ΟΡΧΙΔΕΑ, Η ΣΕΡΑΠΙΑΣ (serapias)

ΟΡΧΙΔΕΑ, Η ΣΕΡΑΠΙΑΣ (serapias)

Στην Κω έχουν καταγραφεί 58 είδη ορχιδέας ως το 2009.
Το όνομα του γένους (σεραπιάς) χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Διοσκουρίδη, ο οποίος το απέδωσε σε κάποιο είδος του γένους Orchis s.l. και προερχόταν από το όνομα του ελληνιστικού – αιγυπτιακού θεού της αρχαιότητας Σέραπις. 

Στην Κω, τη συναντάμε συχνά το Μάρτιο και τον Απρίλιο, ανάμεσα σε πολλά άλλα είδη ορχιδέας. Τις συγκεκριμένες τις συναντήσαμε στον ποταμό Ζείουλα και την Κέφαλο.

Στην Κω, έχουν καταγραφεί από το είδος Serapias τα ακόλουθα υποείδη: S. parviflora (μάλλον το πιο διαδεδομένο), S. bergonii, S. vomeracea, S. patmia (σπάνιο, ίσως υπό εξαφάνιση, δεν βρέθηκε το 2009), S. orientalis (επίσης διαδεδομένη με 5 ποικιλίες: var. orientalis, var. carica, var. monantha, var. sennii, and var. spaethiae-var. nova)

Στ'αγγλικά ονομάζεται tongue orchid-δηλαδή ορχιδέα-γλώσσα
Πηγή:http://www.greekorchids.gr/s_carica.htm 
http://www.orchideurope.be/publicat/2206NS09.htm 
Σχετική ανάρτηση: ΟΡΧΙΔΕΑ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΟΜΟΡΦΗ (Orchis papilionacea)
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

ORCHID – THE SERAPIAS (Serapias)

On Kos, 58 orchid species had been recorded up to 2009.

The name of the genus Serapias was first used by Dioscorides, who attributed it to a species of the genus Orchis s.l. The name derives from the Hellenistic–Egyptian god Serapis.

Οn Kos, we often encounter it in March and April, among many other orchid species. The particular specimens mentioned here were found along the Zeioulas River and in the area of Kefalos.

On Kos, the following species and subspecies of Serapias have been recorded:

Serapias parviflora (probably the most widespread)

Serapias bergonii

Serapias vomeracea

Serapias patmia (rare, possibly endangered; not found in 2009)

Serapias orientalis (also widespread, with five varieties: var. orientalis, var. carica, var. monantha, var. sennii, and var. spaethiae – var. nova)

In English, it is called tongue orchid, referring to the tongue-like shape of its lip (labellum).

ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ, ΗΡΑΚΛΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ, ΗΡΑΚΛΗΣ

Στην περιοχή Ηρακλής βρίσκεται το μικρό πέτρινο εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους και πιο συγκεκριμένα στην ιδιωτική κατοικία της ζωγράφου Μαρίας Βαμβακούση.

Το εκκλησάκι χτίστηκε το 2009, στην μνήμη του πατέρα της Μαρίας, Χαράλαμπου Βαμβακούση.

Λόγω της επαγγελματικής ιδιότητας της Μαρίας, η οποία είναι μία ταλαντούχα ζωγράφος και αγιογράφος, η αγιογράφηση-μέσα και έξω από την εκκλησία- έγινε από την ίδια.

 Έξω από την εκκλησία, εντύπωση κάνουν τα όμορφα γλυπτά.

το ιερό

*Οι πληροφορίες και η φωτογραφία από το εσωτερικό της εκκλησίας είναι της Μαρίας Βαμβακούση
Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

ST. CHARALAMPOS, IRAKLIS

In the area of Iraklis stands the small stone chapel of St. (Agios) Charalampos, located within the private property of the painter Maria Vamvakousi.

The chapel was built in 2009 in memory of Maria’s father, Charalampos Vamvakousis.

Due to Maria’s professional background as a talented painter and iconographer, the iconography—both inside and outside the church—was created by her.

Outside the chapel, the beautiful sculptures are particularly striking.

The sanctuary

The information and the photograph from the interior of the church are by Maria Vamvakousi.

