Ο Πάνος Μουζουράκης στην Κω από το 2010 ως σήμερα

Ο Πάνος Μουζουράκης στην Κω από το 2010 ως σήμερα

Χθες, 26 Αυγούστου, στο γήπεδο του Πυλίου, ο Πάνος Μουζουράκης μάς χάρισε μια πολύ όμορφη μουσική βραδιά, γεμάτη συγκίνηση αλλά και χιούμορ. Ρομαντικός και ανατρεπτικός, ένας πραγματικός showman, ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τη μπάντα του και δημιούργησε μια συναυλιακή εμπειρία που ισορροπούσε ανάμεσα στη διασκέδαση και τη συγκίνηση. Προσωπικά, σε αρκετές στιγμές η σκηνική του παρουσία μού θύμισε τον Jim Carrey, με τις απρόβλεπτες εκφράσεις και τον τρόπο που επικοινωνούσε με το κοινό. Το γήπεδο δε γέμισε και ο ίδιος χαριτολογώντας είπε πως ουσιαστικά «τον έφαγε» ο αγώνας της ΑΕΚ και το πανηγύρι του Αγίου Φανουρίου. Αυτό όμως δεν φάνηκε να τον επηρεάζει καθόλου. Όπως έχει αποδείξει και άλλες φορές, δίνει τον καλύτερό του εαυτό ανεξάρτητα από το πλήθος του κοινού. Ασχολήθηκε με όλους και με όλα, καυτηρίασε καταστάσεις και πρόσωπα με τον δικό του τρόπο, μας έκανε να γελάσουμε, αλλά και να συγκινηθούμε. Μια βραδιά που, τελικά, είχε όλα όσα περιμένει κανείς από τον Πάνο Μουζουράκη.

Η δική μου ιστορία με τον Πάνο Μουζουράκη ξεκίνησε πολύ πριν τον γνωρίσω προσωπικά. Ξεκίνησε από μια τηλεοπτική σειρά.

Στις 12 Οκτωβρίου 2009 έκανε πρεμιέρα η σειρά «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 7 Ιουλίου 2010 και, για να πω την αλήθεια, ήταν από εκείνες τις σειρές που με είχαν συγκινήσει πραγματικά. Ιδιαίτερα, με είχε κερδίσει ο χαρακτήρας που υποδυόταν ο Πάνος Μουζουράκης. Και θυμάμαι χαρακτηριστικά το τραγούδι του Δημήτρη Μητροπάνου «Όταν έχω εσένα», με τον τρόπο που το ερμήνευσε ο Μουζουράκης. Ήταν από εκείνες τις μουσικές στιγμές που κάτι χαράσσουν μέσα σου.

Έτσι άρχισα να τον εκτιμώ όχι μόνο ως ηθοποιό, για τις υποκριτικές του ικανότητες, αλλά και ως μουσικό. Είχε μια τρέλα, έναν αυθορμητισμό και χιούμορ που τον έκαναν πολύ συμπαθητικό στα μάτια μου. Τότε ήμουν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Κω και είχαμε την ευθύνη των εκδηλώσεων και της επικοινωνίας, μαζί με την Ειρήνη Χατζηχριστοφή, άρα επιλέγαμε τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο των Ιπποκρατείων.

Το καλοκαίρι του 2010 προτάθηκε να γίνει στην Κω μια συναυλία με δύο νέα παιδιά, τον Πάνο Μουζουράκη και τον Λεωνίδα Μπαλάφα. Τον Μουζουράκη τον ήξερα από το "4" και μπορούσα να αντιληφθώ την αυξανόμενη δημοφιλία του. Τον Μπαλάφα τον γνώριζα από το Fame Story. Θυμάμαι μάλιστα κάτι που μου είχε κάνει τότε ιδιαίτερη εντύπωση: είχε κερδίσει το παιχνίδι, αλλά δεν είχε δεχθεί το χρηματικό έπαθλο που αντιστοιχούσε στη νίκη του. Για κάποιον λόγο, αυτό το είχα κρατήσει στη μνήμη μου ως κάτι πρωτοφανές.

Αν και στην Κω, εκείνη την εποχή, δεν ήταν ακόμη τόσο γνωστοί, επέμεινα πολύ να γίνει η συναυλία. Και τελικά έγινε. Στις 3 Αυγούστου του 2010, στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Α.ΒΙ.ΚΩ, δύο αγόρια ταλαντούχα, μας προσέφεραν μια καταπληκτική βραδιά. Δεν θυμάμαι να ήμασταν περισσότεροι από 500 άνθρωποι. Κι όμως, αυτό που θυμάμαι περισσότερο δεν είναι το πλήθος του κόσμου αλλά η στάση των δύο καλλιτεχνών. Θα μπορούσαν εύκολα, βλέποντας ένα σχετικά μικρό κοινό, να κάνουν μια σύντομη εμφάνιση και να τελειώσουν γρήγορα. Δεν το έκαναν, όμως. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να λένε, με χιούμορ και διάθεση, «δεν είμαστε 500, είμαστε 5.000!». Και το πίστεψαν, και το πιστέψαμε κι έδωσαν μια συναυλία με απίστευτο κέφι και ενέργεια, σαν να είχαν απέναντί τους ένα τεράστιο κοινό. Αντί για μια εμφάνιση μιας ώρας, έμειναν στην σκηνή περίπου δυόμισι με τρεις ώρες. Για μένα ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Μετά φάγαμε όλοι μαζί και θυμάμαι πόσο καλός ήταν ο Πάνος με τα παιδιά μου, έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαγικά και γενικά ήταν η ψυχή της παρέας. 

Λίγους μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 2011, ο Πάνος εμφανίστηκε στο «Colorado» της Ρόδου. Κι εγώ έκανα κάτι που δεν συνηθίζω για έναν καλλιτέχνη: πήρα μια παρέα φίλων, φύγαμε από την Κω, πήγαμε στη Ρόδο, μείναμε ένα βράδυ και επιστρέψαμε, μόνο και μόνο για να τον ακούσουμε. Τόση αδυναμία του είχα. Τότε είχε γίνει πολύ δημοφιλές το τραγούδι της Lacta "Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου" κι όλες οι κοπέλες στο κοινό του έδιναν σοκολάτες Lacta.

1 Απριλίου 2011, Colorado Ρόδος

Tο καλοκαίρι του 2011 ο Πάνος ξαναήρθε στην Κω. Αυτή τη φορά τραγούδησε στον Άγιο Φωκά. Είχαμε πάει με μια φίλη από πολύ νωρίς το απόγευμα και, τελικά, μείναμε εκεί όλο το βράδυ για τη συναυλία. Μέσα σε ένα χρόνο είχα δει τον Μουζουράκη τρεις φορές. Εξελισσόμουν σε γκρούπι.

13 Αυγούστου 2011, Άγιος Φωκάς, Κως

Χρόνια αργότερα, τον ξαναείδαμε στην Κω, τα Χριστούγεννα του 2019, όταν ήρθε για το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και την έναρξη των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων του Δήμου Κω. Μαζί του ήταν και ο Απόστολος Βαλαρούτσος, και οι δυο τους ξεσήκωσαν και πάλι τον κόσμο.

8/12/2019, Πλατεία Ελευθερίας, Κως

Όσο για τα τραγούδια που κάπως άγγιξαν το μέσα μου, όλα ξεκίνησαν με το "όταν έχω εσένα" αλλά η επιρροή της φωνής του συνεχίστηκε με το "Φίλα με ακόμα" μαζί με τον Μαραβέγια που το άκουγα για μέρες στο repeat, "Τώρα, αυτό πώς να στο πω", το "Σαλάμι", το "Δώσε σημασία", τη "Σοφίτα", οι "Πλημμύρες", το υπέροχο "Ζήτημα Χρόνου", "Αυτή είναι η ζωή" κ.ά.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο όμορφο με τους καλλιτέχνες που αγαπάμε: κάποια στιγμή παύουν να είναι απλώς άνθρωποι που βλέπουμε στη σκηνή ή στην οθόνη. Γίνονται κομμάτια των δικών μας αναμνήσεων.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

"Δώσε σημασία και ίσως να δεις

πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις

ψάχνουμε ένα νόημα που δε βρίσκει κανείς

μα τελικά υπάρχει όπου το δώσουμε εμείς"

Song: Δώσε σημασία, Πάνος Μουζουράκης

2/8/10

1/4/11

13/8/11

8/12/19

26/8/26, στο αγαπημένο μας Broadway

Song: Ζήτημα χρόνου - Απόστολος Βαλαρούτσος | Μουζουράκης | Γιώργος Μυλωνάς

Ατέλειωτες ώρες (ατέλειωτες ώρες)
Ατέλειωτα βράδια (κι αυτό πως περνά;)
Πονάει το ξέρω (Μα εσύ μη φοβάσαι)
Υπομονή
Μέσα σου κοίτα (πιο βαθειά στην ψυχή σου)
Θα δεις τα σημάδια (δεν είναι αργά )
Που λένε ο ήλιος (αν στ' αλήθεια το θέλεις)
Ξανά θα φανεί.
Έλα τώρα μην κλαις, θα' ρθουν μέρες καλές
Θα του γνέψουμε αντίο του πόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά θα γελάσεις ξανά
Τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου.
Μέσα σου είναι (κι αλλού μην το ψάχνεις)
Εκεί ήταν πάντα (μην πας μακριά)
Ό,τι ζητήσεις (ό,τι βάλει ο νους σου)
Κάθε σου ευχή
Μην το φοβάσαι (όχι πια εσύ μη φοβάσαι)
Μόνο αγάντα (δεν είναι αργά)
Είναι ζήτημα χρόνου(είναι ζήτημα χρόνου)
Άμα γίνει η αρχή (κι αν στ 'αλήθεια το θες)
Θα ντυθείς μες το φως
Όλα θα' ναι αλλιώς
Θα φοράς δαχτυλίδια του Κρόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά
Θα γελάσεις ξανά
Τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου.
Τα όνειρα σου γιατί τα σκοτώνουν και ποιοι
Θα λυθεί το μυστήριο του φόνου
Κι είναι ρόδα γυρνά θα γελάσεις ξανά τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Panos Mouzourakis on Kos from 2010 to the Present Day

Yesterday, August 26, at the stadium in Pyli, Panos Mouzourakis gave us a wonderful musical evening, full of emotion as well as humour. Romantic and unconventional, a true showman, he took to the stage with his band and created a concert experience that balanced entertainment and emotion. Personally, in several moments, his stage presence reminded me of Jim Carrey, with his unpredictable expressions and the way he interacted with the audience.

The stadium was not full, and, jokingly, he said that he had essentially been “beaten” by the AEK match and the feast of Saint Fanourios. This, however, did not seem to affect him at all. As he has proved on other occasions, he gives his very best regardless of the size of the audience. He engaged with everyone and everything, commented satirically on situations and people in his own way, made us laugh, but also moved us. It was, ultimately, an evening that had everything one expects from Panos Mouzourakis.

My own story with Panos Mouzourakis began long before I met him in person. It began with a television series.

On October 12, 2009, Christoforos Papakaliatis’s series 4 premiered. The series came to an end on July 7, 2010, and, to tell the truth, it was one of those series that genuinely moved me. In particular, I was captivated by the character played by Panos Mouzourakis. And I distinctly remember the song by Dimitris Mitropanos, “Otan Echo Esena” (“When I Have You”), and the way Mouzourakis performed it. It was one of those musical moments that leave something etched inside you.

Thus, I began to appreciate him not only as an actor, for his acting abilities, but also as a musician. He had a kind of madness, spontaneity and humour that made him very likeable in my eyes. At the time, I was a member of the Board of Directors of the Kos Cultural Centre, and, together with Eirini Chatzichristofi, we were responsible for events and communication, which meant that we selected the events to be held as part of the Hippocrateia Festival.

In the summer of 2010, a concert in Kos featuring two young artists, Panos Mouzourakis and Leonidas Balafas, was proposed. I knew Mouzourakis from 4 and could see his growing popularity. I knew Balafas from Fame Story. I remember something that had particularly impressed me at the time: he had won the competition, but had not accepted the prize money that came with his victory. For some reason, I had kept that in my memory as something unprecedented.

Although they were not yet particularly well known in Kos at that time, I insisted strongly that the concert should take place. And eventually, it did.

On August 3, 2010, at the abandoned A.VI.KO factory, two talented young men gave us an amazing evening. I do not remember there being more than 500 people. And yet, what I remember most is not the size of the audience, but the attitude of the two artists. Seeing a relatively small crowd, they could easily have given a short performance and finished quickly.

But they did not.

I distinctly remember them saying, with humour and enthusiasm, “We are not 500, we are 5,000!”

And they believed it, and so did we, and they gave a concert with incredible enthusiasm and energy, as though they were performing in front of a huge audience. Instead of appearing on stage for an hour, they stayed for approximately two and a half to three hours. For me, it was one of the best concerts I have ever attended.

Afterwards, we all had a meal together, and I remember how kind Panos was to my children. He played with them, performed magic tricks for them and, in general, he was the life and soul of the group.

A few months later, in April 2011, Panos performed at “Colorado” in Rhodes. And I did something I do not usually do for an artist: I took a group of friends, we left Kos, went to Rhodes, stayed for one night and returned, simply to hear him perform.

That was how fond I was of him.

At the time, the Lacta song “To Pio Glyko Kommati Tis Zois Mou” (“The Sweetest Part of My Life”) had become very popular, and all the girls in the audience were giving him Lacta chocolates.

April 1, 2011, Colorado, Rhodes

In the summer of 2011, Panos returned to Kos. This time, he performed at Agios Fokas. A friend and I had gone there very early in the afternoon and, in the end, stayed all night for the concert.

Within a year, I had seen Mouzourakis three times.

I was turning into a groupie.

August 13, 2011, Agios Fokas, Kos

Years later, we saw him again in Kos, at Christmas in 2019, when he came for the lighting of the Christmas tree and the opening of the Municipality of Kos’s Christmas celebrations. Apostolos Valaroutsos was with him, and the two of them once again got the crowd going.

8/12/2019, Eleftherias Square, Kos

As for the songs that somehow touched something deep inside me, it all began with “Otan Echo Esena” (“When I Have You”), but the impact of his voice continued with “Fila Me Akoma” (“Kiss Me Again”), together with Maraveyas, which I listened to on repeat for days; “Tora, Afto Pos Na Sto Po” (“Now, How Am I Supposed to Tell You This?”), “Salami”, “Dose Simasia” (“Pay Attention”), “Sofita” (“The Attic”), “Plimmyres” (“Floods”), the wonderful “Zitima Timis” (“A Matter of Honour”), “Afti Ine I Zoi” (“This Is Life”), and others.

And perhaps that is ultimately the most beautiful thing about the artists we love: at some point, they cease to be simply people we see on stage or on a screen. They become part of our own memories.

“Pay attention and perhaps you will see

that there are things worth living for.

We search for a meaning that no one can find,

but in the end, it exists wherever we choose to give it.”

Song: “Dose Simasia” (“Pay Attention”), Panos Mouzourakis

August 2, 2010

April 1, 2011

August 13, 2011

December 8, 2019

August 26, 2026 at our favourite restaurant Broadway

Song: “Zitima Chronou” (“A Matter of Time”) – Apostolos Valaroutsos | Mouzourakis | Giorgos Mylonas

Endless hours (endless hours)

Endless nights (and how does this pass?)

I know it hurts (but you, don’t be afraid)

Be patient.

Look within yourself (deeper into your soul)

You will see the signs (it is not too late)

That say the sun (if you truly want it)

Will shine again.

Come now, don’t cry, better days will come

We will wave goodbye to pain

And the wheel will turn, you will laugh again

Now it is only a matter of time.

It is within you (do not look for it elsewhere)

It was always there (do not go far away)

Whatever you ask for (whatever your mind can imagine)

Every wish of yours.

Do not be afraid of it (no, you must not be afraid anymore)

Just hold on (it is not too late)

It is only a matter of time (it is only a matter of time).

Once the beginning is made (and if you truly want it)

You will dress yourself in light

Everything will be different

You will wear the rings of Saturn.

And the wheel will turn

You will laugh again

Now it is only a matter of time.

Why do they kill your dreams, and who are they?

The mystery of the murder will be solved

And the wheel will turn, you will laugh again

Now it is only a matter of time.