ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΤΗ ΒΟΥΡΙΝΝΑ

ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΤΗ ΒΟΥΡΙΝΝΑ

Στην περιοχή Βουρίννα ή Βορίνα βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Μηνά, αλλά και το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής- στο Αρχονταρίκι της παρακείμενης οικίας-, που χτίστηκαν με αγάπη και μεράκι από τον παπα-Γιώργη τον Παπαθωμά και την οικογένειά του σε ιδιόκτητο κτήμα.

Για τον Άγιο Μηνά έχω γράψει στην ανάρτηση ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ, ΒΟΥΡΙΝΝΑ και μεταξύ άλλων ανέφερα ότι η οικοδόμηση του Ησυχαστηρίου ξεκίνησε από ένα τάμα της οικογένειας του πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Παπαθωμά προς τον πεθερό του Μηνά Κασσιώτη, ο οποίος δώρισε την περιοχή στην κόρη του, πρεσβυτέρα Φωτεινή.

Πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή η πρεσβυτέρα Φωτεινή και με αφορμή τη γιορτή της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 26 Φεβρουαρίου, είπα να γράψω δυο λόγια για την Αγία Φωτεινή της Βουρίννας. Όπως μου είπε η εγγονή της, η Στέλλα, αγαπημένη πρώην μαθήτρια και συνάδελφος, "Η γιαγιά μου ήταν και δασκάλα οικοκυρικής πριν παντρευτεί τον Παπά-Γιώργη. Δίδασκε στο χωριό της Αντιμάχειας νοικοκυριό. Κοντά της είχε και το δεσπότη, όπως είπε ο ίδιος στην κηδεία της. Ήταν πρόεδρος στη Φιλόπτωχο και αντιπρόεδρος ένα διάστημα".

Ο εξαίρετος συνταξιούχος δάσκαλος, Νίκος Γιακαλλής, σε ένα ποστ στο Facebook αναφέρει: "....Μια κοπέλα με κυματιστά καστανά τα μαλλιά της, λεπτή, σεμνή και χαμογελαστή, έρχεται από ένα άλλο μέρος, άγνωστη σε σένα και διδάσκει τα κορίτσια σας. Οικοκυρικά. Ράψιμο, κέντημα, τα του σπιτιού. Είναι άνθρωπος της θρησκείας, του Θεού. Τη βλέπεις και την καμαρώνεις, νέα ανάμεσα στα νιάτα, χαμογελαστή, μια ακόμη ανάμεσα στις κοπέλες σας..... 

Ο μικρός ναός αφιερωμένος στην Αγία Φωτεινή

...Η κοπέλα εκείνη με τα σπαστά καστανά μαλλιά, την πίστη, το χαμόγελο, τη σεμνότητα και τη διακριτικότητα που σου τραβούσε εσένα ιδιαίτερα την προσοχή, σαν πρώτη ανάμεσα σε ίσες, βρήκε ένα σύντροφο, Αντιμαχείτη και έστησαν οικογένεια. Ο πρωτογιός του Δαυί του εισπράκορά σας, του << Αψούμε>> που το βρίσκαμε εμείς. Καλός και αυτός. Έγινε ιερέας και δάσκαλος. Συνάδελφος σου. Έκαμαν και πολλά παιδιά. Ευτυχία. Οικογένεια του Θεού.

Προχθές η νια δασκάλα των Οικοκυρικών της παιδικής σου ηλικίας, πλήρης ημερών πια, έφυγε για το μεγάλο το ταξίδι της αφού έζησε μια ανθρώπινη, αξιοπρεπή ζωή.

Όλα φεύγουν, όλα αλλάζουν και χάνονται. Η ζωή όμως συνεχίζει και τραβά την ανηφόρα με τις χαρές και τις λύπες της.

Εκείνο που μένει τελικά είναι κάτι μικρές φλογίτσες ανάμεσά μας. Δυσκολοδιάκριτες αλλά καθάριες. Που αποπνέουν πίστη, δόσιμο, ελπίδα, αγάπη. Παράδειγμα. Πρέπει να τα είχε πλέρια και να τα προσέφερε απλόχερα η δασκάλα που καθοδηγούσε τα κορίτσια και τα αγόρια σας στον αγροτικό εκείνο το σύλλογο του χωριού σας. Για να ζήσουν, πάσκιζε και να προετοιμαστούν για μια καλύτερη ζωή. Πιο όμορφη.

Το όνομά της ήταν:

Φωτεινή.

Από το φως…"

2011- ο παπα Γιώργης και η Πρεσβυτέρα του μας ξεναγούν στον Άγιο Μηνά και στο σπίτι τους. 

Πηγή: Προφορική Μαρτυρία: Στέλλα Παπαθωμά

Νίκος Γιακαλλής

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni  

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

SAINT PHOTINI AT VOURINNA

In the area of Vourinna (or Vorina) stands the church of Saint Minas, as well as the small chapel of Saint Photini—located in the reception hall (Archontariki) of the adjacent house. Both were built with love and devotion by Father George Papathomas and his family on privately owned land.

I have written previously about Saint Minas in the post Saint Minas, Vourinna, mentioning among other things that the construction of the Hesychasterion began as a vow made by the family of Protopresbyter Georgios Papathomas to his father-in-law, Minas Kassiotis, who donated the land to his daughter, The Priest's Wife, Photini.

A few days ago, Photini passed away. On the occasion of the feast of Saint Photini—celebrated each year on February 26—I felt compelled to write a few words about Saint Photini of Vourinna. As her granddaughter Stella, a beloved former student and colleague, told me: “My grandmother was also a home economics teacher before she married Father George. She taught housekeeping in her village of Antimachia. Even the Bishop was close to her, as he himself mentioned at her funeral. She served as president of the Philoptochos (Ladies’ Philanthropic Society) and for a time as vice-president.”

The distinguished retired teacher, Nikos Giakallis,  wrote in a Facebook post:

“...A young woman with wavy chestnut hair, slender, modest, and smiling, arrives from elsewhere—unknown to you—and teaches your girls. Home economics. Sewing, embroidery, the running of a household. A woman of faith, of God. You see her and admire her, young among the young, smiling, one more among your daughters...

...That young woman with the soft chestnut hair, her faith, her smile, her modesty and discretion—who especially caught your attention, first among equals—found a companion from Antimachia and they built a family. The eldest son of Daví, your tax collector, whom we used to call ‘Apsoumes.’ A good man too. He became a priest and a teacher. Your colleague. They had many children. Happiness. A family of God.

The other day, the young home economics teacher of your childhood, now full of years, departed on her great journey, having lived a humane and dignified life.

Everything passes, everything changes and fades. Yet life goes on, climbing uphill with its joys and sorrows.

What ultimately remains are small flames among us—hard to discern, yet clear. They radiate faith, generosity, hope, love. An example. She must have possessed these abundantly and offered them generously—the teacher who guided your girls and boys in that rural association of your village. She struggled so they might live and prepare for a better life. A more beautiful one.

Her name was:

Photini.

From light…”

In 2011, Father George and his Wife, Photini guided us through the church of Saint Minas and their home.

Source: Oral testimony of Stella Papathomas

Nikos Giakallis

Photographs: Sophia Karagianni