Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΒΟΥΡΙΝΝΑΣ

Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΒΟΥΡΙΝΝΑΣ

η είσοδος της Βουρίννας από κοντά κι από μακριά

Η πανάρχαιη πηγή της Βουρίννας που τόσο πολύ εξυμνήθηκε από τον Θεόκριτο και το Φιλητά, σώζεται σε μία μαγευτική τοποθεσία κάτω από τα ΒΑ ριζοβούνια του Δίκαιου και σε απόσταση μισής περίπου ώρας από την πόλη. Διασχίζοντας κανείς τον Αμπάβρη και λίγο πριν από την "Παναγία Τσουκαλαριά" περνά δυτικά προς την πηγή της Βουρίννας.

Πρόκειται για ένα θολωτό κτίσμα από πολυγωνικούς ογκόλιθους, της ελληνιστικής μάλλον εποχής, στην κορφή του οποίου υπάρχει οπή για φωτισμό και αερισμό. Το κτίσμα είναι ένας θάλαμος περιφέρειας δέκα μέτρων και ύψους, σε σχήμα κώνου, επτά μέτρων μέχρι το στόμιο που βρίσκεται στην κορφή του θόλου.

Μπαίνει κανείς εκεί από σήραγγα σκοτεινή πλάτους ενός μέτρου, ύψους δύο και μάκρους τριάντα μέτρων. Στη θολωτή περιφέρεια υπάρχει άνοιγμα απ' όπου πηγάζει το νερό και περνώντας τη σήραγγα διοχετεύεται προς την πόλη. Ο κλειστός αυτός βράχος μοιάζει με μύτη βοδιού, γι' αυτό και ο Κώος γραμματικός Νικάνορας ονόμασε την πηγή Βούριν. Κατ' άλλους συγγραφείς η ονομασία Βουρίννα ή Βορρίνα δόθηκε, επειδή η πηγή βρίσκεται προς τα βόρεια και ρέει αστείρευτα χιλιάδες χρόνια τώρα. Πάνω από τη σήραγγα και κοντά στο θόλο υπάρχει ένα μικρό δωμάτιο (θαλαμίσκος), που συγκοινωνεί μ αυτόν με κάποια θυρίδα. Προορισμός του δωματίου φαίνεται να ήταν η φύλαξη της πηγής και η παρακολούθηση της κανονικής λειτουργίας της.

Από την αρχαία παράδοση μαθαίνουμε ότι το νερό της πηγής αυτής ανέβλυσε, αφού ο μυθικός βασιλιάς της Κω, Χάλκωνας, χτύπησε με το πόδι του το βράχο, τον πίεσε ύστερα με το γόνατο και τον ανάγκασε να υποχωρήσει. Έτσι ξεπετάχτηκε μες από τα σπλάχνα της θρυλικής αυτής πηγής το ολόδροσο νερό. Και ο βουκολικός ποιητής Θεόκριτος περιγράφοντας το τοπίο γύρω από την πηγή λέει πως θρόιζαν εκεί δροσερά και πυκνόφυλλα δέντρα, λεύκες και φτελιές, που σχημάτιζαν με τις πρασινάδες τους δάσος βαθύσκιωτο, ίδιο με θολωτή κόμη.

κείμενο: Ιστορία της Νήσου Κω-Β. Χατζηβασιλείου, σελίδα 164
φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

THE ANCIENT SPRING OF VOURINNA

*The entrance to Vourinna, from near and afar

The ancient spring of Vourinna, so highly praised by Theocritus and Philetas, is preserved in a magical location beneath the northeastern foothills of Mount Dikaios, about half an hour’s distance from the town of Kos.

Passing through the area of Ambavris and just before reaching “Panagia Tsouklaria,” one turns west toward the spring of Vourinna.

It is a vaulted structure made of polygonal stone blocks, probably dating from the Hellenistic period. At the top of the dome, there is an opening for light and ventilation. The structure forms a circular chamber with a diameter of ten meters and a height of about seven meters up to the mouth at the apex of the dome.

One enters through a narrow, dark tunnel, one meter wide, two meters high, and thirty meters long. In the vaulted perimeter, there is an opening from which the water gushes out and, passing through the tunnel, is channeled toward the town. The enclosed rock resembles the snout of an ox—hence, the Koan grammarian Nicanor named the spring Vourin.

