Γιάννης Χαλίκος: "Έφυγε" ο ευεργέτης της Καλύμνου και της Ψερίμου

Γιάννης Χαλίκος: "Έφυγε" ο ευεργέτης της Καλύμνου και της Ψερίμου

Ο Γιάννης Χαλίκος (1959–2026) ήταν ένας Ελληνοαυστραλός επιχειρηματίας και ευεργέτης, γνωστός για τη μεγάλη κοινωνική και φιλανθρωπική του δράση στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κάλυμνο, καθώς και στα γειτονικά νησιά Ψέριμο και Τέλενδο. Έδρασε επιχειρηματικά στο Darwin της Αυστραλίας και αναγνωρίστηκε ως ένας από τους σημαντικότερους ομογενείς ευεργέτες της Δωδεκανήσου.

Ο Γιάννης Χαλίκος ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Παρ’ όλα αυτά, παρέμεινε απλός και δεν ξέχασε ποτέ την καταγωγή του από την Κάλυμνο.

Ήταν άνθρωπος που του άρεσε να προσφέρει, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν γνώριζε προσωπικά. Σε μια επίσκεψη της πεζοπορικής μας ομάδας στην Ψέριμο, προσέφερε δωρεάν διαμονή σε περίπου 15 άτομα στο ξενοδοχείο του, το H Hotel Pserimos Village. Έγραψα ένα άρθρο για το ξενοδοχείο για να τον ευχαριστήσω. Ήθελε να προβάλλεται η Ψέριμος, να ακούγεται, να αγαπιέται. Αλλά και όταν θέλησα να πάω τη θεατρική μου ομάδα μια εκδρομή στην Ψέριμο, ως επιβράβευση για την προσπάθειά τους, και πάλι μας προσέφερε τη διαμονή. Πρόσφερε στους μαθητές μου μια εμπειρία που δύσκολα θα ξεχάσουν, κι όλ' αυτά γιατί κρατούσε ζωντανή μέσα του την αγάπη για τον τόπο του και τη μετουσίωνε σε διαρκή προσφορά.

Τον βλέπαμε συχνά στην Ψέριμο... Στις φωτογραφίες προσεγγίζει το λιμάνι της Ψερίμου με το υπερπολυτελές γιοτ DALOLI, τον Ιούνιο του 2017.

Τον Ιανουάριο 2026, μετά από επεισόδιο που οδήγησε σε προσωρινή σύλληψή του για μικροπαράβαση, ανακοίνωσε με επιστολή την αποχώρησή του από την Κάλυμνο, εκφράζοντας πικρία για την αντιμετώπιση που έλαβε, αλλά και αγάπη για τον τόπο του. Έφυγε από τη ζωή λίγες εβδομάδες αργότερα, αφήνοντας πίσω του σπουδαία παρακαταθήκη ευεργεσίας. Προσωπική άποψη είναι ότι τα δύο γεγονότα συνδέονται.

Σχετική ανάρτηση: H Hotel Pserimos Village-Το κόσμημα της Ψερίμου

Κείμενο, φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Giannis Halikos: The Benefactor of Kalymnos and Pserimos Has Passed Away

Giannis Halikos (1959–2026) was a Greek-Australian businessman and benefactor, known for his significant social and philanthropic contribution to his birthplace, Kalymnos, as well as to the neighboring islands of Pserimos and Telendos.

He was active in business in Darwin and was recognized as one of the most important expatriate benefactors of the Dodecanese.

Despite his considerable financial success, he remained simple and never forgot his roots in Kalymnos. He was a person who loved to give — even to people he did not personally know.

During a visit by our hiking group to Pserimos, he offered free accommodation to about 15 people at his hotel, the H Hotel Pserimos Village. I wrote an article about the hotel to thank him. He wanted Pserimos to be promoted, to be talked about, to be loved.

When I later wished to take my theatre group on a trip to Pserimos as a reward for their effort, he once again offered us accommodation. He gave my students an experience they will hardly forget — all because he kept alive within him his love for his homeland and transformed it into continuous generosity.