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΓ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΓ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Στην περιοχή Αγίου Βασιλείου, μετά το Ασκληπιείο, σε ιδιόκτητη περιοχή, βρίσκεται το ιερό εξωκκλήσι του Προφήτη Ζαχαρία (του μικρού) που γιορτάζει στις 8 Φεβρουαρίου (αντίθετα με τον Προφήτη Ζαχαρία (το μεγάλο) που γιορτάζει στις 5 Σεπτεμβρίου).

Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά βρέθηκα στην περιοχή, από έναν πρόσφατα-τότε-ανοιγμένο χωματόδρομο, που μάλιστα φέρει το όνομα "Οδός Ζαχαρία Γερασκλή".

Τα θυρανοίξια της εκκλησίας έγιναν από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου κ.κ Ναθαναήλ, στις 7 Φεβρουαρίου 2016, 10 χρόνια πριν ακριβώς, στην μνήμη του πρόωρα χαμένου Ζαχαρία Γερασκλή.

Ανήκει στην Ενορία Αγίου Αθανασίου Πλατανίου.

Το μικρό πέτρινο εκκλησάκι είναι πολύ προσεγμένο με εντοιχισμένες μαρμάρινες λεπτομέρειες, με πολύ περιποιημένο περίβολο, ένα συντριβάνι, μια βρύση-επίσης-από πέτρα και πολλές συνθέσεις με κάκτους και άλλα φυτά.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ πανηγύρεως ιερού εξωκκλησίου Προφήτου Ζαχαρίου (του μικρού) στον Άγιο Βασίλειο Κω 
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

PROPHET ZECHARIAH, AGIOS VASILEIOS AREA

In the area of Agios Vasileios, beyond the Asklepion, on privately owned land, stands the small chapel dedicated to the Prophet Zechariah (the “small” one), who is celebrated on February 8 (as opposed to Prophet Zechariah the “Great,” who is celebrated on September 5).

In fact, this was my first visit to the area, accessed via a recently opened dirt road, which interestingly bears the name “Zacharias Gerasklis Street.”

The inauguration ceremony of this newly built church was officiated by His Eminence the Metropolitan of Kos and Nisyros, Mr. Nathanael, one year ago, on February 7, 2016, in memory of Zacharias Gerasklis, who was taken from life at a young age.

The chapel belongs to the Parish of Saint Athanasios of Platani.

The small stone chapel is very carefully maintained, featuring built-in marble details, a beautifully kept surrounding area, a fountain, a stone water spout, and many arrangements of cacti and other plants.

ΑΣΚΕΛΛΑ (Urginea maritima)

ΑΣΚΕΛΛΑ (Urginea maritima)

Η ασκέλλα μας είναι γνωστή σαν κρεμμύδα ή σκυλοκρεμμύδα (σκιλλοκρεμμύδα).

Η κρεμμύδα χρησίμευε από την αρχαιότητα σαν φυλαχτό και σύμβολο καλοτυχίας και την κρεμούσαν πάνω από τις πόρτες των σπιτιών. Ακόμα και ο Διοσκορίδης εκθειάζει την κρεμμύδα κρεμασμένη πάνω από την πόρτα και κατατάσσει την ασκέλλα στους «πάνακες».

Αλλά και ο σπουδαίος Πυθαγόρας ακολουθούσε αυτή τη συνήθεια. Το γιγαντιαίο κρεμμύδι, που αντέχει στην καλοκαιρινή ξηρασία και βγάζει το φθινόπωρο τους ψηλούς στάχεις λουλουδιών, συμβολίζει τη δύναμη που ήθελαν να περάσουν στα κτήματα και στα σπίτια τους. Για τους Ιπποκράτειους η ασκέλλα ήταν ένα από τα πιο αρχαία φαρμακευτικά φυτά.

οι πεζοπόροι περνούν μέσα από τις ασκέλλες στην Κέφαλο

Γι' αυτούς τους λόγους τη θεωρούμε ακόμη γούρικη και συνεχίζουμε να την κρεμάμε έξω από τις πόρτες την Πρωτοχρονιά.

Το όνομα της σκιλλοκρεμμύδας είναι αρχαίο. Προέρχεται από την «σκίλλη». Ο Σονινί μας πληροφορεί ότι στα νησιά του Αιγαίου την ονόμαζαν επίσης «κουβαρόσκιλλα» και «αρχιδόσκιλλα», διατηρώντας βέβαια κυρίαρχο το αρχαίο όνομα «σκίλλη». Στην Αμοργό ονομάζεται «σκιλλοκρεμμύδα», «κρομμυδοσκέλλα» και «ασκέλλα», πάλι με κυρίαρχο το αρχαίο «σκίλλη».