According to other writers, the name Vourinna or Vorrina was given because the spring lies to the north (vorras in Greek means “north”) and has flowed unceasingly for thousands of years. Above the tunnel, near the dome, there is a small chamber connected to it by a hatch. The purpose of this room appears to have been the safeguarding of the spring and the supervision of its proper operation.

From ancient tradition, we learn that the water of this spring first gushed forth when the mythical king of Kos, Chalcon, struck the rock with his foot, pressed it with his knee, and forced it to yield.

Thus, from the heart of that legendary rock burst the crystal-clear waters of the spring.

The bucolic poet Theocritus, describing the landscape around the spring, writes that cool and thick-leaved trees—poplars and elms—whispered there, forming with their lush greenery a deeply shaded grove, like a vaulted canopy of foliage.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΚΟΥΒΟΥΚΛΙΑΝΗ (ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΖΙΑΣ)

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΚΟΥΒΟΥΚΛΙΑΝΗ (ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΖΙΑΣ)

Στις αρχές του 19ου αιώνα ο ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου των Σπονδών απαντά στους Κώδικες της Μητρόπολης Κω ως "Εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου του Κουβούκλη" ή "το Κουβούκλη". Το καθολικό δηλαδή της Ιεράς Μονής των Σπονδών είχε αρχίσει ήδη να χρησιμοποιείται ως ενοριακός ναός της συνοικίας που αργότερα θα ονομασθεί Ζια. Στους Κώδικες απαντά επίσης ως "Παναγία Κουβουκλιείου" και "Παναγία Κουβουκλιανή".

Οι ντόπιοι την ονομάζουν συνήθως "Το Κουβούκλι" και παλιότερα με το όνομα αυτό εννοούσαν όλη τη συνοικία. Η ονομασία "Το Κουβούκλη" κατά τον Ε. Καρπάθιο προήλθε από κάποιο οφφικιάλιο (Αξιωματούχο) στο Ασφενδιού, που είχε τιμηθεί με το οφφίκιο του Κουβούκλη. Κουβούκλης ήταν ο οφφικιάλιος που βάσταζε τη ράβδο του Αρχιερέως.

Οι ονομασίες "Κουβούκλιον", "Κουβούκλι", "Κουβουκλιανή" μας οδηγούν στη σκέψη ότι η προσωνυμία του ναού μπορεί να προέρχεται από το Θόλο της Εκκλησίας. Κουβούκλιον (από το λατιν. cubiculum=κοιτώνας) σημαίνει εκτός των άλλων και μικρό θόλο που στηρίζεται σε λεπτούς κίονες. Άλλωστε είναι η μοναδική εκκλησία της περιοχής, που έχει τέτοιο θόλο. Ο μόνος σωζόμενος εγγεγραμμένος Ναός της Κω.

Στον Κώδικα Β' της Μητροπόλεως Κω (σελ.65) αναφέρεται το 1804 ο αιδεσιμώτατος παπά κυρ Αντώνιος και Επίτροπος της Εκκλησίας.

Πριν απ'αυτόν Επίτροπος της Εκκλησίας του κουβούκλη ήταν ο πενθερός του "παπα Θοδωρής".

Από το 1804-1815 επιτροπεύει ο "Παπα κυρ Ιωάννης και Επίτροπος".

Στο πρακτικό του 1815 αναφέρονται και περιουσιακά στοιχεία της Εκκλησίας του Κουβούκλη "Γρόσια 205 και Κατάστιχον, πολυέλαιος προύτζινος δωδεκάφωτος, τρία κανδήλια αργυρά, δύο δισκοπότηρα, άμφια κλπ".

Φαίνεται ότι πριν το 1800 η Παναγία "κουβούκλη" ήταν ήδη ενοριακός ναός.

Γράφει ο Ε. Καρπάθιος ότι το 1860 μνημονεύεται ως ενορία. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η Παναγία η Κουβουκλιανή απέκτησε λίγα ακίνητα από δωρεές και αφιερώματα πιστών.Στη δεκαετία 1889-1899 η Παναγία η Κουβουκλιανή φέρεται να έχει έσοδα από εξόφληση ομολόγων 14 ενοριτών και άλλων Ασφενδιανών. εισπράξεις από ομόλογα σημειώνονται και το 1900 και αργότερα.