We would often see him in Pserimos. In the photographs, he is approaching the port of Pserimos aboard the superyacht DALOLI in June 2017.

In January 2026, following an incident that led to his temporary arrest for a minor offense, he announced in a letter his departure from Kalymnos, expressing bitterness about the way he was treated, but also love for his homeland. He passed away a few weeks later, leaving behind a remarkable legacy of benefaction. In my personal view, the two events are connected.

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΩΤΟΡΙΝΟΛΑΡΥΓΓΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟ ΣΤΗ ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΩΤΟΡΙΝΟΛΑΡΥΓΓΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟ ΣΤΗ ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Πριν από λίγες μέρες, ένας παλιός μου μαθητής, γνωρίζοντας την αδυναμία μου για εξερεύνηση,  μού έστειλε μήνυμα για ένα παράξενο, εγκαταλελειμμένο κτίριο. Με ρώτησε αν γνώριζα τι είδους κτίριο ήταν καθώς δεν έμοιαζε με σπίτι. Βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει το ............ με τον .........., αριστερά μετά το ........, και φαίνεται καθαρά από τον δρόμο.

Πήγαμε να το δούμε από κοντά. Η περίφραξη έχει ξηλωθεί, οι πόρτες είναι ανοιχτές και ο χώρος είναι ελεύθερα προσβάσιμος σε οποιονδήποτε. Δεν θυμίζει σπίτι – τα ανοίγματα, η διαρρύθμιση, η αίσθηση του εσωτερικού παραπέμπουν περισσότερο σε εκθεσιακό ή πολιτιστικό χώρο. Ο μαθητής μου το περιέγραψε σαν σκηνικό από ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Και πράγματι, έχει κάτι το παράξενα θεατρικό.

Μόλις όμως άκουσα την τοποθεσία, θυμήθηκα κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πριν από περίπου 20 χρόνια, το 2006, υπήρχε έξω από το ........ μια πινακίδα που έδειχνε προς τα αριστερά: «Μουσείο της Διεθνούς Ωτορινολαρυγγολογικής Εταιρείας». Ο προϋπολογισμός του έργου: 100 εκατομμύρια δραχμές (άρα πριν το 2000). Θυμάμαι να το διαβάζουμε με μια φίλη μου και να ξεκαρδιζόμαστε απορημένες: «Μουσείο Ωτορινολαρυγγολογικής; Μα τι εκθέματα θα έχει; Αυτιά;»

Κι όμως. Το κτίριο αυτό είναι ακριβώς εκείνο το μουσείο. Δημιουργήθηκε από την Ελληνική Ωτορινολαρυγγολογική Εταιρεία και, απ’ ό,τι φαίνεται, ολοκληρώθηκε κανονικά. Το εσωτερικό του είναι σχεδόν άθικτο: πλακάκια, είδη υγιεινής, τουαλέτες, κουφώματα, στόρια — όλα ολοκαίνουργια, σαν να μην χρησιμοποιήθηκαν ποτέ.

Και το εξωτερικό του κτιρίου είναι εντυπωσιακό. Με αύλειο χώρο, πισίνα αλλά και στην ταράτσα κάτι που μοιάζει με "θεατράκι".

Και όμως, το κτίριο είναι εγκαταλελειμμένο. Οι τοίχοι έχουν γεμίσει graffiti, ο χώρος σκουπίδια (πιστέψτε με δεν βάζω όλες τις φωτογραφίες που έβγαλα, κάποιες είναι ιδιαιτέρως δυσάρεστες), και είναι προφανές πως κάποιοι μπαίνουν μέσα, ίσως για «πάρτι» και νυχτερινές συγκεντρώσεις. Ένας χώρος που χτίστηκε για να στεγάσει γνώση και πολιτισμό, σήμερα ρημάζει ανοιχτός και αφύλακτος.

