ΒΑΠΤΙΣΤΗΡΙΟ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (ΕΠΤΑ ΒΗΜΑΤΑ)

ΒΑΠΤΙΣΤΗΡΙΟ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (ΕΠΤΑ ΒΗΜΑΤΑ)

Eίναι το μοναδικό παλαιοχριστιανικό βαπτιστήριο στον Ελλαδικό χώρο που σώζεται ακέραιο ως τις μέρες μας.

O ναός ήταν αρχικά παλαιοχριστιανικό βαπτιστήριο του 5ου-6ου αιώνα, το οποίο ανήκε σε βασιλική που έχει εν μέρει ανασκαφεί και συμπληρωθεί κατά την Iταλοκρατία αλλά δεν είναι ορατό πια κανένα ίχνος της.

Bρίσκεται νότια της πόλης της Kω, μέσα στο σημερινό νεκροταφείο και σήμερα χρησιμοποιείται ως κοιμητηριακός ναός.

H κάτοψή του είναι εξωτερικά τετράγωνη και εσωτερικά κυκλική με τέσσερις γωνιαίες ημικυκλικές κόγχες και μία στο κέντρο της ανατολικής πλευράς (Iερό Bήμα). Στο μέσον της βόρειας και της νότιας πλευράς ανοίγεται από μία ορθογώνια κόγχη, που μαζί με τις προηγούμενες (συνολικά επτά) έδωσαν το όνομα στο ναό (Επτά Βήματα). Στο εσωτερικό υπήρχε μία ομόκεντρη κιονοστοιχία από οκτώ κυλινδρικούς αρράβδωτους κίονες (σώζονται μόνο οι τρεις) με ιωνικά κιονόκρανα, που μέσω των οκτώ σχηματιζόμενων μεταξύ των κιόνων τόξων στηρίζουν τον τρούλο (οι κίονες που λείπουν έχουν αντικατασταθεί από τοίχους). Στο μέσον της δυτικής πλευράς ανοίγεται η είσοδος.

Το δάπεδο είναι στρωμένο με μεγάλες μαρμάρινες πλάκες. Στο κέντρο του ανοιγόταν η σταυρόσχημη πιθανότατα κολυμβήθρα, η οποία καταργήθηκε μετά τη μετατροπή του βαπτιστηρίου σε ναό. Η παραπάνω μετατροπή έγινε με την προσθήκη μιας αψίδας στα ανατολικά: Δύο μαρμάρινες πλάκες από σαρκοφάγους που βρέθηκαν στον περίβολο του ναού και χρονολογούνται στον 11ο αι. πιθανολογούν τη λειτουργία του ναού ως κοιμητηριακού ήδη από αυτήν την εποχή.

Πρόσφατα αποκαλύφθηκαν τοιχογραφίες του 12ου-13ου αιώνα, με σκηνές από τη ζωή του Aγίου Iωάννου του Προδρόμου στη ΝΑ κόγχη του κτιρίου (αρχές 13ου αι.), ενώ αυτές στη ΒΑ κόγχη (Κοίμηση Θεοτόκου, Μετάσταση) χρονολογούνται στα τέλη του 13ου-αρχές 14ου αι. Eπίσης σώζονται λείψανα μεταγενέστερων τοιχογραφιών (16ου αιώνα).

Το ξυλόγλυπτο τέμπλο χρονολογείται με επιγραφή στα 1662.

Eνδιαφέρον παρουσιάζει η τοιχοδομία του ναού (χρήση αρχαίων αρχιτεκτονικών μελών, όπως ελληνιστική ζωφόρος(;) με βουκράνια και γιρλάντες στο κάτω μέρος της αψίδας του Iερού, επιστύλια, κατώφλια, βάσεις, παλαιοχριστιανικοί αμφικιονίσκοι, επίκρανα κ.λ.π. σε διάφορα μέρη των τοίχων).

Με την ονομασία αυτή συναντάμε το ναό πρώτη φορά το 1776 στον κώδικα Α' Αρχείου Δουλείας και τότε φαίνεται να είχε ενοριακό χαρακτήρα.

Ο ναός έχει δύο άγιες Τράπεζες και Άγιες Προθέσεις, είναι δηλαδή δισυπόστατος. Ο κύριος ναός είναι προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του Βαπτιστή, και αριστερά του, συνεχόμενα, είναι παρεκκλήσιο του Αγίου Χαράλαμπου.

Λεπτομέρειες από το εξωτερικό του ναού

* Ο ναός υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια του σεισμού του 2017 κι έκτοτε βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης.

