ΧΑΒΡΑ=ΠΡΩΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΚΩ

ΧΑΒΡΑ=ΠΡΩΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΚΩ

Το κτίριο της Πρώην Εβραϊκής Συναγωγής βρίσκεται πολύ κοντά στο λιμάνι, μέσα στα "Εξάρχεια", το δρόμο με τα μπαράκια. Στην είσοδο υπάρχει μαρμάρινη πλάκα στην οποία αναγράφεται:

"Ιερά Συναγωγή Ισραηλινής Κοινότητος Κω-16ος αιώνας-1944".

Το 1747 ο Ελιέζερ Ταρσία έκτισε, με δικά του έξοδα, μία μικρή αλλά εντυπωσιακή Συναγωγή, που συντηρήθηκε και μετά το θάνατό του από τα εισοδήματα που κληροδότησε από ένα γειτονικό σπίτι και δύο καταστήματα. Το 1850 ζούσαν στην Κω 40 οικογένειες, οι οποίες το 1872 μειώθηκαν στις 25. Οι Εβραίοι της Κω ασχολούνταν με την εξαγωγή σταφυλιών και σταφίδων και με το εμπόριο μετάλλων και ρούχων. Το 1901 υπήρχαν μόνο 10 οικογένειες στην Κω, που ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο. Τα μέλη της Κοινότητας ζούσαν αρμονικά και μιλούσαν Ελληνικά, Τουρκικά και Ισπανοεβραϊκά. Το μέγεθος της Κοινότητας αυξήθηκε σημαντικά, στη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου (1918-1922), με πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και συγκεκριμένα από την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη. Το 1933 η Κως επλήγη από έναν πολύ ισχυρό σεισμό, με αποτέλεσμα να χαθούν πολλές ανθρώπινες ζωές και να καταστραφούν σημαντικά μνημεία, μεταξύ των οποίων και η Συναγωγή. Αμέσως μετά την καταστροφή της παλαιάς Συναγωγής κτίσθηκε, πολύ κοντά στο λιμάνι, μία καινούργια που υπάρχει μέχρι σήμερα, στην οδό Αλέξανδρου Διάκου 4.

Η Συναγωγή εξυπηρετούσε τις θρησκευτικές ανάγκες των 140 μελών της Εβραϊκής Κοινότητας. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, το 1943 και την κατάληψη των νησιών της Δωδεκανήσου από τους Γερμανούς, τα μέλη της Κοινότητας της Κω συνελήφθησαν και όλη η περιουσία τους κατασχέθηκε. Στις 22 Ιουλίου 1944 οι Εβραίοι της Κω και της Ρόδου στοιβάχτηκαν σε τρία φορτηγά πλοία, με προορισμό το λιμάνι του Πειραιά. Μετά την άφιξη τους στον Πειραιά επιβιβάστηκαν σε τρένα με προορισμό το Άουσβιτς.

Στο εσωτερικό της Πρώην Εβραϊκής Συναγωγής υπάρχει ασημένια πλάκα "στην μνήμη της Εβραϊκής Κοινότητας που εκδιώχθηκε στο Άουσβιτς από τους Ναζί στις 23 Ιουλίου 1944". Στην ίδια πλάκα υπάρχουν όλα τα ονόματα των Εβραίων ανά οικογένεια που έχασαν τη ζωή τους στο Άουσβιτς.

105 ονόματα μέτρησα χαραγμένα κάτω από το αστέρι του Δαβίδ, 105 άνθρωποι από 16 οικογένειες. Τα περισσότερα θύματα θρήνησε η οικογένεια Μενασέ, 23 άτομα. Στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος χάθηκαν όλα τα μέλη της Εβραϊκής Κοινότητας της Κω. Μόνον ένα άτομο επέζησε του Ολοκαυτώματος και επέστρεψε στο νησί.

Σήμερα, στο νησί υπάρχει μόνον η Συναγωγή, η οποία μπορεί εύκολα ν’ αναγνωριστεί από το Άστρο του Δαβίδ, που βρίσκεται στα κάγκελα και στα παράθυρα.

Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας Βήμα της Κω, το 1984, το ακίνητο που είναι 2 κτηματολογικές μερίδες, η Συναγωγή και οι χώροι κατοικίας των ιερέων, διεκδικήθηκε και περιήλθε στο Δήμο. Εφ’ όσον εξέλειπε η προϋπόθεση των 5 κατ’ ελάχιστον εβραϊκών οικογενειών από την Κω, που συνθέτουν Κοινότητα, τα ακίνητα περιήλθαν στο Κεντρικό Ισραηλινό Σ/λιο το οποίο, κατά πληροφορίες τα έβγαλε τότε στο σφυρί κι έτσι διεκδικήθηκαν από το Δήμο. Το επιβλητικό ψηλοτάβανο κτίριο της πρώην Εβραϊκής Συναγωγής με τα χαρακτηριστικά παράθυρα, χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου ως αίθουσα για πολιτιστικές εκδηλώσεις.

από έκθεση υφαντών-εδώ εικονίζεται το πατάρι της Συναγωγής

Το κτίριο είναι γνωστό με το όνομα "Χάβρα" που σημαίνει μεν εβραϊκή συναγωγή αλλά μερικές φορές χρησιμοποιείται μεταφορικά και μειωτικά ως συγκέντρωση ατόμων που μιλάνε ταυτόχρονα με αποτέλεσμα να μην γίνεται κατανοητό ποιος λέει τι. Ο ορθός τρόπος να αναφερόμαστε λοιπόν στο κτίριο είναι Πρώην Εβραϊκή Συναγωγή και όχι Χάβρα όπως είθισται.

από έκθεση γραμματοσήμων του αείμνηστου Γιάννη Ντινώρη

από έκθεση φωτογραφίας της Γαίας Γιακαλή

σεμινάριο για προστασία από σεισμούς

η αείμνηστη Λουκία Ρικάκη παρουσιάζει το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κιν/φου "Ιπποκράτης"

Το χαρακτηριστικό γλυπτό που βρίσκεται στο κέντρο της σκηνής, στην κεντρική αίθουσα, παρουσιάζει μια μητέρα, αποστεωμένη και ταλαιπωρημένη, κοιτώντας ψηλά με το μωρό της στην αγκαλιά, ενδεχομένως αντανακλά τον πόνο που μπορεί να έζησε μια μάνα στο Άουσβιτς. Το γλυπτό είναι έργο του Βρετανού γλύπτη Alexandros Arwyn.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε στις 2 Νοεμβρίου του 2005 να ανακηρύξει την 27η Ιανουαρίου Διεθνή Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πηγή: Σελίδες Ιστορίας και Επιστήμης 
Άρθρο από την εφημερίδα Βήμα της Κω 
Φωτογραφίες, κείμενο: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Chavra = Former Jewish Synagogue of Kos

The building of the Former Jewish Synagogue is located very close to the harbor, in the area known as “Exarchia,” the street with the bars. At the entrance there is a marble plaque bearing the inscription:

“Sacred Synagogue of the Jewish Community of Kos – 16th century – 1944.”

In 1747, Eliezer Tarsia built, at his own expense, a small but impressive synagogue. After his death, it was maintained through income he bequeathed from a neighboring house and two shops. In 1850, forty Jewish families lived on Kos; by 1872 this number had fallen to twenty-five. The Jews of Kos were engaged in the export of grapes and raisins, as well as in the trade of metals and clothing. By 1901, only ten families remained on the island, mainly involved in commerce. Members of the community lived harmoniously and spoke Greek, Turkish, and Judeo-Spanish (Ladino).

The size of the community increased significantly during the Greco-Turkish War (1918–1922) with refugees from Asia Minor, specifically from Constantinople and Smyrna. In 1933, Kos was struck by a very strong earthquake, resulting in many human losses and the destruction of important monuments, including the synagogue. Immediately after the destruction of the old synagogue, a new one was built very close to the harbor, which still exists today at 4 Alexandrou Diakou Street.

The synagogue served the religious needs of the 140 members of the Jewish Community. After the Italian capitulation in 1943 and the occupation of the Dodecanese islands by the Germans, the members of the Jewish Community of Kos were arrested and all their property was confiscated. On 22 July 1944, the Jews of Kos and Rhodes were crowded onto three cargo ships bound for the port of Piraeus. After their arrival in Piraeus, they were loaded onto trains destined for Auschwitz.

Inside the Former Jewish Synagogue there is a silver plaque “in memory of the Jewish Community that was deported to Auschwitz by the Nazis on 23 July 1944.” On the same plaque are inscribed the names of all the Jews, listed by family, who lost their lives in Auschwitz.