Από όσο γνωρίζω, το κτίριο έχει παραχωρηθεί στον Δήμο. Και εδώ γεννιέται το απλό, ανθρώπινο ερώτημα: Γιατί; Γιατί ένας έτοιμος, σύγχρονος χώρος, σε τόσο προνομιακό σημείο, να αφήνεται να καταστρέφεται; Γιατί να μη βρεθεί ένας τρόπος να αξιοποιηθεί; Να λειτουργήσει όντως ως μουσείο ή ως πολιτιστικός χώρος; Να αποκτήσει ζωή;

Σε μια εποχή που συχνά λέμε πως «δεν υπάρχουν υποδομές», ίσως κάποιες φορές υπάρχουν — απλώς τις αφήνουμε να σκονίζονται. Και αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο απ’ όλα.

Υ.Γ. Αφαίρεσα την τοποθεσία για ευνόητους λόγους.

Για τους ίδιους ευνόητους λόγους, δεν θα απαντήσω στο πού βρίσκεται το κτίριο.

Κάποιες εικόνες με ενόχλησαν πολύ. Ένα νεκρό πουλί, που μπορεί και να ήταν κάτι τυχαίο, αν το κεφάλι του δεν ήταν δυο μέτρα παραπέρα, ένα νεκρό κατσίκι μέσα στην πισίνα, περίεργες συνθέσεις με κεριά και ζωάκια από Kinder αυγά (πιθανό βέβαια, απλά να παίζουν εκεί παιδιά)

 Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni  

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

THE MUSEUM OF THE OTORHINOLARYNGOLOGICAL SOCIETY — ABANDONED TO THE WEAR OF TIME

A few days ago, a former student of mine, knowing my love for exploration, sent me a message about a strange, abandoned building. He asked whether I knew what kind of building it was, since it certainly did not look like a house. It stands along the road connecting two villages (location intentionally omitted), visible from the roadside.

We went to see it up close. The fencing has been torn down, the doors stand open, and the space is freely accessible to anyone. It does not resemble a residence — the openings, the layout, the overall interior atmosphere point rather to an exhibition or cultural venue. My student described it as something out of a film by Giorgos Lanthimos. And indeed, there is something strangely theatrical about it.

As soon as I heard the location, however, I remembered something very specific. About twenty years ago, around 2006, there was a sign outside the area pointing left: “Museum of the International Otorhinolaryngological Society.” The project’s budget: 100 million drachmas (therefore before 2000). I remember reading it with a friend and bursting into laughter in bewilderment: “A Museum of Otorhinolaryngology? What would it exhibit — ears?”

And yet, this building is precisely that museum. It was created by the Hellenic Otorhinolaryngological Society and, apparently, was fully completed. Its interior remains almost intact: tiles, sanitary ware, toilets, window frames, blinds — all brand new, as if never used.

The exterior is equally impressive. It includes a courtyard, a swimming pool, and even what resembles a small open-air theater on the rooftop.

And yet, the building stands abandoned. The walls are covered in graffiti, the grounds filled with rubbish (believe me, I am not sharing all the photographs I took — some are particularly disturbing), and it is obvious that people enter the premises, perhaps for “parties” and nighttime gatherings. A space built to house knowledge and culture now lies in ruin, open and unguarded.

As far as I know, the building has been granted to the Municipality. And here arises a simple, human question: Why? Why should a ready, modern space, in such a privileged location, be left to decay? Why not find a way to make use of it? To allow it to function — whether as a museum or as a cultural venue? To give it life?

In an era when we often say that “there are no infrastructures,” perhaps sometimes they do exist — we simply allow them to gather dust. And that may be the strangest thing of all.

P.S. I have removed the exact location for obvious reasons.

For the same reasons, I will not respond to questions about where the building stands.

Some images disturbed me deeply: a dead bird — which might have been coincidental, had its head not been two meters away — a dead goat in the pool, and strange arrangements with candles and small toy figurines.

Text & Photographs: Sophia Karagianni