Πηγή: http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=1673
Ενημερωτικό έντυπο στο εσωτερικό του ναού.
«Οι εκκλησίες της Καρδάμαινας» π. Ιωάννη Περαντωνάκη Ιεροδιδάσκαλου
"Εκκλησία Κω Δωδεκανήσου"-Τόμος Πρώτος, βιβλίον Δεύτερον, Αθήνα 1969-Εμμανουήλ Ι. Καρπάθιου (Μητροπολίτου Μεσημβρίας της επί Ευξείνω)

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

BAPTISTERY OF SAINT JOHN THE FORERUNNER (EPTA VIMATA – “SEVEN STEPS”)
It is the only Early Christian baptistery in Greece that has survived intact to the present day.
The building was originally an Early Christian baptistery of the 5th–6th century, belonging to a basilica that has been partly excavated and restored during the Italian occupation, although no visible traces of it remain today.
It is located south of the town of Kos, within the present-day cemetery, and is currently used as a cemetery church.
Its plan is square on the exterior and circular on the interior, with four semi-circular corner apses and one in the center of the eastern side (the sanctuary). At the midpoint of the northern and southern sides there is a rectangular apse each; together with the previous ones (seven in total), they gave the church its name (“Seven Steps”).
Inside, there was a concentric colonnade of eight cylindrical, unfluted columns (only three survive today) with Ionic capitals. Through the eight arches formed between the columns, the dome was supported (the missing columns have been replaced by walls). The entrance opens at the center of the western side.
The floor is paved with large marble slabs. At the center was most likely a cross-shaped baptismal font, which was removed after the conversion of the baptistery into a church. This conversion took place with the addition of an apse on the eastern side. Two marble slabs from sarcophagi found in the church enclosure and dated to the 11th century suggest that the building was already functioning as a cemetery church at that time.
Recently, wall paintings of the 12th–13th century were revealed, depicting scenes from the life of Saint John the Forerunner in the southeastern apse of the building (early 13th century). Those in the northeastern apse (Dormition of the Virgin, Assumption) date to the late 13th–early 14th century. Remains of later wall paintings (16th century) are also preserved.
The carved wooden iconostasis bears an inscription dating it to 1662.
Of particular interest is the church’s masonry, which incorporates ancient architectural elements, such as a Hellenistic frieze (?), with bucrania and garlands at the lower part of the sanctuary apse, architraves, thresholds, bases, Early Christian colonnettes, capitals, and other reused elements embedded in various parts of the walls.
The church is first mentioned under this name in 1776, in Codex A of the Archive of the Doulia, where it appears to have had a parish character.
The church has two Holy Altars and two Protheses, meaning it is a double-dedication church. The main church is dedicated to Saint John the Forerunner, the Baptist, and to its left, directly adjoining it, is a chapel dedicated to Saint Charalambos.
Details from the exterior of the church.

*The church suffered damage during the 2017 earthquake and has been undergoing restoration ever since.

Ο ΛΕΥΚΟΤΣΙΚΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΥΚΗ ΤΗΣ ΚΩ

Ο ΛΕΥΚΟΤΣΙΚΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΥΚΗ ΤΗΣ ΚΩ

Μετά από τα Φλαμίνγκος (Phoenicopterus ruber), με τα οποία ασχολήθηκα σε προηγούμενη ανάρτηση (ΣΤΗΝ ΑΛΥΚΗ ΜΕ ΤΑ ΦΛΑΜΙΝΓΚΟ), σειρά έχει ο πανέμορφος άσπρος, όπως υποδηλώνει και η ονομασία του, λευκοτσικνιάς.

Η αλήθεια είναι ότι η Αλυκή έχει συνδεθεί περισσότερο με τα φλαμίνγκος, τα οποία δεσπόζουν στη λίμνη και λιγότερο με όλα τα υπόλοιπα 215 τουλάχιστον διαφορετικά είδη πτηνών που έχουν καταγραφεί στην Αλυκή της Κω.

Πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς Ερωδιούς. Αποδημητικό κυρίως πουλί, που περνάει από την Ελλάδα κατά την μετανάστευσή του από την Βόρεια Ευρώπη προς την Αφρική και αντίστροφα. Αρκετά όμως ζευγάρια ζουν όλο το χρόνο και φωλιάζουν στη χώρα μας. Η Κως είναι ένας από τους προορισμούς που επιλέγουν τα τελευταία χρόνια.