Από τον κώδικα Λ' παίρνουμε την πληροφορία ότι το Νοέμβριο του 1902 αγοράστηκε και τοποθετήθηκε καμπάνα στο Ναό. Το 1900 ο Ναός της Κουβουκλιανής έχει μεταξύ των περιουσιακών του στοιχείων και καφενείο. Το 1902 ο Μητροπολίτης Ιωακείμ με επιστολή του προς τον καϊμακάμη Κω ζητεί να του χορηγηθεί άδεια για επισκευή του Ιερού Ναού Κουβουκλίου.

η βρύση έξω από την Εκκλησία

 Το 1917 ο Μητροπολίτης Αγαθάγγελος ζητεί κυβερνητική άδεια μέσω του Δημάρχου Κω για επισκευή, αλλά πρόκειται μάλλον για επέκταση. Πράγματι το επόμενο έτος προστέθηκε στο δυτικό τμήμα ο νάρθηκας, αλλά η επιγραφή"ΟΙΚΟΔΟΜΗΘΗ ΕΝ ΕΤΕΙ 1919" που κακώς τοποθετήθηκε πάνω από τη βορεινή θύρα του κυρίως ναού, προκαλεί απορίες και σύγχυση στους επισκέπτες Οι διαρρυθμίσεις που έγιναν στο εσωτερικό του κυρίως ναού και οι μεγεθύνσεις στα παράθυρα του θόλου αλλοίωσαν κάπως το ιερό μνημείο, διατηρήθηκε όμως η όψη του βυζαντινού ρυθμού.

Η Εκκλησία φέρεται να προσφέρει κατά καιρούς βοηθήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς και εθνικές ανάγκες. Αξιοσημείωτη είναι η συνεργασία και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των ενοριών. Στα κατάστιχα του Ναού εμφανίζονται ακτά καιρούς έσοδα από ενοίκια καφενείου, χωραφιού και κηπουλιού.





  
Στην Παναγία Κουβουκλίου εφημέρευε από τις αρχές του 20ου αιώνα ο παπα Ιωακείμ Παπαγγελής. Μετά την παραίτησή του το 1935 λόγω ασθενείας και γήρατος έμεινε η εκκλησία κλειστή. Αντικαταστάτης δεν υπήρχε, αφού οι ιταλοί απαγόρευαν τις χειροτονίες ιερέων. Μεσολάβησαν οι ενορίτες και δόθηκε άδεια στον παπα Ιωάννη Καμπούρη , από την Κέφαλο, να ιερουργεί για έναν χρόνο. Το μισθό, 50 φράγκα, κατέβαλαν οι ενορίτες.

Στην Παναγία την Κουβουκλιανή υπάγονταν σπουδαία βυζαντινά και μεταβυζαντινά ξωκκλήσια για τη συντήρηση των οποίων έπρεπε να φροντίζει (π.χ το ναϋδριο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην Κορυφή του Δίκαιου, το παρεκκλήσι των Εισοδίων στην Κεφαλόβρυση, και την Παναγία την Κυπαρισσιώτισσα)

(φωτογραφίες: Sophia Karagianni, πηγή κειμένου για περισσότερες λεπτομέρειες "Το Ασφενδιού της Κω"-Μ.Κιαπόκα, σελίδα 114)

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

PANAGIA KOUVOUKLIANI
(PARISH CHURCH OF ZIA)

In the early 19th century, the church of the Most Holy Theotokos of Spondes appears in the Codices of the Metropolis of Kos as the “Church of the Most Holy Theotokos of the Kouvoukli” or simply “the Kouvoukli.” In other words, the katholikon of the Monastery of Spondes had already begun to function as the parish church of the neighborhood that would later be named Zia. In the Codices it also appears as “Panagia Kouvoukliiou” and “Panagia Kouvouk­liani.”

Locals usually call it “To Kouvoukli,” and in earlier times the name referred to the entire neighborhood. According to E. Karpathios, the name “Kouvoukli” derived from an offikialios (church dignitary) in Asfendiou who had been honored with the title of Kouvouklis.” A Kouvouklis was the ecclesiastical officer who carried the bishop’s staff.

