Έκθεση φωτογραφίας "Ελευθερία-Freedom"
Στη Μαρίνα της Κω φιλοξενήθηκε από την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου έως και την Κυριακή 4 Οκτωβρίου η ομαδική έκθεση φωτογραφίας «Ελευθερία – Freedom», με τη συμμετοχή οκτώ φωτογράφων: Θανάση Γάβρου, Σοφίας Καραγιάννη, Μαρίας Κυπραίου, Σαράντη Λύτου, Μαρίνας Ορφανίδου, Γιώργου Παπαποστόλου, Μιχάλη Πατάκου και Νικηφόρου Πιτταρά. Η έκθεση πραγματοποιήθηκε μετά από πρόσκληση της Μαρίας Κυπραίου και της Μαρίνας Ορφανίδου και εντάχθηκε στο πρόγραμμα των Ιπποκρατείων. Για μία ολόκληρη εβδομάδα, από Κυριακή σε Κυριακή, κάθε απόγευμα 6-9,  πολύς κόσμος πέρασε από τη Μαρίνα, στάθηκε μπροστά στις εκτυπωμένες φωτογραφίες, συζήτησε, μοιράστηκε σκέψεις, προβληματίστηκε και, ίσως, είδε την έννοια της ελευθερίας λίγο διαφορετικά.
Κοιτάξτε πρώτα τις φωτογραφίες όπως επιλέξετε να τις δείτε και να τις κατανοήσετε εσείς.
Και μετά, αν θέλετε, διαβάστε τι είδα εγώ.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.

Για τη δική μου συμμετοχή επέλεξα δώδεκα φωτογραφίες, όσες κι οι ώρες του ρολογιού μου, οργανωμένες σε έξι μικρές ενότητες. Δεν προσπάθησα να δώσω έναν ορισμό της ελευθερίας. Περισσότερο προσπάθησα να δείξω πόσες διαφορετικές μορφές μπορεί να πάρει.

01 — Ο ΧΡΟΝΟΣ
Φωτογραφία 1 – Ρολόι Λειψοί

Ένα παλιό ρολόι χωρίς δείκτες. Το φωτογράφισα στους Λειψούς.
Για μένα είναι η ελευθερία από τον χρόνο. Από το «πρέπει να προλάβω», «είναι αργά», «δεν έχω χρόνο». Μερικές φορές ελευθερία είναι απλώς να σταματήσεις να μετράς.

02 — Η ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ
Φωτογραφίες 2 & 3 – Κέφαλος και Αμοργός

Στην πρώτη, μια κατσίκα στην Κέφαλο κοιτάζει προς τον ορίζοντα. Στη δεύτερη, ένας φίλος στον δρόμο για την Παναγία Χοζοβιώτισσα στην Αμοργό. Δύο διαφορετικές εικόνες, με το ίδιο ανοιχτό βλέμμα προς το άπειρο.

Η ελευθερία, πολλές φορές, είναι να υπάρχει μπροστά σου ένας ορίζοντας. Να μπορείς να κοιτάξεις μακριά και να νιώσεις ότι υπάρχουν ακόμη επιλογές.

03 — Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ
Φωτογραφίες 4 & 5

Παιδιά Ρομά παίζουν και χαίρονται τη στιγμή. Δεν χρειάζονται πολλά για να αισθανθούν ελεύθερα. Ένα παιχνίδι, τρία ποδήλατα, ένας χώρος για να παίξουν, να τρέξουν και να γελάσουν (κι ας είναι ένα εγκαταλελειμμένο λεωφορείο στον καταυλισμό).

Ίσως η παιδική ηλικία να είναι η πιο αυθεντική μορφή ελευθερίας. Να παίζεις χωρίς να σκέφτεσαι τον χρόνο, την εικόνα σου, το «τι θα πουν οι άλλοι».

04 — ΤΟ ΔΙΧΤΥ / ΤΑ ΟΡΙΑ
Φωτογραφία 6 – Αρκιοί


Ένας ψαράς στους Αρκιούς και ένα πόδι μπλεγμένο στο δίχτυ. Μια εικόνα που μιλά σχεδόν μόνη της για τα όρια, για όλα εκείνα που μας κρατούν και δεν μας αφήνουν να κινηθούμε όπως θα θέλαμε.
Αλλά η ελευθερία δεν είναι μόνο το να μην υπάρχουν δεσμά. Είναι και η προσπάθεια να ξεφύγεις από αυτά.