I counted 105 names engraved beneath the Star of David—105 people from 16 families. The family that suffered the greatest loss was the Menasse family, with 23 victims. During the Holocaust, all members of the Jewish Community of Kos were lost. Only one person survived the Holocaust and returned to the island.

Today, only the synagogue remains on the island, easily recognizable by the Star of David on its railings and windows.

According to an article in the newspaper Vima of Kos (1984), the property—consisting of two cadastral plots, the synagogue and the priests’ living quarters—was claimed and passed to the Municipality. Since the prerequisite of at least five Jewish families forming a community on Kos no longer existed, the properties passed to the Central Board of Jewish Communities, which reportedly put them up for auction at the time; thus, they were claimed by the Municipality. In recent years, the imposing high-ceilinged building of the former synagogue, with its characteristic windows, has been used by the Municipality’s Cultural Center as a venue for cultural events.

The building is commonly known as “Chavra,” a word that does indeed mean Jewish synagogue, but is sometimes also used metaphorically and pejoratively to describe a gathering of people all speaking at once so that it is impossible to understand who is saying what. Therefore, the correct way to refer to the building is Former Jewish Synagogue, and not “Chavra,” as is often the case.

The distinctive sculpture located at the center of the stage in the main hall depicts a mother—emaciated and worn—looking upward while holding her baby. It may reflect the pain that a mother could have experienced in Auschwitz. The sculpture is the work of the British sculptor Alexandros Arwyn.

On 2 November 2005, the United Nations General Assembly decided to designate 27 January as International Holocaust Remembrance Day, in memory of the victims of the Holocaust perpetrated by the Nazi regime during World War II.

ΑΒΔΕΛΛΟΛΙΜΝΗ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΣΥΜΠΕΤΡΟ

ΑΒΔΕΛΛΟΛΙΜΝΗ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΣΥΜΠΕΤΡΟ

Σήμερα την ονομάζουν απλά Λίμνη. Βρίσκεται στη βουνοκορφή του Σύμπετρου, κοντά στις εγκαταστάσεις των ραντάρ. Πολλές βουνοκορφές, όπως αυτή, φέρουν την ονομασία λόγω των κοιλοτήτων που σχηματίζονται στην κορυφή, στις οποίες λιμνάζουν τα βρόχινα νερά και φαίνονται σα λίμνες.

η Αβδελλολίμνη τον Φεβρουάριο

Την πρώτη αποτύπωση με το όνομα Αβδελλολίμνη τη βλέπουμε στα Κώια του Ιάκωβου Ζαρράφτη: "μικρά τις κοιλάς εν η αποκατασταλάζουσιν όλα τα πέριξ βρόχινα ύδατα, δι' ων αποτελείται λίμνη, διατηρούμενη πολλάκις από έτους εις έτος, ένθα θα γίνονται βδέλλαι, διο λέγεται Αβδελλολίμνη".

η Αβδελλολίμνη τέλη Νοεμβρίου

Η λίμνη αποξηραμένη

Η ονομασία όμως μάλλον από το φυτό αβδελλιά, η=αγραπιδιά (στη Χίο υπάρχει τοπωνύμιο Αβδελλόλακος από το φυτό Αβδελλιά), ή από το φυτό πτελέα>φτελιά+λίμνη με προθεματικό ΄α, και παρετ. προς τη λέξη βδέλλα>αβδέλλα (πρβ. το τοπωνύμιο Αβδελλοκουκκιά).

Σ' αυτόν τον ιδιαίτερο υδροβιότοπο φιλοξενούνται πολλές μορφές ζωής, χλωρίδας και πανίδας. Φλεβάρη μήνα έχουμε γίνει μάρτυρες στην αναπαραγωγή δεκάδων ζευγαριών βατράχων στην περιοχή της λίμνης, αλλά επίσης έχουμε ανακαλύψει πολλά είδη μανιταριών, λουλουδιών και σπάνιων φυτών γύρω από τη Λίμνη.

ένα πολύ σπάνιο για την Κω είδος κρόκου-Crocus-robertianus

πολλά μανιτάρια διαφορετικών ειδών

Romulae tempskyana, στην Κω τις λέμε καστανιές (άκουσα μία ιστορία ότι την περίοδο της κατοχής έτρωγαν τους βολβούς τους για να χορτάσουν)

λευκός μανδραγόρας

Σε πολύ μικρή απόσταση από την Αβδελλολίμνη, υπάρχει ακόμη μία εποχική λίμνη, μικρότερη σε μέγεθος αλλά πολύ ιδιαίτερη καθ'ότι γεμίζει με νεραγκούλες (ένα είδος νούφαρου) αλλά και γυρίνους. Σε καταγραφή υγρότοπων που έκανε ομάδα του WWF κατέγραψε τα εξής: Άγνωστος υγρότοπος ακόμα και για τους περισσότερους Κώες, η Αβδελόλιμνη καταγράφηκε με φωτοερμηνεία δορυφορικών εικόνων, στο πλαίσιο του προγράμματός μας και της δόθηκε ο κωδικός KOS014. Πρόκειται για μια εποχική λιμνούλα λίγο μεγαλύτερη από 3 στρέμματα που βρίσκεται στα ανατολικά του όρους Σύμπετρο. Ήμασταν τυχεροί που την πετύχαμε γεμάτη νερό και ζωή! Όλη η επιφάνεια της λίμνης ήταν καλυμμένη με ανθισμένες νεραγκούλες και ήταν γεμάτη γυρίνους. Προβληματιστήκαμε όμως που ακόμα και σε ένα τέτοιο ξεχωριστό τόπο μακριά από ανθρώπινες δραστηριότητες, στην κορυφή του βουνού, υπήρχαν επιχωματώσεις.

γυρίνοι (οφείλω να πω κανείς μας δεν είχε ξαναδεί)

Οι περισσότεροι υγρότοποι της Κω δέχονται μεγάλες πιέσεις από την τουριστική ανάπτυξη του νησιού. Γι' αυτό και έχει μεγάλη σημασία η δραστηριοποίηση των ιδιαίτερα δυναμικών ανθρώπων και ομάδων του νησιού που με μεγάλη επιμονή και αγάπη φροντίζουν για τη διατήρησή τους και των οποίων τις εθελοντικές προσπάθειες προσπαθούμε να στηρίξουμε μέσα από το πρόγραμμα των νησιωτικών υγρότοπων.

νεραγκούλες

Πηγή: WWF, Αβδελόλιμνη: μια λίμνη στην Κω υπό το άγρυπνο μάτι εθελοντών
Τοπωνυμικά και Ονοματικά της Νήσου Κω-Μιχάλη Ευστ. Σκανδαλίδη
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

LAKE AVDELLOLIMNI ON MOUNT SYMPETRO

Today it is simply called “the Lake.” It is located on the summit of Sympetro, near the radar installations. Many mountain peaks, like this one, bear such names because of the hollows formed at their tops where rainwater accumulates, making them appear like lakes.

Avdellolimni in February

The first record of the name Avdellolimni appears in The Koan Studies by Iakovos Zarraftis: “small valleys where all the surrounding rainwater collects and forms a lake, often remaining from year to year, where leeches develop, hence it is called Avdellolimni.”

Avdellolimni in late November

The lake dried up

However, the name probably derives either from the plant avdellia, i.e. wild pear (in Chios there is a place-name Avdellolakos originating from the plant avdellia), or from the plant ptelea > ftelea (elm) + limni (lake) with the prefix a-, and with a folk etymological shift toward the word vdella (leech) > avdella (cf. the place-name Avdellokoukkia).

This unique wetland hosts many forms of life, both flora and fauna. In February, we have witnessed dozens of frog pairs reproducing in the lake area, and we have also discovered many species of mushrooms, flowers, and rare plants around the Lake.

A very rare species of crocus for Kos – Crocus robertianus

Many mushrooms of different species

Romulea tempskyana; in Kos we call them “kastanies” (I heard a story that during the occupation people ate their bulbs to satisfy their hunger).

White mandrake

At a very short distance from Avdellolimni there is another seasonal lake, smaller in size but very special, as it fills with water buttercups (a type of water lily) as well as tadpoles. In a wetland survey carried out by a WWF team, the following was recorded:

“Unknown even to most residents of Kos, Avdellolimni was identified through satellite-image photo interpretation within our program and was given the code KOS014. It is a small seasonal lake slightly larger than 3 stremmas, located on the eastern side of Mount Sympetro. We were lucky to find it full of water and life! The entire surface of the lake was covered with blooming water buttercups and filled with tadpoles. However, we were concerned that even in such a unique place, far from human activity, at the mountain top, we still found landfill deposits.”

Tadpoles (I must say none of us had ever seen them before)

Most wetlands on Kos face significant pressure from the island’s tourism development. This is why the involvement of highly dedicated individuals and groups on the island—who persistently and lovingly work to protect them—is so important, and it is these voluntary efforts that we try to support through the island wetlands program.

Water buttercups

ΟΙ ΝΕΡΟΜΥΛΟΙ ΤΟΥ ΖΕΙΟΥΛΑ

ΟΙ ΝΕΡΟΜΥΛΟΙ ΤΟΥ ΖΕΙΟΥΛΑ

o 4ος στη σειρά από τους 7 νερόμυλους του Ζείουλα

πιο εντυπωσιακός απ'όλους εξαιτίας της διπλής χοάνης

Σύμφωνα με το Ημερολόγιο της Νομαρχίας Αρχιπελάγους, η Κως στα 1886 διέθετε 75 Μύλους για το άλεσμα των σιτηρών, χωρίς να διευκρινίζεται πόσοι απ' αυτούς ήταν ανεμόμυλοι και πόσοι νερόμυλοι. Παρ'όλ'αυτά η έρευνα και καταγραφή μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι νερόμυλοι ίσως και να ξεπερνούσαν τους 45.
Τους νερόμυλους  τους ανακαλύπτουμε κρυμμένους στις ρεματιές και τους γκρεμούς. Στην περίπτωση των επτά νερόμυλων του Ζείουλα σώζονται οι χοάνες και τρεις νερόμυλοι από τους επτά συνοδεύονται από γεφύρια με υδατοπτώσεις.

καλά κρυμμένο γεφυράκι στον 4ο κατά σειρά νερόμυλο

η υδατόπτωση του 4ου νερόμυλου

μυλόπετρες κι άλλα εξαρτήματα

Μέχρι στιγμής στο blog μου έχω ασχοληθεί με τους 8 διασωθέντες ανεμόμυλους στην Αντιμάχεια, (με εκτενή ανάρτηση για το μύλο του Άμαλλου) και τον ένα νερόμυλο στο κτήμα Πεταλά στη Μεσαριά. 
Οι νερόμυλοι σταμάτησαν να λειτουργούν λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας και των συνακόλουθων αλλαγών στην οικονομική ζωή του τόπου αλλά και διότι το τρεχούμενο νερό χρησιμοποιήθηκε για άλλες ανάγκες, κυρίως για την ύδρευση των οικισμών. 

η υδατόπτωση του 2ου κατά σειρά νερόμυλου

ο 2ος νερόμυλος ττου Ζείουλα

Σε δημοσιευμένο άρθρο της Ιουλίας Κ. Παπαευτυχίου στο ένθετο Επτά Ημέρες της Καθημερινής αναφέρεται: ".....Οι περίπου 45 νερόμυλοι της Κω χαρακτηρίζονται από κομψές αναλογίες στην κατασκευή τους: οι χοάνες είχαν σαφώς μικρότερη διατομή, κατά κανόνα ωοειδή και μεγαλύτερο ύψος.
Κατά μήκος του ποταμού Ζείουλα, δυτικά του Ασκληπιείου, λειτουργούσαν τουλάχιστον επτά (7) νερόμυλοι. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τέταρτος (4ος) από τη σειρά των επτά νερόμυλων ο οποίος είχε δύο χοάνες (υδατόπυργους).

Μία από τις ομορφότερες διαδρομές στο νησί είναι να ακολουθήσει κάποιος το Ζείουλα προς το βουνό. Η διαδρομή ξεκινάει από το Γεφυράκι μετά το Ασκληπιείο (οι δύο πρώτοι νερόμυλοι βρίσκονται κάτω από το γεφυράκι). Ο τρίτος κατά σειρά νερόμυλος, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος και σώζεται σε καλή κατάσταση, βρίσκεται πάνω στο δρόμο. Οι περισσότεροι από τους νερόμυλους λειτουργούν πια ως φυσικά βάζα, καθώς είναι συχνό φαινόμενο να βλέπουμε κάποιο δέντρο να ξεπροβάλει από τη χοάνη του νερόμυλου.

Νο 1 Νερόμυλος Ζείουλα

Νο 2 Νερόμυλος Ζείουλα

Νο 3 Νερόμυλος Ζείουλα

Η χοάνη του Νο 3 Νερόμυλου

Νο 3 (πάνω στο δρόμο, γεφυράκι)

Νο 4 Νερόμυλος Ζείουλα

Ακολουθώντας το ποτάμι, συναντάμε επτά τουλάχιστον νερόμυλους ως την πηγή του Σουλλά (αναρωτιέμαι αν σχετιζόταν με την υδροδότηση των νερόμυλων..). Ό,τι έχει απομείνει από τους νερόμυλους, κυρίως η χοάνη, στέκει δεξιά κι αριστερά του ποταμού Ζείουλα και θυμίζει άλλες εποχές, δημιουργεί εικόνες από το παρελθόν αλλά και απορίες για το πως συνδέονται όλα τα ευρήματα μεταξύ τους, ποιοι ήταν οι ιδιοκτήτες, ως πότε λειτούργησαν κλπ.

 

Οι νερόμυλοι Νο 5-7 του Ζείουλα

Φτάνοντας στην πηγή του Σουλλά έχει ολοκληρωθεί η σειρά των επτά νερόμυλων. Πολύ κοντά στην πηγή, υπάρχει ένα τοξωτό πέτρινο κατασκεύασμα που μοιάζει με γεφύρι, που πολύ μου θυμίζει την κατασκευή του υδραγωγείου του Αμπάβρη. Αν και πρόκειται μόνο για εικασία, θα υπέθετα ότι η συγκεκριμένη κατασκευή αποτελούσε μέρος υδραγωγείου της περιοχής που ίσως υδροδοτούσε τους νερόμυλους.

Πηγή:Κωακά-Τόμος Θ΄- Έργα Διαχείρισης των Υδατικών Πόρων στην Κω- Ιουλίας Κ.Παπαευτυχίου (σ.290)
Περισσότερες Πληροφορίες για τους Νερόμυλους της Κω:  
Νερόμυλοι στα Δωδεκάνησα-Ιουλίας Κ.Παπαευτυχίου
Βίντεο του Δήμου Κω για τους νερόμυλους της Κω εδώ
Θανάση Η. Γιωργαλλή-Κωακές Καταγραφές από το χθες
Κείμενο, φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

THE WATERMILLS OF ZEIOULAS

*the 4th in sequence among the 7 watermills of Zéioulas

more impressive than all the others because of its double hopper

According to the Archipelago Prefecture Calendar, in 1886 Kos had 75 mills for grinding grain, without specifying how many of them were windmills and how many watermills. Nevertheless, our research and documentation lead us to conclude that the watermills may have exceeded 45 in number.

We find the watermills hidden in ravines and cliffs. In the case of the seven Zéioulas watermills, the hoppers are preserved, and three of the seven watermills are accompanied by bridges with waterfalls.

*well-hidden little bridge at the 4th watermill in sequence

*the waterfall of the 4th watermill

*millstones and other components

So far, on my blog I have dealt with the eight surviving windmills in Antimacheia (with an extensive post on the Amallos mill) and the one watermill on the Petalas estate in Mesaria.

The watermills stopped operating due to technological progress and the consequent changes in the island’s economic life, but also because the running water was diverted for other needs, mainly to supply the settlements with drinking water.

*the waterfall of the 2nd watermill in sequence

*the 2nd watermill of Zéioulas

In a published article by Ioulia K. Papaefthychiou in the Seven Days supplement of Kathimerini, it is stated:

“...The approximately 45 watermills of Kos are characterised by elegant proportions in their construction: the hoppers had a clearly smaller cross-section, typically oval, and greater height.

Along the Zéioulas river, west of the Asclepieion, at least seven (7) watermills were operating. Of particular interest is the fourth (4th) in the sequence of the seven watermills, which had two hoppers (water towers).”

*No. 1 Watermill of Zéioulas

*No. 2 Watermill of Zéioulas

*No. 3 Watermill of Zéioulas

*The hopper of Watermill No. 3

*No. 3 (on the road, with small bridge)

*No. 4 Watermill of Zéioulas

Following the river, we come across at least seven watermills up to the Sullá spring (and I wonder whether it was related to the water supply of the watermills…).

Whatever remains of the watermills—mainly the hopper—stands to the right and left of the Zéioulas river and recalls other times, creating images of the past as well as questions about how all the findings connect to each other, who the owners were, until when they operated, etc.

*Watermills No. 5–7 of Zéioulas

Upon reaching the Sullá spring, the sequence of the seven watermills is completed. Very close to the spring, there is an arched stone structure resembling a bridge, strongly reminiscent of the construction of the Ambavris aqueduct. Although it is only a conjecture, I would assume that this particular structure may have been part of an aqueduct in the area that perhaps supplied the watermills.