The names “Kouvouklion,” “Kouvoukli,” and “Kouvouk­liani” lead us to consider that the church’s epithet may derive from its dome. Kouvouklion (from the Latin cubiculum = chamber) can also mean a small dome supported by slender columns. Indeed, it is the only church in the area that features such a dome—the only surviving registered-domed church on the island of Kos.

In Codex B of the Metropolis of Kos (p. 65), the priest Kyr Antonios is mentioned in 1804 as steward (epitropos) of the church. Before him, the steward of the Kouvoukli church had been his father-in-law, “Papa Thodoris.” From 1804–1815 the steward was “Papa Kyr Ioannis.”

In the 1815 record, various assets of the Church of the Kouvoukli are listed: 205 grosia and an account ledger, a twelve-lamp bronze chandelier, three silver vigil lamps, two chalices, vestments, etc.

It appears that before 1800 Panagia “Kouvoukli” was already functioning as a parish church. According to E. Karpathios, it is mentioned as a parish in 1860. During the 19th century, Panagia Kouvouk­liani acquired several properties through donations and offerings from the faithful.

In the decade 1889–1899, the church is recorded as having income from the repayment of bonds by fourteen parishioners and other residents of Asfendiou. Similar income is noted in 1900 and later.

From Codex L we learn that in November 1902 a bell was purchased and installed in the church. In 1900 the Church of Kouvouk­liani also owned a coffeehouse as part of its property. In 1902 Metropolitan Ioakeim, in a letter to the kaimakam of Kos, requested permission for the repair of the Church of Kouvoukli.

The fountain outside the church

In 1917 Metropolitan Agathangelos sought government permission through the Mayor of Kos for repairs, though it seems these concerned an expansion rather than restoration. Indeed, in the following year a narthex was added to the western section. However, the inscription “BUILT IN THE YEAR 1919” — incorrectly placed above the northern door of the main church — causes confusion among visitors.

Interior alterations to the main church and the enlargement of the dome windows somewhat changed the monument, though its Byzantine appearance was maintained.

The church is recorded as having offered charitable support and aid for national causes at various times. Noteworthy is its cooperation and mutual assistance with nearby parishes. In the church ledgers appear occasional revenues from renting out a coffeehouse, a field, and a small garden.

From the early 20th century, Father Ioakeim Papangelis served in Panagia Kouvoukli. After his resignation in 1935 due to illness and old age, the church remained closed. There was no replacement priest, as the Italians forbade ordinations. Parishioners intervened and secured permission for Father Ioannis Kampouris from Kefalos to serve for one year. His salary—50 francs—was paid by the parishioners.

Under Panagia Kouvouk­liani belonged several important Byzantine and post-Byzantine chapels, for whose maintenance the parish was responsible (e.g., the chapel of the Transfiguration of the Savior on the summit of Mount Dikaios, the chapel of the Presentation of the Theotokos at Kefalovrysi, and Panagia Kyparissiotissa).

For some luck...!

Purple Heart Flower

Ο Αμπράμοβιτς στην Κω με τη θαλαμηγό Eclipse

Ο Αμπράμοβιτς στην Κω με τη θαλαμηγό Eclipse

Στην Κω βρίσκεται η θαλαμηγός Eclipse που ανήκει στο Ρώσο δισεκατομμυριούχο, Ρομάν Αμπράμοβιτς. Σύμφωνα με πληροφορίες από τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης στο νησί βρέθηκε και ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου γιοτ του κόσμου ο οποίος φιλοξενεί κάποιους φίλους του. Ο Ρώσος δισεκατομμυριούχος έφθασε στο νησί με ένα από τα ιδιωτικά του αεροσκάφη το περασμένο Σάββατο, ενώ με αυτοκίνητα μεταφέρθηκε στο πλωτό του παλάτι που είχε αφιχθεί νωρίτερα, προερχόμενο από την Τουρκία.

Την Κυριακή, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες ο Ρομάν Αμπράμοβιτς έκανε ποδήλατο στην Κω - νησί που αγαπά αρκετά μιας και έρχεται σχεδόν κάθε χρόνο-, και απόλαυσε τοπική αστακομακαρονάδα.

Λίγα λόγια για το Eclipse

Το Eclipse είναι μια θαλαμηγός που κατασκευάστηκε πριν από τρία χρόνια, φθάνει σε μήκος τα 170 μέτρα και διαθέτει δυο ελικοδρόμια, πισίνες, εκτοξευτήρες πυραύλων, μικρά υποβρύχια, αλεξίσφαιρα τζάμια, αλλά και ασπίδες τεχνολογίας laser για τα αδιάκριτα βλέμματα.

Το σύστημα αυτό καθιστά αδύνατη τη λήψη φωτογραφιών πάνω στο σκάφος, από ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, καθώς υπάρχουν αισθητήρες που εμποδίζουν την καταγραφή της εικόνας..

Για να είναι έτοιμο το πλωτό φρούριο του Αμπράμοβιτς εργάστηκαν περίπου 150 μηχανικοί. Σύμφωνα με τους Times, ο Ρώσος επιχειρηματίας πλήρωσε περίπου 1 δισ. δολάρια για αυτό το project. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο ένα νέο μεγαλύτερο γιοτ. Έχει ήδη σχεδιαστεί από την εταιρία Berkeley March, είναι μήκους 200 μέτρων και αξίας ενός στρογγυλού δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Ποιος είναι ο Αμπράμοβιτς

Ο πρόεδρος της Τσέλσι γεννιέται στο Σάρατοβ της Ρωσίας στις 24 Οκτωβρίου το 1966. Όταν ήταν μόλις 18 μηνών πεθαίνει η μητέρα του και σε ηλικία 4 χρονών χάνει και τον πατέρα του, ο οποίος σκοτώνεται σε ατύχημα κατά τη διάρκεια της εργασίας του σε οικοδομή. Μεγαλώνει με τον αδερφό του πατέρα του στην περιοχή Κόμη, ενώ αργότερα την κηδεμονία του αναλαμβάνει ένας άλλος θείος του στη Μόσχα. Τα παιδικά του χρόνια είναι πολύ δύσκολα, σπουδάζει στη Βιομηχανική Σχολή στην περιοχή Ούτα και στη συνέχεια εκπληρώνει τη θητεία του στο Σοβιετικό Στρατό.

Τότε, αρχίζει και η «επαγγελματική του σταδιοδρομία» πουλώντας κλεμμένη βενζίνη σε αξιωματούχους της μονάδας του. Όταν απολύεται από το στρατό, εργάζεται αρχικά ως πλανόδιος πωλητής και στη συνέχεια ως μηχανικός σε ένα εργοστάσιο. Το 1987 παντρεύεται την πρώτη του σύζυγο, Όλγα και τα πεθερικά του τους δίνουν δώρο για το γάμο τους 2000 ρούβλια (περίπου 1.000 δολάρια), τα οποία ο Αμπράμοβιτς «επενδύει» στη μαύρη αγορά πουλώντας αρώματα, αποσμητικά, γραβάτες και οδοντόκρεμες. Σύντομα, καταφέρνει να διπλασιάσει και να τριπλασιάσει τα κέρδη του και επενδύει στην κατασκευή πλαστικών παιχνιδιών.

Έπειτα, ξεκινά ένα συνεταιρισμό με εξαρτήματα αυτοκινήτων και παρακολουθεί μαθήματα στο Ινστιτούτο Πετρελαίου και Αερίου στη Μόσχα. Καθοριστικό ρόλο στην πορεία του Ρομάν Αμπράμοβιτς διαδραματίζει η διακυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος για πρώτη φορά επιτρέπει τη λειτουργία μικρών συνεταιριστικών επιχειρήσεων. Έτσι, ο Ρώσος επιχειρηματίας επεκτείνει τις δραστηριότητές του, σε διάφορους τομείς, από την εμπορία ελαστικών έως την... «επιστράτευση» σωματοφυλάκων.

Εν τω μεταξύ, το 1990 χωρίζει με την Όλγα και ένα χρόνο αργότερα παντρεύεται για δεύτερη φορά, την Ίρινα, πρώην αεροσυνοδό των Ρωσικών Αερογραμμών Aeroflot, την οποία γνώρισε σε ένα από τα ταξίδια του. Από το 1992 έως το 1995 ο δαιμόνιος Αμπράμοβιτς ιδρύει πέντε εταιρίες, οι οποίες ασχολούνται με τις αγοραπωλησίες πετρελαίου και πετρελαιοειδών. Μάλιστα, το καλοκαίρι του 1992 ο επιχειρηματίας κατηγορείται για απάτες και παράνομη μεταφορά πετρελαίου από την Ούτα στην πόλη Ρίγκα με το πρόσχημα ότι θα το πουλούσε στο στρατό και κινδυνεύει να φυλακιστεί, ωστόσο τα στοιχεία σε βάρος του δεν επαρκούν και αθωώνεται.