05 — ΤΟ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΩ
Φωτογραφίες 7, 8, 9 & 10


Τέσσερις διαφορετικές εικόνες που μιλούν για το άνοιγμα, την προσμονή και την ανάγκη να κοιτάζουμε πέρα από αυτό που βρίσκεται γύρω μας.

Οι φωτογραφίες 7 & 8 είναι κορίτσια Ρομά,  ενώ η 9 είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα στην Όλυμπο της Καρπάθου. Και οι τρεις κοιτούν από ένα ανοιχτό παράθυρο. Διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές στιγμές, αλλά η ίδια ανάγκη για έναν χώρο ανοιχτό μπροστά μας.

Η 10 είναι ένα παράθυρο στην Παναγία τη Διαβατιανή στη Νίσυρο, με το Γυαλί στο βάθος. Ένα παράθυρο μπορεί να είναι όριο, αλλά μπορεί να είναι και άνοιγμα. Μπορεί να χωρίζει το μέσα από το έξω, αλλά ταυτόχρονα να μας επιτρέπει να βλέπουμε τι υπάρχει πέρα από αυτό.

06 — ΤΟ ΜΑΖΙ
Φωτογραφίες 11 & 12


Δύο άνθρωποι κρατιούνται από το χέρι. Η ελευθερία δεν είναι απαραίτητα μοναχική υπόθεση. Μπορεί να είναι και η ελευθερία να επιλέγεις ποιον θέλεις δίπλα σου.

Στη φωτογραφία 12 είναι τα χέρια των γονιών μου. Σε λίγο καιρό συμπληρώνουν 60 χρόνια γάμου. Έξι δεκαετίες μαζί. Και ίσως αυτή η φωτογραφία να είναι για μένα η πιο απλή απάντηση στο τι σημαίνει να είσαι μαζί χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
Φωτογραφίες, παρουσίαση, κείμενο: Sophia Karagianni: 

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

Με αφορμή δύο φωτογραφίες μου σε ενημερωτική πινακίδα

Με αφορμή δύο φωτογραφίες μου σε ενημερωτική πινακίδα
Πριν από λίγο καιρό ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση τμήματος του περιμετρικού τείχους του κάστρου της Κω, στην οδό Ιπποκράτους, το οποίο είχε καταρρεύσει σε τρία σημεία κατά τον μεγάλο σεισμό της 21ης Ιουλίου 2017. Δύο από τα τρία σημεία έχουν πλέον αποκατασταθεί και, λίγο πριν από την επίσκεψη της Υπουργού Πολιτισμού, κυρίας Λίνας Μενδώνη, για την παρουσίαση των έργων αποκατάστασης, τοποθετήθηκε μπροστά από το μνημείο μια ενημερωτική πινακίδα, από αυτές τις πινακίδες που στέκονται όρθιες, σαν ένα μεγάλο αναλόγιο, και ενημερώνουν τον επισκέπτη για το μνημείο (δεν γνωρίζω αν το ενημερωτικό σταντ στήθηκε από την Αρχαιολογική Υπηρεσία ή από το Υπουργείο Πολιτισμού).
Και εκεί, ανάμεσα στο πληροφοριακό υλικό, είδα δύο δικές μου φωτογραφίες. Θα έπρεπε να χαρώ. Και χάρηκα.  Μετά, ήρθα σπίτι για να επιβεβαιώσω ότι όντως πρόκειται για δικές μου φωτογραφίες.  Οι φωτογραφίες ήταν πράγματι δικές μου. Μόνο που η σφραγίδα μου είχε κοπεί και πουθενά δεν αναφερόταν το όνομά μου. Και κάπως έτσι έρχεται πάλι εκείνος ο γνώριμος προβληματισμός, που κάποιες φορές αγγίζει τα όρια της πικρίας.
Πριν από κάποιους μήνες είχα δεχθεί ένα τηλεφώνημα. Μου είπαν ότι με καλούν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και ότι θα ήθελαν να μου στείλουν ένα έντυπο συγκατάθεσης, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν κάποιες φωτογραφίες μου.
«Βεβαίως», είπα. «Στείλτε μου το έντυπο». Το έντυπο δεν ήρθε ποτέ. Και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να παραχωρήσω τις φωτογραφίες μου. Εννοείται πως θα τις παραχωρούσα. Δεν έχω σχεδόν ποτέ πρόβλημα να παραχωρώ το υλικό μου. Πάντα το κάνω εδώ και χρόνια. Ειδικά στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει κερδοσκοπικός χαρακτήρας. Ειδικά στην Αρχαιολογική Υπηρεσία με την οποία έχουμε μια άριστη σχέση τα τελευταία χρόνια.

