Ο Βασίλης Καψιμάλης της Ζιας

Ο Βασίλης Καψιμάλης της Ζιας

Τον πετυχαίναμε συχνά στη Ζια. Πρώτη φορά τον είδα να κάθεται μόνος του στον Νερόμυλο της Ζιας να απολαμβάνει μια φρέσκια λεμονάδα, τον Μάιο του 2012. Πιάσαμε την κουβέντα και τον βομβάρδισα με ερωτήσεις για τον Νερόμυλο και τη Ζια. Άνθρωπος απλός, φιλικός και φιλόξενος.

Τον συναντούσαμε στις πεζοπορίες μας στη Ζια, με το μπαστουνάκι του, το πυκνό μουστάκι του, τον μπερέ ή το καπέλο του, πάντα καλοντυμένο και κεφάτο. Έπιανε την κουβέντα με τον Γιάννη τον Κασιώτη κι εγώ έβρισκα ευκαιρία να τον φωτογραφίζω τόσο ωραίος και κοτσονάτος που φαινόταν!

Εγώ, όμως, όνομα δεν ήξερα. Μέχρι σήμερα. Ένα από τα εγγόνια του πηγαίνει στο σχολείο μου. Είδε, λοιπόν, το άρθρο μου για τον ΝΕΡΟΜΥΛΟ ΤΗΣ ΖΙΑΣ (ή κάποιος τον ενημέρωσε), όπου συμπεριλαμβανόταν μία φωτογραφία του παππού. Με ρωτάει, λοιπόν, αν ήξερα τον παππού, καθώς η φωτογραφία έφερε την σφραγίδα μου. Τον έλεγαν Βασίλη Καψιμάλη.

Το εκφραστικό πρόσωπο, η εμβληματική φυσιογνωμία απέκτησε όνομα. Άραγε πόσους εκατοντάδες ανθρώπους έχω φωτογραφίσει που δεν ήξερα το όνομά τους? Ο Βασίλης Καψιμάλης έφυγε από τη ζωή στις 20/12/2019, σε ηλικία 85 ετών.

Ήταν πατέρας 6 παιδιών και παππούς πολλών εξαιρετικών εγγονιών. Ένας γίγαντας με καρδιά μικρού παιδιού. Γεροδεμένος, εργατικός (η τσάπα, το φτυάρι και το καρότσι «υπέφεραν» στα χέρια του), με ιδιαίτερη αγάπη για το χωριό του.
Άνθρωπος της παρέας, μερακλής, χιουμορίστας. Τις μέρες των εορτών συνήθιζε να παίζει τα κάλαντα με την τσαμπούνα. 

Αυτό το άρθρο το χαρίζω στον Γιάννη, τον εγγονό του.

με πληροφορίες από Aegeanews

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Vasilis Kapsimalis of Zia

We often ran into him in Zia. The first time I saw him, he was sitting alone at the Watermill of Zia, enjoying a fresh lemonade, back in May 2012. We struck up a conversation, and I bombarded him with questions about the watermill and Zia. A simple, friendly, and hospitable man.

We would meet him on our hikes around Zia, with his walking stick, his thick moustache, his beret or hat, always well dressed and cheerful. He would chat with Giannis Kassiotis, and I would take the opportunity to photograph him—he looked so handsome and robust!

I didn’t know his name, though. Until today. One of his grandchildren attends my school. He saw my article about the Watermill of Zia (or perhaps someone informed him), which included a photo of his grandfather. He asked me whether I knew his grandfather, since the photo bore my signature. His name was Vasilis Kapsimalis.

That expressive face, that emblematic figure, finally had a name. I wonder how many hundreds of people I have photographed without knowing their names. Vasilis Kapsimalis passed away on 20/12/2019, at the age of 85.

He was the father of six children and the grandfather of many wonderful grandchildren. A giant with the heart of a small child. Strong, hardworking (the hoe, the shovel, and the wheelbarrow “suffered” in his hands), with a special love for his village. A sociable man, a true connoisseur of life, full of humor. During the holiday season, he used to play the carols on the tsabouna (traditional bagpipe).

I dedicate this article to Giannis, his grandson.