Το απόγειο της επιχειρηματικής του δραστηριότητας όμως έρχεται επί πρωθυπουργίας του Μπόρις Γιέλτσιν, με τον οποίο είχε οικογενειακές σχέσεις, εξαιτίας του προγράμματος ιδιωτικοποίησης κρατικών εταιριών. Τότε, με τη βοήθεια του στενού συνεργάτη του Γιέλτσιν, Μπόρις Μπερεζόφσκι εξαγοράζει το μεγαλύτερο μερίδιο της εταιρίας πετρελαίου Sibneft. Νέα σκάνδαλα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, τα οποία θέλουν τον Αμπράμοβιτς να συμμετέχει στη ρωσική μαφία εξαιτίας του «αμαρτωλού παρελθόντος» του Μπερεζόφσκι.

Το επιχειρηματικό του δαιμόνιο και οι πολύ καλές γνωριμίες που διαθέτει επιτρέπουν στον Ρομάν Αμπράμοβιτς να «γιγαντωθεί» εξαγοράζοντας σημαντικό μερίδιο της δεύτερης μεγαλύτερης επιχείρησης Αλουμινίου στην Ευρώπη. Όμως η δράση του δεν περιορίζεται μόνο στο επιχειρηματικό πεδίο, αλλά επεκτείνεται και στην πολιτική. Το 2000 εκλέγεται κυβερνήτης της Τσουκότκα και επενδύει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την αναβάθμιση της πόλης με την κατασκευή νοσοκομείων, σχολείων και πανεπιστημίων, ενώ αποκτά και τον πλήρη έλεγχο εκμετάλλευσης του πετρελαίου της περιοχής.

Το 2003 εισχωρεί και στο ποδόσφαιρο εξαγοράζοντας τη βρετανική ομάδα Τσέλσι ανεβάζοντας τη δημοτικότητά του στα ύψη. Μάλιστα, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ο Ρομάν Αμπράμοβιτς καταφέρνει να ξεπληρώσει το χρέος της ομάδας ύψους 80 εκατ. λιρών, ενώ επενδύει και μεγάλα ποσά στην εμπορική της ανάπτυξη. Πάντως, ουκ ολίγες φορές ο Ρώσος Κροίσος έχει κατηγορηθεί ότι «παίζει κορώνα γράμματα» την οικονομική κατάσταση της ομάδας καθώς πάντα εξασφαλίζει τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες.

Ένα χρόνο μετά την εξαγορά της Τσέλσι, οι πετρελαϊκές επιχειρήσεις Sibneft υπογράφουν συμβόλαιο χορηγίας της ρωσικής ομάδας CSKA Μόσχας. Αν και στελέχη της εταιρίας υποστηρίζουν ότι ο Αμπράμοβιτς δεν έχει καμία απολύτως ανάμειξη, κάποιοι τονίζουν ότι προέβη σε αυτή την κίνηση για να μην κατηγορηθεί ως αντιπατριώτης. Ακόμα όμως και αν ήθελε να εισχωρήσει στην CSKA, καθώς η UEFA απαγορεύει την ιδιοκτησία περισσότερων της μιας ομάδας.

Όσον αφορά στην προσωπική του ζωή, ο Ρώσος μεγιστάνας το 2007 χωρίζει και με τη 2η σύζυγό του, με την οποία έχει αποκτήσει πέντε παιδιά και συνάπτει σχέση με την 25χρονη Ντάρια, η οποία τον Δεκέμβριο του 2009 γεννά το έκτο παιδί του Ρομάν Αμπράμοβιτς.

πηγή: protothema.gr

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Abramovich οn Kos with the yacht Eclipse

The yacht Eclipse, owned by Russian billionaire Roman Abramovich, is currently in Kos. According to information from local media, the owner of the world’s largest yacht was also on the island, hosting some of his friends. The Russian billionaire arrived on the island last Saturday aboard one of his private jets and was then transferred by car to his floating palace, which had arrived earlier from Turkey.

On Sunday, according to the same sources, Roman Abramovich went cycling around Kos—an island he particularly likes, as he visits it almost every year—and enjoyed local lobster pasta.

A few words about the Eclipse

Eclipse is a luxury yacht built three years ago. It measures 170 meters in length and features two helipads, swimming pools, missile launchers, mini-submarines, bulletproof windows, and laser technology shields designed to protect against prying eyes.

This system makes it impossible to take photographs of the vessel with digital cameras, as sensors prevent image recording.

Approximately 150 engineers worked on the construction of Abramovich’s floating fortress. According to The Times, the Russian businessman paid around 1 billion dollars for this project. However, reports suggest that a new, even larger yacht will soon be ready. It has already been designed by Berkeley March, will be 200 meters long, and will cost a staggering one billion dollars.

Who is Abramovich?

The president of Chelsea Football Club was born in Saratov, Russia, on October 24, 1966. When he was just 18 months old, his mother passed away, and at the age of four he lost his father, who died in a workplace accident at a construction site. He grew up with his father’s brother in the Komi region, and later another uncle in Moscow took over his guardianship. His childhood was very difficult. He studied at a technical school in the Uhta region and later completed his military service in the Soviet Army.

It was during this time that his “professional career” began, selling stolen gasoline to officers of his unit. After being discharged from the army, he initially worked as a street vendor and later as a mechanic in a factory. In 1987, he married his first wife, Olga, whose parents gave them 2,000 rubles (about $1,000) as a wedding gift. Abramovich “invested” this money on the black market, selling perfumes, deodorants, ties, and toothpaste. He soon managed to double and triple his profits and invested in the manufacture of plastic toys.

He then started a partnership dealing in car parts and attended courses at the Moscow Institute of Oil and Gas. A decisive role in Abramovich’s rise was played by the government of then–Prime Minister Mikhail Gorbachev, who for the first time allowed the operation of small cooperative businesses. As a result, the Russian entrepreneur expanded his activities into various sectors, from tire trading to the “recruitment” of bodyguards.

Meanwhile, in 1990 he divorced Olga, and a year later married for the second time, Irina, a former Aeroflot flight attendant whom he met during one of his trips. From 1992 to 1995, the resourceful Abramovich founded five companies involved in the buying and selling of oil and petroleum products. In the summer of 1992, he was accused of fraud and illegal transportation of oil from Uhta to Riga under the pretense that it would be sold to the army, and he faced the risk of imprisonment. However, due to insufficient evidence, he was acquitted.

The peak of his business activity came during the premiership of Boris Yeltsin, with whom he had family connections, thanks to the privatization program of state-owned companies. With the help of Yeltsin’s close associate Boris Berezovsky, Abramovich acquired a majority stake in the oil company Sibneft. New scandals then came to light, alleging Abramovich’s involvement with the Russian mafia due to Berezovsky’s “sinful past.”

His business acumen and extensive network of contacts allowed Roman Abramovich to grow enormously by acquiring a significant stake in Europe’s second-largest aluminum company. His activities, however, were not limited to business alone but extended into politics. In 2000, he was elected governor of Chukotka and invested hundreds of millions of euros to upgrade the region through the construction of hospitals, schools, and universities, while also gaining full control over the exploitation of the region’s oil resources.

In 2003, he entered the world of football by purchasing the British club Chelsea, dramatically boosting his popularity. Within a very short period, Abramovich managed to pay off the club’s £80 million debt and invested large sums in its commercial development. Nevertheless, the Russian tycoon has often been accused of gambling with the club’s financial stability, as he consistently secures the most expensive players.

A year after acquiring Chelsea, the oil company Sibneft signed a sponsorship deal with the Russian football club CSKA Moscow. Although company executives claimed that Abramovich had no involvement whatsoever, some argued that he did so to avoid being accused of lacking patriotism. In any case, even if he had wished to acquire CSKA, UEFA regulations prohibit ownership of more than one club.

As for his personal life, in 2007 the Russian magnate divorced his second wife, with whom he had five children, and began a relationship with 25-year-old Daria, who in December 2009 gave birth to Roman Abramovich’s sixth child.