Αρκεί να υπάρχει το αυτονόητο: να αναφέρεται κάπως, κάπου ο δημιουργός ή έστω να παραμένει η σφραγίδα μου πάνω στη φωτογραφία. Δεν έχω ζητήσει ποτέ χρήματα για τις φωτογραφίες μου όταν κάποιος μου ζητά να τις χρησιμοποιήσει. Κάποιες φορές, λέω στους φίλους μου ότι αν είχα πάρει δέκα λεπτά για κάθε φωτογραφία που μου έχουν πάρει όλα αυτά τα χρόνια, θα ήμουν πλούσια. Επίσης, λέω και το άλλο. Πως αν αναφερόταν το όνομά μου κάθε φορά που κάποιος παίρνει μια φωτογραφία μου, θα ήμουν διάσημη.
Ζητώ μόνο να αναφέρεται το όνομά μου, κι αυτό -θέλω να πιστεύω- δεν είναι ιδιοτροπία. Η φωτογραφία προστατεύεται ως έργο πνευματικής ιδιοκτησίας και ο δημιουργός έχει, μεταξύ άλλων, το ηθικό δικαίωμα να αναγνωρίζεται ως δημιουργός του έργου του και να αναφέρεται το όνομά του κατά τη δημόσια χρήση του. Αυτό προβλέπεται ρητά στον ελληνικό νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας.
Και δεν μιλάω μόνο για τη δική μου περίπτωση.
Μιλάω για μια γενικότερη νοοτροπία που συναντώ καθημερινά. «Το βρήκα στο Google, άρα μπορώ να το πάρω». Όχι! Το Google δεν είναι φωτογραφικό αρχείο χωρίς ιδιοκτήτες. Είναι μηχανή αναζήτησης.

Το ότι μια φωτογραφία εμφανίζεται στην οθόνη μας δεν σημαίνει ότι είναι ελεύθερη προς χρήση. Πίσω από αυτήν υπάρχει ένας άνθρωπος που την τράβηξε. Και μπορεί να υπάρχει εξοπλισμός που κόστισε χρήματα, χρόνος, μετακινήσεις, βενζίνες, αμέτρητες ώρες αναζήτησης, αναμονής και φωτογράφισης. Υπάρχει, κυρίως, η δουλειά ενός ανθρώπου.

Εγώ έχω φωτογραφίσει σχεδόν τα πάντα στην Κω. Μνημεία, εκκλησίες, δρόμους, σπίτια, αρχαιολογικούς χώρους, τοπία, ανθρώπους, λεπτομέρειες που ίσως αύριο δεν θα υπάρχουν πια. Έχω βγει να φωτογραφίσω με ήλιο, με αέρα, με ζέστη, έχω επιστρέψει ξανά και ξανά σε ένα σημείο γιατί το φως δεν ήταν σωστό, έχω κουβαλήσει φωτογραφικό εξοπλισμό, έχω αφιερώσει αμέτρητες ώρες.

Και δεν το λέω για να παρουσιάσω τη φωτογραφία μου ως κάτι σπουδαίο. Δεν εξετάζουμε καν αν οι φωτογραφίες μου είναι καλές ή κακές. Μιλάμε για κάτι πολύ πιο απλό:

Αν μια φωτογραφία είναι δική μου, είναι δίκαιο να λέγεται ότι είναι δική μου. Και είναι λίγο παράξενο να χρειάζεται να το εξηγούμε. Και επίσης, είναι λίγο παράξενο να θεωρεί κάποιος ότι όταν παίρνει μια φωτογραφία που δεν του ανήκει (ή φυσικά ένα κείμενο, ή οποιοδήποτε πνευματικό έργο) έχει δικαίωμα να την ποστάρει, να την χρησιμοποιεί οπουδήποτε, ακόμη και για κέρδος, χωρίς ο δημιουργός να το ξέρει καν. Θυμάμαι την περίπτωση φίλου φωτογράφου, που είδε φωτογραφία του σε μαγνητάκι στην Παλιά Πόλη. 
Εγώ από την άλλη, έχω δει φωτογραφίες μου σε σάιτ οργανισμών, πρωτοσέλιδα σε τοπικές και ροδιακές εφημερίδες, αφίσες για events, κι όλα αυτά χωρίς να αναφέρεται πουθενά το όνομά μου. Αντίθετα, σε ροδιακή εφημερίδα, αφαιρέθηκε η σφραγίδα μου και προστέθηκε η δική τους. Εκεί πια δεν μιλάμε απλώς για παράλειψη. Μιλάμε για αφαίρεση της ταυτότητας του δημιουργού.
Τα τελευταία χρόνια έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι κάθε φορά που κάποιος χρησιμοποιεί φωτογραφία μου χωρίς άδεια (και δεν μιλάω για τη συγκεκριμένη περίπτωση-ξεκαθάρισα ότι το περιστατικό λειτουργεί ως αφορμή για να πω αυτό που χρόνια θέλω να πω), θα κάνω ΑΥΤΟ το τηλέφωνο, που είναι πολύ ψυχοφθόρο και για μένα, και θα ζητάω είτε να δοθούν credits ή να αφαιρεθεί η φωτογραφία. Και φυσικά γίνεται αμέσως, γιατί όλοι πια γνωρίζουν ότι αν κάποιος διεκδικήσει νομικά τα πνευματικά του δικαιώματα, περιπλέκεται η ιστορία.
Και το έχω ζήσει πολλές φορές. Έχω σηκώσει το τηλέφωνο και έχω επικοινωνήσει με εφημερίδες επειδή χρησιμοποίησαν φωτογραφίες μου χωρίς αναφορά. Κάποτε, μάλιστα, όταν ζήτησα από μια τοπική ηλεκτρονική εφημερίδα είτε να αναφέρει το όνομά μου ή να κατεβάσει μια φωτογραφία, η απάντηση που πήρα ήταν:
«Καλά, κυρία μου, δεν σας πήραμε και οικόπεδο!»
Ίσως πράγματι να μην μου πήραν οικόπεδο. Μου πήραν όμως κάτι που δημιούργησα εγώ.

Κι αυτό είναι κάτι που οφείλουμε όλοι να μάθουμε να σεβόμαστε, είτε πρόκειται για φωτογραφίες είτε για κείμενα είτε για μουσική είτε για οποιοδήποτε άλλο έργο δημιουργίας, καθώς πίσω από κάθε δημιουργία υπάρχει ένας άνθρωπος.

Εγώ, από την άλλη, όταν γράφω ένα άρθρο και χρησιμοποιώ πληροφορίες από αρχαιολόγους, ιστορικούς ή άλλους ερευνητές, αναφέρω πάντα την πηγή μου. Ακόμη κι αν χρησιμοποιήσω μία πληροφορία, μία φράση, ένα στοιχείο. Αν κάποιος μου παραχωρήσει υλικό, θα αναφέρω από πού προέρχεται. Γιατί έτσι θεωρώ ότι πρέπει να λειτουργούμε.

Και ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν. Υπάρχουν άνθρωποι που θα με πάρουν τηλέφωνο και θα ρωτήσουν: «Μπορώ να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφία σου; Και αν ναι, θα βάλω τα credits». Υπάρχουν και άνθρωποι που, όταν τους πω ότι μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν, αφήνουν τη σφραγίδα μου. Αυτούς τους ανθρώπους τους εκτιμώ ιδιαίτερα.

Γιατί καταλαβαίνουν κάτι πολύ απλό: δεν τους χαρίζω απλώς μια εικόνα από το Internet. Τους παραχωρώ τη δουλειά μου. Κι εγώ, όταν βλέπω μια δική μου φωτογραφία να χρησιμοποιείται σε μια ενημερωτική πινακίδα ενός μνημείου της Κω, όπως συνέβη τώρα με το κάστρο, χαίρομαι πραγματικά, αλλά θα χαιρόμουν ακόμη περισσότερο αν κάτω από τη φωτογραφία υπήρχαν απλώς τρεις λέξεις:
Φωτογραφίες: Σοφία Καραγιάννη.
Τόσο απλά. Γιατί η αναφορά του ονόματος δεν κοστίζει τίποτα.
Για τον δημιουργό, όμως, σημαίνει πολλά.

Σχετικές Αναρτήσεις:
ΚΑΣΤΡΟ ΝΕΡΑΝΤΖΙΑΣ, Η ΠΕΡΙΜΕΤΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ
Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni