Ο Δημήτρης Γερογιάννης από την Κω, από τις σχολικές γιορτές στο πλάι του Σάκη Ρουβά, κυνηγώντας το όνειρό του

Ο Δημήτρης Γερογιάννης από την Κω, από τις σχολικές γιορτές στο πλάι του Σάκη Ρουβά, κυνηγώντας το όνειρό του

Το 2012, ο Δημήτρης Γερογιάννης τελειώνει το 1ο Γενικό Λύκειο Κω «Ιπποκράτειο» και περνάει στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, μια ιδιαίτερα υψηλόβαθμη σχολή, η οποία προαπαιτεί και πολύ καλή γνώση της αγγλικής γλώσσας.

Παράλληλα με τις σπουδές του, όμως, υπάρχει η μουσική. Τον θυμάμαι να πρωταγωνιστεί μουσικά σε γιορτές και εκδηλώσεις του σχολείου, τον θυμάμαι να στήνει γιορτές σε διαδρόμους κι όλοι να συζητάμε για τη φωνή του και το ταλέντο του.

Το καλοκαίρι του 2015 ανοίγει τη συναυλία του Stavento κι όλοι αρχίζουν να μιλούν για ένα ανερχόμενο αστέρι. Την ίδια περίοδο κυκλοφορεί στο YouTube το δικό του τραγούδι, «Πάμε Πάλι». Το τραγούδι ακούστηκε στο ραδιόφωνο και έγινε γνωστό ιδιαίτερα στην Κω.

Το 2017, όσο σπουδάζει ακόμη, έρχεται η πρώτη μεγάλη ευκαιρία. Ο Δημήτρης συμμετέχει στο μουσικό talent show Rising Star, όπου καταφέρνει να ενταχθεί στην ομάδα του Αντώνη Ρέμου, παίρνει εξαιρετικές κριτικές από τους coaches, έχει μακρά και ενδιαφέρουσα πορεία στο παιχνίδι και φτάνει μέχρι τους ημιτελικούς. Η συμμετοχή του αυτή δεν του χαρίζει μόνο μια σημαντική τηλεοπτική εμπειρία, αλλά του χαρίζει και ανθρώπους που έμελλε να παίξουν ρόλο στη μετέπειτα πορεία του.

Το ίδιο καλοκαίρι, ανοίγει τη συναυλία της Ελεονώρας Ζουγανέλη στο Νέο Γήπεδο Ανταγόρα τον Ιούλιο, αλλά και τη συναυλία του Γιάννη Πλούταρχου στο Artemis Heaven τον Αύγουστο στην Κω, μαζί με τον συμπαίκτη και φίλο του από το Rising Star, Μιχάλη Καραγκούνη.

Σέλφι διά χειρός Δημήτρη Γερογιάννη στη συναυλία του Γιάννη Πλούταρχου

Το 2018 ολοκληρώνει τις σπουδές του στα Μ.Μ.Ε, το πτυχίο του και για έναν χρόνο εργάζεται στη συντακτική ομάδα του ενημερωτικού site, page news. Μετά τον χρόνο, όμως, διαπιστώνει πως η δημοσιογραφία, δεν είναι τελικά ο δρόμος που θέλει να ακολουθήσει. Κι έτσι επιστρέφει στην Κω. Τον Αύγουστο του 2018 ανοίγει τη συναυλία της Δέσποινας Βανδή μαζί με τον Λευτέρη Πουλιού στο Μυλοτόπι στην Κέφαλο. 

Το καλοκαίρι του 2020, κι ενώ έχουμε μπει σε ρυθμούς πανδημίας, αρχίζει να κάνει live εμφανίσεις στο Nelly's, μαζί με τον Λευτέρη Πουλιού και τη Μαρία Πουλιού. Από την αφήγησή του, καταλαβαίνω ότι πρόκειται για κομβικό κομμάτι της μουσικής του ιστορίας. Fun Fact: Με τον Λευτέρη γνωρίστηκαν στο Rising Star. Ήταν και οι δύο από την Κω, χωρίς όμως να γνωρίζονται μέχρι τότε. 

Ακολούθησαν χρόνια χωρίς θεαματικές εξελίξεις και με αρκετές προσωπικές δυσκολίες και εμπόδια. Η μουσική παρέμενε, όμως, εκεί. Και ο Δημήτρης συνέχιζε να δουλεύει, να δημιουργεί και να περιμένει την επόμενη ευκαιρία.

Και αυτή ήρθε το 2025, με έναν τρόπο που δύσκολα θα μπορούσε να προβλέψει.

Η Βικτώρια Χαλκίτη, που είχε συνεργαστεί με τους παίκτες του Rising Star ως vocal coach και τον γνώριζε από τότε, επικοινώνησε μαζί του οκτώ χρόνια αργότερα. Χωρίς να έχει μεσολαβήσει ουσιαστικά επικοινωνία όλα αυτά τα χρόνια, του τηλεφώνησε και τον κάλεσε σε audition για την ομάδα του Σάκη Ρουβά.

Ο Δημήτρης πέρασε το δοκιμαστικό.

Από το 2025 βρίσκεται στην ομάδα των φωνητικών του Σάκη Ρουβά. Τον χειμώνα που μας πέρασε εμφανίστηκε μαζί του στο "Έναστρον", όπου τραγουδούσε με τη Νατάσα Θεοδωρίδου,  ενώ το φετινό καλοκαίρι συμμετείχε σε περίπου 15 συναυλίες στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η συνεργασία θα συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά.

Και παράλληλα, η μουσική για τον Δημήτρη δεν σταματά στη σκηνή.

Ασχολείται με τη σύνθεση και τη στιχουργική, γράφει τη δική του μουσική και έχει δημιουργήσει ένα μικρό στούντιο στο σπίτι του, όπου ηχογραφεί τραγούδια με φίλους, συνεργάτες αλλά και γνωστούς τραγουδιστές. Το τελευταίο διάστημα η δουλειά του έχει αρχίσει να τραβά την προσοχή ανθρώπων του χώρου, ενώ έχει συνεργαστεί φωνητικά και σε ντουέτα με καλλιτέχνες όπως η Μαντώ και η Ελένη Τσαγκρινού, αλλά και η Kianna και ο Nikkolas Dashy.

Παράλληλα, η παρουσία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο Instagram και στο TikTok, έχει αποκτήσει το δικό της κοινό.

Αν κάτι αξίζει περισσότερο από όλα να κρατήσουμε από την ιστορία του Δημήτρη, είναι πως η επιτυχία δεν έρχεται πάντα γρήγορα και σπάνια είναι μια ευθεία γραμμή. Μπορεί να μεσολαβήσουν χρόνια ώσπου μια γνωριμία, μια επιλογή ή μια ευκαιρία να αποκτήσει τελικά τη σημασία της.

Το Rising Star τελείωσε το 2017. Χρόνια αργότερα, άνθρωποι και εμπειρίες από εκείνη την περίοδο επέστρεψαν στη ζωή του και άνοιξαν νέες πόρτες.

Ο ίδιος, απευθυνόμενος προς τα νέα παιδιά, επιμένει σε κάτι που αξίζει να ακουστεί: "να μην επιλέγουν τη ζωή τους μόνο με κριτήριο την ασφάλεια. Να μην εγκλωβίζονται σε μια δουλειά που δεν αγαπούν απλώς επειδή προσφέρει έναν σταθερό μισθό. Να αναζητήσουν αυτό που πραγματικά τους γεμίζει και να μην ορίζουν την επιτυχία μόνο από το οικονομικό αποτέλεσμα, αλλά από το αν κάνουν αυτό που αγαπούν και αν αισθάνονται δημιουργικοί και ευτυχισμένοι μέσα από αυτό".

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η ουσία της δικής του ιστορίας.

Να μην εγκαταλείπεις αυτό που αγαπάς επειδή δεν έγινε όταν το περίμενες.

Να συνεχίζεις.

Και να είσαι εκεί όταν, κάποια στιγμή, ανοίξει η σωστή πόρτα.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

https://www.instagram.com/gerogiannis_/
www.tiktok.com/@dimitrisgerogiannis

Δημήτρης Γερογιάννης - Πάμε Πάλι

Άσε με πια - Δημήτρης Γερογιάννης

Δημήτρης Γερογιάννης - Η πορεία στο Rising Star

Το ακόλουθο βίντεο είναι από τις live εμφανίσεις του Δημήτρη με τον Γιώργο Στεφανή και την Ηρώ Ηλιοπούλου στο Platanos Restaurant το καλοκαίρι του 2022.

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά: 

Dimitris Gerogiannis from Kos: From School Celebrations to Performing alongside Sakis Rouvas, Chasing His Dream

In 2012, Dimitris Gerogiannis graduated from the 1st General Lyceum of Kos “Hippokrateio” and was admitted to the Department of Communication and Mass Media at the National and Kapodistrian University of Athens (NKUA), a highly competitive university department that also requires a very good command of English.

Alongside his studies, however, there was music. I remember him taking centre stage musically at school celebrations and events; I remember him organising performances in the school corridors, while everyone talked about his voice and his talent.

In the summer of 2015, he opened a concert for Stavento, and everyone began talking about an emerging star. Around the same time, his own song, “Pame Pali” (“Let’s Go Again”), was released on YouTube. The song was played on the radio and became particularly well known in Kos.

In 2017, while he was still studying, his first major opportunity came. Dimitris took part in the music talent show Rising Star, where he managed to join Antonis Remos’s team. He received excellent reviews from the coaches, had a long and interesting journey on the show, and made it all the way to the semi-finals. His participation not only gave him valuable television experience, but also brought him into contact with people who were later to play a role in his career.

That same summer, he opened Eleonora Zouganeli’s concert at the Nea Stadium of Antagoras in July, as well as Giannis Ploutarchos’s concert at Artemis Heaven in Kos in August, together with his fellow contestant and friend from Rising Star, Michalis Karagounis.

In 2018, he completed his studies in Mass Media, received his degree, and worked for a year on the editorial team of the news website Page News. After that year, however, he realised that journalism was ultimately not the path he wanted to follow. And so he returned to Kos. In August 2018, he opened Despina Vandi’s concert, together with Lefteris Pouliou, at Mylotopi in Kefalos.

In the summer of 2020, as we had entered the era of the pandemic, he began performing live at Nelly’s, together with Lefteris Pouliou and Maria Pouliou. From his account, I understand that this was a pivotal part of his musical journey. Fun Fact: He met Lefteris on Rising Star. They were both from Kos, but had never known each other before then.

Years followed without any spectacular developments and with quite a few personal difficulties and obstacles. Music, however, remained there. And Dimitris continued to work, create and wait for the next opportunity.

And that opportunity came in 2025, in a way he could hardly have predicted.

Viktoria Chalkiti, who had worked with the Rising Star contestants as a vocal coach and had known him since then, contacted him eight years later. Without there having been any substantial communication between them during all those years, she called him and invited him to audition for Sakis Rouvas’s team.

Dimitris passed the audition.

Since 2025, he has been part of Sakis Rouvas’s vocal team. Last winter, he appeared with him at “Enastron,” where Rouvas was performing with Natassa Theodoridou, while this past summer he took part in approximately 15 concerts in Greece and Cyprus. The collaboration will continue next year as well.

And at the same time, for Dimitris, music does not stop at the stage.

He is involved in composition and songwriting, writes his own music and has created a small studio at home, where he records songs with friends, collaborators and well-known singers. Recently, his work has begun to attract the attention of people in the music industry, while he has also collaborated vocally and performed duets with artists such as Mando and Eleni Tsagrinou, as well as Kianna and Nikkolas Dashy.

At the same time, his presence on social media, on Instagram and TikTok, has developed its own following.

If there is one thing above all that is worth taking away from Dimitris’s story, it is that success does not always come quickly and is rarely a straight line. Years may pass before a meeting, a choice or an opportunity finally acquires its significance.

Rising Star ended in 2017. Years later, people and experiences from that period returned to his life and opened new doors.

Addressing young people, he insists on something that is worth hearing: “not to choose their lives solely on the basis of security. Not to become trapped in a job they do not love simply because it offers a steady salary. To seek what truly fulfils them and not define success solely by the financial outcome, but by whether they are doing what they love and whether they feel creative and happy through it.”

Perhaps that, in the end, is the essence of his own story.

Not giving up on what you love because it did not happen when you expected it to. Keep going. And be there when, at some point, the right door opens.

Ο Πάνος Μουζουράκης στην Κω από το 2010 ως σήμερα

Ο Πάνος Μουζουράκης στην Κω από το 2010 ως σήμερα

Χθες, 26 Αυγούστου, στο γήπεδο του Πυλίου, ο Πάνος Μουζουράκης μάς χάρισε μια πολύ όμορφη μουσική βραδιά, γεμάτη συγκίνηση αλλά και χιούμορ. Ρομαντικός και ανατρεπτικός, ένας πραγματικός showman, ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τη μπάντα του και δημιούργησε μια συναυλιακή εμπειρία που ισορροπούσε ανάμεσα στη διασκέδαση και τη συγκίνηση. Προσωπικά, σε αρκετές στιγμές η σκηνική του παρουσία μού θύμισε τον Jim Carrey, με τις απρόβλεπτες εκφράσεις και τον τρόπο που επικοινωνούσε με το κοινό. Το γήπεδο δε γέμισε και ο ίδιος χαριτολογώντας είπε πως ουσιαστικά «τον έφαγε» ο αγώνας της ΑΕΚ και το πανηγύρι του Αγίου Φανουρίου. Αυτό όμως δεν φάνηκε να τον επηρεάζει καθόλου. Όπως έχει αποδείξει και άλλες φορές, δίνει τον καλύτερό του εαυτό ανεξάρτητα από το πλήθος του κοινού. Ασχολήθηκε με όλους και με όλα, καυτηρίασε καταστάσεις και πρόσωπα με τον δικό του τρόπο, μας έκανε να γελάσουμε, αλλά και να συγκινηθούμε. Μια βραδιά που, τελικά, είχε όλα όσα περιμένει κανείς από τον Πάνο Μουζουράκη.

Η δική μου ιστορία με τον Πάνο Μουζουράκη ξεκίνησε πολύ πριν τον γνωρίσω προσωπικά. Ξεκίνησε από μια τηλεοπτική σειρά.

Στις 12 Οκτωβρίου 2009 έκανε πρεμιέρα η σειρά «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 7 Ιουλίου 2010 και, για να πω την αλήθεια, ήταν από εκείνες τις σειρές που με είχαν συγκινήσει πραγματικά. Ιδιαίτερα, με είχε κερδίσει ο χαρακτήρας που υποδυόταν ο Πάνος Μουζουράκης. Και θυμάμαι χαρακτηριστικά το τραγούδι του Δημήτρη Μητροπάνου «Όταν έχω εσένα», με τον τρόπο που το ερμήνευσε ο Μουζουράκης. Ήταν από εκείνες τις μουσικές στιγμές που κάτι χαράσσουν μέσα σου.

Έτσι άρχισα να τον εκτιμώ όχι μόνο ως ηθοποιό, για τις υποκριτικές του ικανότητες, αλλά και ως μουσικό. Είχε μια τρέλα, έναν αυθορμητισμό και χιούμορ που τον έκαναν πολύ συμπαθητικό στα μάτια μου. Τότε ήμουν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Κω και είχαμε την ευθύνη των εκδηλώσεων και της επικοινωνίας, μαζί με την Ειρήνη Χατζηχριστοφή, άρα επιλέγαμε τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο των Ιπποκρατείων.

Το καλοκαίρι του 2010 προτάθηκε να γίνει στην Κω μια συναυλία με δύο νέα παιδιά, τον Πάνο Μουζουράκη και τον Λεωνίδα Μπαλάφα. Τον Μουζουράκη τον ήξερα από το "4" και μπορούσα να αντιληφθώ την αυξανόμενη δημοφιλία του. Τον Μπαλάφα τον γνώριζα από το Fame Story. Θυμάμαι μάλιστα κάτι που μου είχε κάνει τότε ιδιαίτερη εντύπωση: είχε κερδίσει το παιχνίδι, αλλά δεν είχε δεχθεί το χρηματικό έπαθλο που αντιστοιχούσε στη νίκη του. Για κάποιον λόγο, αυτό το είχα κρατήσει στη μνήμη μου ως κάτι πρωτοφανές.

Αν και στην Κω, εκείνη την εποχή, δεν ήταν ακόμη τόσο γνωστοί, επέμεινα πολύ να γίνει η συναυλία. Και τελικά έγινε. Στις 3 Αυγούστου του 2010, στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Α.ΒΙ.ΚΩ, δύο αγόρια ταλαντούχα, μας προσέφεραν μια καταπληκτική βραδιά. Δεν θυμάμαι να ήμασταν περισσότεροι από 500 άνθρωποι. Κι όμως, αυτό που θυμάμαι περισσότερο δεν είναι το πλήθος του κόσμου αλλά η στάση των δύο καλλιτεχνών. Θα μπορούσαν εύκολα, βλέποντας ένα σχετικά μικρό κοινό, να κάνουν μια σύντομη εμφάνιση και να τελειώσουν γρήγορα. Δεν το έκαναν, όμως. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να λένε, με χιούμορ και διάθεση, «δεν είμαστε 500, είμαστε 5.000!». Και το πίστεψαν, και το πιστέψαμε κι έδωσαν μια συναυλία με απίστευτο κέφι και ενέργεια, σαν να είχαν απέναντί τους ένα τεράστιο κοινό. Αντί για μια εμφάνιση μιας ώρας, έμειναν στην σκηνή περίπου δυόμισι με τρεις ώρες. Για μένα ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Μετά φάγαμε όλοι μαζί και θυμάμαι πόσο καλός ήταν ο Πάνος με τα παιδιά μου, έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαγικά και γενικά ήταν η ψυχή της παρέας. 