Η επιστημονική του ονομασία είναι Egretta garzetta και ξεχωρίζει από τα μαύρα πόδια του με τα κίτρινα δάχτυλα και το μαύρο μακρύ, λεπτό ράμφος του. Την άνοιξη τα δάχτυλα των ποδιών του γίνονται ακόμη πιο κίτρινα. Κατά την εποχή του ζευγαρώματος και της αναπαραγωγής το πουλί φοράει το πιο εντυπωσιακό στολίδι του που είναι ένα μακρύ λεπτό λοφίο που κρέμεται προς τα κάτω, ενώ το σύνολο ολοκληρώνεται με τα φτερά από τους ώμους του, που μακραίνουν και σχηματίζουν ένα κρεμαστό ανάλαφρο μανδύα.

Μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πληροφορία για τους λευκοτσικνιάδες είναι ότι η σημαντικότερη απειλή στο παρελθόν που, πιθανότατα σήμερα δεν υφίσταται, ήταν το εντατικό κυνήγι για τα περίφημα διακοσμητικά του φτερά, τις εγκρέτες ή αιγκρέτες, που διακοσμούσαν τα μαλλιά και τα καπέλα των «ευυπόληπτων κυριών», κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες. Επίσης, τα φτερά του λευκοτσικνιά, είχαν μεγάλη εμπορική αξία ως στολίδια σε τελετουργικές στολές της Ανατολής, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και στα τουρμπάνια των Τούρκων αξιωματούχων κατά την Οθωμανική περίοδο.

Κάθε πουλί, έδινε μέχρι και 7 γραμμάρια φτερών. Οι εγκρέτες υπήρξαν, κάποτε, πιο πολύτιμες από τον χρυσό. Στην μαύρη αγορά της Ευρώπης τα 28 γρ. (περίπου το πτέρωμα 4 πτηνών) κόστιζαν 15 λίρες, περίπου 875 λίρες σε τιμές του 2000.

Καθεστώς προστασίας:

Ι. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος Ι της Κοινοτικής Οδηγίας 79/409 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διατήρηση των άγριων πουλιών.

ΙΙ. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.

Τους συναντήσαμε Οκτώβρη μήνα στη Λίμνη της Αλυκής, μόνους ή σε μικρές ομάδες με το μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα (χωρίς το λοφίο) και παρέα με φλαμίνγκος και άλλα μεταναστευτικά πτηνά.

Τους συναντήσαμε και Μάη μήνα, στους γλυκόβαλτους, νότια της Αλυκής, σε μεγάλες ομάδες, παρέα με χαλκόκοτες (Plegadis falcinellus) και με το χαρακτηριστικό λοφίο τους που σημαίνει περίοδο αναπαραγωγής.

Πηγή: http://www.poulia.info/2011/04/blog-post_5756.html
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%82
Κείμενο, φωτογραφίες:  Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

The Little Egret at Alyki, Kos

After the Flamingos (Phoenicopterus ruber), which I discussed in an earlier post (At Alyki with the Flamingos), it is now the turn of the beautiful white bird that, as its name suggests, is entirely white—the Little Egret.

The truth is that Alyki is more strongly associated with flamingos, which dominate the lake, and much less with the other at least 215 different bird species that have been recorded at Alyki on the island of Kos.

The Little Egret is one of the best-known herons. It is mainly a migratory bird, passing through Greece during its migration from Northern Europe to Africa and back again. However, several pairs live year-round and nest in Greece. In recent years, Kos has become one of the destinations they choose.

Its scientific name is Egretta garzetta, and it is easily distinguished by its black legs with yellow feet and its long, slender black beak. In spring, the toes become an even brighter yellow. During the mating and breeding season, the bird wears its most impressive adornment: a long, thin crest that hangs downwards. The appearance is completed by elongated feathers growing from the shoulders, forming a light, flowing mantle.

A particularly interesting fact about Little Egrets is that their greatest threat in the past—one that most likely no longer exists today—was intensive hunting for their famous decorative feathers, known as aigrettes. These feathers adorned the hair and hats of “respectable ladies” during the previous two centuries. Additionally, Little Egret feathers had great commercial value as decorations on ceremonial garments in the East and were also used on the turbans of Turkish officials during the Ottoman period.

Each bird yielded up to 7 grams of feathers. At one time, aigrettes were more valuable than gold. On the European black market, 28 grams (approximately the plumage of four birds) cost 15 pounds, equivalent to about 875 pounds in year-2000 prices.

Protection status

I. Included in Annex I of Council Directive 79/409/EEC on the conservation of wild birds.

II. Included in Annex II of the Bern Convention on the Conservation of European Wildlife and Natural Habitats.

We encountered them in October at Lake Alyki, alone or in small groups, wearing their non-breeding plumage (without the crest), in the company of flamingos and other migratory birds.

We also encountered them in May, in the freshwater marshes south of Alyki, in large groups, together with Glossy Ibises (Plegadis falcinellus), proudly displaying their characteristic crest—an unmistakable sign of the breeding season.