Λίγους μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 2011, ο Πάνος εμφανίστηκε στο «Colorado» της Ρόδου. Κι εγώ έκανα κάτι που δεν συνηθίζω για έναν καλλιτέχνη: πήρα μια παρέα φίλων, φύγαμε από την Κω, πήγαμε στη Ρόδο, μείναμε ένα βράδυ και επιστρέψαμε, μόνο και μόνο για να τον ακούσουμε. Τόση αδυναμία του είχα. Τότε είχε γίνει πολύ δημοφιλές το τραγούδι της Lacta "Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου" κι όλες οι κοπέλες στο κοινό του έδιναν σοκολάτες Lacta.

1 Απριλίου 2011, Colorado Ρόδος

Tο καλοκαίρι του 2011 ο Πάνος ξαναήρθε στην Κω. Αυτή τη φορά τραγούδησε στον Άγιο Φωκά. Είχαμε πάει με μια φίλη από πολύ νωρίς το απόγευμα και, τελικά, μείναμε εκεί όλο το βράδυ για τη συναυλία. Μέσα σε ένα χρόνο είχα δει τον Μουζουράκη τρεις φορές. Εξελισσόμουν σε γκρούπι.

13 Αυγούστου 2011, Άγιος Φωκάς, Κως

Χρόνια αργότερα, τον ξαναείδαμε στην Κω, τα Χριστούγεννα του 2019, όταν ήρθε για το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και την έναρξη των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων του Δήμου Κω. Μαζί του ήταν και ο Απόστολος Βαλαρούτσος, και οι δυο τους ξεσήκωσαν και πάλι τον κόσμο.

8/12/2019, Πλατεία Ελευθερίας, Κως

Όσο για τα τραγούδια που κάπως άγγιξαν το μέσα μου, όλα ξεκίνησαν με το "όταν έχω εσένα" αλλά η επιρροή της φωνής του συνεχίστηκε με το "Φίλα με ακόμα" μαζί με τον Μαραβέγια που το άκουγα για μέρες στο repeat, "Τώρα, αυτό πώς να στο πω", το "Σαλάμι", το "Δώσε σημασία", τη "Σοφίτα", οι "Πλημμύρες", το υπέροχο "Ζήτημα Χρόνου", "Αυτή είναι η ζωή" κ.ά.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο όμορφο με τους καλλιτέχνες που αγαπάμε: κάποια στιγμή παύουν να είναι απλώς άνθρωποι που βλέπουμε στη σκηνή ή στην οθόνη. Γίνονται κομμάτια των δικών μας αναμνήσεων.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

"Δώσε σημασία και ίσως να δεις

πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις

ψάχνουμε ένα νόημα που δε βρίσκει κανείς

μα τελικά υπάρχει όπου το δώσουμε εμείς"

Song: Δώσε σημασία, Πάνος Μουζουράκης

2/8/10

1/4/11

13/8/11

8/12/19

26/8/26, στο αγαπημένο μας Broadway

Song: Ζήτημα χρόνου - Απόστολος Βαλαρούτσος | Μουζουράκης | Γιώργος Μυλωνάς

Ατέλειωτες ώρες (ατέλειωτες ώρες)
Ατέλειωτα βράδια (κι αυτό πως περνά;)
Πονάει το ξέρω (Μα εσύ μη φοβάσαι)
Υπομονή
Μέσα σου κοίτα (πιο βαθειά στην ψυχή σου)
Θα δεις τα σημάδια (δεν είναι αργά )
Που λένε ο ήλιος (αν στ' αλήθεια το θέλεις)
Ξανά θα φανεί.
Έλα τώρα μην κλαις, θα' ρθουν μέρες καλές
Θα του γνέψουμε αντίο του πόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά θα γελάσεις ξανά
Τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου.
Μέσα σου είναι (κι αλλού μην το ψάχνεις)
Εκεί ήταν πάντα (μην πας μακριά)
Ό,τι ζητήσεις (ό,τι βάλει ο νους σου)
Κάθε σου ευχή
Μην το φοβάσαι (όχι πια εσύ μη φοβάσαι)
Μόνο αγάντα (δεν είναι αργά)
Είναι ζήτημα χρόνου(είναι ζήτημα χρόνου)
Άμα γίνει η αρχή (κι αν στ 'αλήθεια το θες)
Θα ντυθείς μες το φως
Όλα θα' ναι αλλιώς
Θα φοράς δαχτυλίδια του Κρόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά
Θα γελάσεις ξανά
Τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου.
Τα όνειρα σου γιατί τα σκοτώνουν και ποιοι
Θα λυθεί το μυστήριο του φόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά θα γελάσεις ξανά τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Panos Mouzourakis on Kos from 2010 to the Present Day

Yesterday, August 26, at the stadium in Pyli, Panos Mouzourakis gave us a wonderful musical evening, full of emotion as well as humour. Romantic and unconventional, a true showman, he took to the stage with his band and created a concert experience that balanced entertainment and emotion. Personally, in several moments, his stage presence reminded me of Jim Carrey, with his unpredictable expressions and the way he interacted with the audience.

The stadium was not full, and, jokingly, he said that he had essentially been “beaten” by the AEK match and the feast of Saint Fanourios. This, however, did not seem to affect him at all. As he has proved on other occasions, he gives his very best regardless of the size of the audience. He engaged with everyone and everything, commented satirically on situations and people in his own way, made us laugh, but also moved us. It was, ultimately, an evening that had everything one expects from Panos Mouzourakis.

My own story with Panos Mouzourakis began long before I met him in person. It began with a television series.

On October 12, 2009, Christoforos Papakaliatis’s series 4 premiered. The series came to an end on July 7, 2010, and, to tell the truth, it was one of those series that genuinely moved me. In particular, I was captivated by the character played by Panos Mouzourakis. And I distinctly remember the song by Dimitris Mitropanos, “Otan Echo Esena” (“When I Have You”), and the way Mouzourakis performed it. It was one of those musical moments that leave something etched inside you.

Thus, I began to appreciate him not only as an actor, for his acting abilities, but also as a musician. He had a kind of madness, spontaneity and humour that made him very likeable in my eyes. At the time, I was a member of the Board of Directors of the Kos Cultural Centre, and, together with Eirini Chatzichristofi, we were responsible for events and communication, which meant that we selected the events to be held as part of the Hippocrateia Festival.

In the summer of 2010, a concert in Kos featuring two young artists, Panos Mouzourakis and Leonidas Balafas, was proposed. I knew Mouzourakis from 4 and could see his growing popularity. I knew Balafas from Fame Story. I remember something that had particularly impressed me at the time: he had won the competition, but had not accepted the prize money that came with his victory. For some reason, I had kept that in my memory as something unprecedented.

Although they were not yet particularly well known in Kos at that time, I insisted strongly that the concert should take place. And eventually, it did.

On August 3, 2010, at the abandoned A.VI.KO factory, two talented young men gave us an amazing evening. I do not remember there being more than 500 people. And yet, what I remember most is not the size of the audience, but the attitude of the two artists. Seeing a relatively small crowd, they could easily have given a short performance and finished quickly.

But they did not.

I distinctly remember them saying, with humour and enthusiasm, “We are not 500, we are 5,000!”

And they believed it, and so did we, and they gave a concert with incredible enthusiasm and energy, as though they were performing in front of a huge audience. Instead of appearing on stage for an hour, they stayed for approximately two and a half to three hours. For me, it was one of the best concerts I have ever attended.

Afterwards, we all had a meal together, and I remember how kind Panos was to my children. He played with them, performed magic tricks for them and, in general, he was the life and soul of the group.

A few months later, in April 2011, Panos performed at “Colorado” in Rhodes. And I did something I do not usually do for an artist: I took a group of friends, we left Kos, went to Rhodes, stayed for one night and returned, simply to hear him perform.

That was how fond I was of him.

At the time, the Lacta song “To Pio Glyko Kommati Tis Zois Mou” (“The Sweetest Part of My Life”) had become very popular, and all the girls in the audience were giving him Lacta chocolates.

April 1, 2011, Colorado, Rhodes

In the summer of 2011, Panos returned to Kos. This time, he performed at Agios Fokas. A friend and I had gone there very early in the afternoon and, in the end, stayed all night for the concert.

Within a year, I had seen Mouzourakis three times.

I was turning into a groupie.

August 13, 2011, Agios Fokas, Kos

Years later, we saw him again in Kos, at Christmas in 2019, when he came for the lighting of the Christmas tree and the opening of the Municipality of Kos’s Christmas celebrations. Apostolos Valaroutsos was with him, and the two of them once again got the crowd going.

8/12/2019, Eleftherias Square, Kos

As for the songs that somehow touched something deep inside me, it all began with “Otan Echo Esena” (“When I Have You”), but the impact of his voice continued with “Fila Me Akoma” (“Kiss Me Again”), together with Maraveyas, which I listened to on repeat for days; “Tora, Afto Pos Na Sto Po” (“Now, How Am I Supposed to Tell You This?”), “Salami”, “Dose Simasia” (“Pay Attention”), “Sofita” (“The Attic”), “Plimmyres” (“Floods”), the wonderful “Zitima Timis” (“A Matter of Honour”), “Afti Ine I Zoi” (“This Is Life”), and others.

And perhaps that is ultimately the most beautiful thing about the artists we love: at some point, they cease to be simply people we see on stage or on a screen. They become part of our own memories.

“Pay attention and perhaps you will see

that there are things worth living for.

We search for a meaning that no one can find,

but in the end, it exists wherever we choose to give it.”

Song: “Dose Simasia” (“Pay Attention”), Panos Mouzourakis

August 2, 2010

April 1, 2011

August 13, 2011

December 8, 2019

August 26, 2026 at our favourite restaurant Broadway

Song: “Zitima Chronou” (“A Matter of Time”) – Apostolos Valaroutsos | Mouzourakis | Giorgos Mylonas

Endless hours (endless hours)

Endless nights (and how does this pass?)

I know it hurts (but you, don’t be afraid)

Be patient.

Look within yourself (deeper into your soul)

You will see the signs (it is not too late)

That say the sun (if you truly want it)

Will shine again.

Come now, don’t cry, better days will come

We will wave goodbye to pain

And the wheel will turn, you will laugh again

Now it is only a matter of time.

It is within you (do not look for it elsewhere)

It was always there (do not go far away)

Whatever you ask for (whatever your mind can imagine)

Every wish of yours.

Do not be afraid of it (no, you must not be afraid anymore)

Just hold on (it is not too late)

It is only a matter of time (it is only a matter of time).

Once the beginning is made (and if you truly want it)

You will dress yourself in light

Everything will be different

You will wear the rings of Saturn.

And the wheel will turn

You will laugh again

Now it is only a matter of time.

Why do they kill your dreams, and who are they?

The mystery of the murder will be solved

And the wheel will turn, you will laugh again

Now it is only a matter of time.

Χαρά Κοσεγιάν, εις μνήμην

Χαρά Κοσεγιάν, εις μνήμην

Η Χαρά Κοσεγιάν (1964–2018) γεννήθηκε στο Ναύπλιο και έζησε στη Ρόδο. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2002 αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας, με αντικείμενο τη διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας. Εξειδικεύτηκε στη διδακτική της γλώσσας σε μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες και απέκτησε μεταπτυχιακό στη διοίκηση εκπαιδευτικών μονάδων. Από το 2007-2008 υπηρέτησε ως Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων Δωδεκανήσου, ενώ συμμετείχε και στην ανάπτυξη των νέων Προγραμμάτων Σπουδών. 

Παράλληλα με την εκπαιδευτική και επιστημονική της δραστηριότητα, υπήρξε συγγραφέας και λογοτέχνης, με περισσότερα από 90 δημοσιευμένα επιστημονικά άρθρα και μελέτες, επιστημονικά βιβλία όπως τα «Λουκιανού Αληθής Ιστορία Α΄» και «Αρχαία επιβιώματα στα Νεοελληνικά δημοτικά τραγούδια», αλλά και λογοτεχνικά έργα, μεταξύ των οποίων οι «Πευκοβελόνες», «Έχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι», «Γλυκό με θλιμμένα καρύδια», «Ανατέλλει και στη Ντέια» και «Η Λοχεία της Απουσίας» και τέλος το «Ναϊρί». 

Η Χαρά Κοσεγιάν έφυγε από τη ζωή στις 24 Αυγούστου 2018, σε ηλικία μόλις 54 ετών.

Η Χαρά Κοσεγιάν, ήταν σύμβουλος φιλολόγων και είχε για αρκετά χρόνια την παιδαγωγική ευθύνη του τότε σχολείου μου, του 1ου ΓΕΛ Κω. Ιδιαίτερα την περίοδο από τις αρχές του 2015 ως το τέλος του 2017, είχαμε πολύ συχνή αλληλογραφία, καθώς κάθε δράση ή εκπαιδευτική μετακίνηση των μαθητών απαιτούσε την έγκρισή της. Έτσι, μέσα από τα δεκάδες μηνύματα που ανταλλάσσαμε για επισκέψεις σε μουσεία, εκθέσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ανακαλύψαμε γρήγορα την κοινή μας αγάπη για την τέχνη και το θέατρο. Οι απαντήσεις της ήταν πάντα ζεστές και ενθαρρυντικές, πολύ περισσότερο από μια τυπική υπηρεσιακή έγκριση. Ερχόταν συχνά στην Κω και στο σχολείο μας με διάφορες αφορμές και πάντα κατάφερνε να μας μεταδώσει το κέφι της και τη χαρά της για τη ζωή. 

Τον Φεβρουάριο του 2017,  παρουσιάστηκε στην Κω η παράσταση «Ο Αρμένης», η θεατρική εκδοχή του συγκινητικού αυτοβιογραφικού διηγήματος της Χαράς, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων, στο Θέατρο Σφαγείο Πολυχώρος με τον Αναστάσιο Μπλάτζιο, τη Βούλα Πελεκάνου και τη Μαρία Καστάνη, σε σκηνοθεσία της Τάνιας Κίτσου και του Τάσου Μπλάτζιου (που επίσης ήταν σύμβουλος των καθηγητών Αγγλικής). Την παράσταση έντυσε μουσικά παραδοσιακή αρμένικη μουσική και τραγούδια. 

Τον Μάρτιο του 2018 η ίδια ήρθε ξανά στην Κω, και συγκεκριμένα στο 2ο Γυμνάσιο Κω, για την παρουσίαση του βιβλίου της «Ναϊρί», σε μια εξαιρετική εκδήλωση που διοργάνωσε η τότε διευθύντρια Μαρίνα Μπέττα και η καθηγήτρια μουσικής Μαρία Ζησοπούλου. Λίγους μήνες πριν πεθάνει, κι όμως ήταν πολύ χαρούμενη, γεμάτη ζωή και πολύ συγκινημένη από την αγάπη του κόσμου.

Ιδιαίτερα συγκινησιακή διάσταση πήρε μετά τον θάνατό της η επιστροφή του «Αρμένη» όταν μαζί με τον Τάσο Μπλάτζιο επέστρεψε στο Ρωμαϊκό Ωδείο, σε μια παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη της.

Για το βιογραφικό της αείμνηστης Χαράς πήρα πληροφορίες από: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΧΑΡΑ ΚΟΣΕΓΙΑΝ

η μοναδική φωτογραφία που βγάλαμε μαζί στη θεατρική παράσταση "Φιλιώ Χαϊδεμένου" με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη και τον Ζαχαρία Καρούνη στο Ρωμαϊκό Ωδείο στην Κω, στις 11/9/2017. Η Χαρά δεξιά, λουσμένη στο μπλε φως

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Chará Koseyián, in memoriam

Chará Koseyián (1964–2018) was born in Nafplio and lived in Rhodes. She studied Classical Philology at the School of Philosophy of the University of Athens and, in 2002, was awarded a PhD by the Department of Philosophy, Pedagogy and Psychology, specializing in the teaching of Ancient Greek Language and Literature. She specialized in language teaching for students with learning difficulties and obtained a postgraduate degree in the administration of educational institutions. From 2007–2008 onwards, she served as School Counsellor for Philologists in the Dodecanese and also participated in the development of the new Curricula. Alongside her educational and academic work, she was an author and literary writer, with more than 90 published academic articles and studies, academic books such as Lucian’s True History I and Ancient Survivals in Modern Greek Folk Songs, as well as literary works, including Pefkovezones (Pine Needles), The Moon Has Other Faces Too, Sweet with Sad Walnuts, It Rises in Deia Too, The Childbirth of Absence, and finally Nairi.

Chará Koseyián passed away on 24 August 2018, at the age of just 54.

Chará Koseyián was a School Counsellor for Philologists and, for several years, was responsible for the educational supervision of my school at the time, the 1st General Lyceum of Kos. Particularly from early 2015 until the end of 2017, we were in very frequent correspondence, as every activity or educational trip involving the students required her approval. Thus, through the dozens of messages we exchanged about visits to museums, exhibitions and cultural events, we quickly discovered our shared love of art and theatre. Her replies were always warm and encouraging, much more than a formal administrative approval. She often came to Kos and to our school on various occasions, and she always managed to convey to us her enthusiasm and her joy for life.

In February 2017, the play “The Armenian” was presented in Kos. It was the theatrical adaptation of Chará’s moving autobiographical short story, presented as part of the events commemorating 100 years since the Armenian Genocide, at the Sfageio Cultural Centre and Theatre, with Anastasios Blatzios, Voula Pelekanou and Maria Kastani, directed by Tania Kitsou and Tasos Blatzios, who was also a School Counsellor for teachers of English. The performance featured traditional Armenian music and songs.

In March 2018, she came to Kos once again, this time to the 2nd Gymnasium of Kos, for the presentation of her book “Nairi”, in an excellent event organised by the then headteacher, Marina Betta, and the music teacher, Maria Zisopoulou. It was only a few months before her death, and yet she was very happy, full of life, and deeply moved by the affection she received from the people.

The return of “The Armenian” took on a particularly emotional dimension after her death, when Tasos Blatzios brought the play back to the Roman Odeon of Kos, in a performance dedicated to her memory.