Πηγή: http://floraamorgina.blogspot.gr/2007/06/urginea-maritima.html
http://www.hbgk.gr/?room=urginea-sp

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στ' αγγλικά:

Askella (Urginea maritima)

Askella is also known as kremmyda or skylokremmyda (scilla onion).

Since antiquity, the onion bulb was used as an amulet and a symbol of good fortune and was hung above the doors of houses. Even Dioscorides praised the onion when hung above the door and classified askella among the “panaceas.”

The great Pythagoras also followed this custom. This gigantic bulb, which withstands summer drought and sends up tall flowering spikes in autumn, symbolized the strength people wished to pass on to their land and homes. For the followers of Hippocrates, askella was one of the oldest medicinal plants.

Hikers passing through fields of askella in Kefalos.

For these reasons, it is still considered lucky, and people continue to hang it outside their doors on New Year’s Day.

The name skyllokremmyda is ancient. It derives from the word skíllē (σκίλλη). Sonini informs us that on the islands of the Aegean it was also called kouvaroskílla and archidóskilla, while the ancient name skíllē remained dominant.

On Amorgos, it is known as skyllokremmyda, krommydoskélla, and askélla, again with the ancient name skíllē prevailing.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΥΠΑΠΑΝΤΗ

ΠΑΝΑΓΙΑ ΥΠΑΠΑΝΤΗ

Η Παναγία η Υπαπαντή βρίσκεται στην περιοχή Άγιος Δημήτριος ακριβώς πάνω στη διασταύρωση για Χαϊχούτες και ανήκει στην ενορία των Ασωμάτων στο Ασφενδιού. Γιορτάζει στις 2 Φεβρουαρίου.

Κρυμμένο μέσα στο πυκνό δάσος το όμορφο εκκλησάκι έχει μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία. Χτίστηκε το 1974 από την οικογένεια ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΝΤΕΛΗ ύστερα από ένα όνειρο.

Την ιστορία μας διηγήθηκε ο ένας εκ των δύο γιων του Μανώλη, στα χέρια των οποίων έχει περάσει η φροντίδα της εκκλησίας μετά από το θάνατο του πατέρα τους, πριν 15 χρόνια. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Χρήστου, ο πατέρας τους είδε το '74 ένα όνειρο, ότι κάποιος τον έστελνε στη συγκεκριμένη τοποθεσία, να σκάψει ανάμεσα σε τρία κυπαρίσσια για να βρει τα λείψανα του Αγίου Χρήστου.

Εκείνος πήγε στο σημείο που του υποδείχθηκε, και βρήκε τμήμα παλιότερης εκκλησίας, το ιερό-σχεδόν άθικτο με τοιχογραφία της Παναγίας (Υπαπαντή) και τοξωτή αψίδα και το δεξιό τοιχίο όπως ακριβώς σώζονται ακόμη και σήμερα.

Έσκαψε, λοιπόν, και ανακάλυψε τα οστά του Αγίου Χρήστου εκ Πρεβέζης, ο οποίος σύμφωνα με το βίο του έζησε στην Κω, όπου κάηκε ζωντανός από γενίτσαρους, στις 5 Αυγούστου του 1668 κι έμεινε άταφος για ένα μήνα.

Τα οστά, επί Ναθαναήλ, μεταφέρθηκαν στα Ιεροσόλυμα και ο Μανώλης Παντελής άρχισε να χτίζει το εκκλησάκι, χωρίς να πειράξει το παλιό κτίσμα.

το 2017

το 2012

Στη συνέχεια προχώρησε σε μια προέκταση που χρησιμεύει σαν προθάλαμος-πρόναος και πάντα λειτουργούσε το εκκλησάκι την ημέρα της γιορτής του, της Υπαπαντής, έτσι ώστε ο τότε Μητροπολίτης Ναθαναήλ παραχώρησε το εκκλησάκι στην οικογένεια.

Στο εκκλησάκι της Υπαπαντής υπάρχουν ενδιαφέρουσες εικόνες και διάφορα αρχαία μέλη.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας με το Χρήστο, προέκυψε ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο για το εκκλησάκι αυτό. Πολλοί φαντάροι, τις δεκαετίες του '80 και του '90, χρησιμοποιούσαν το εκκλησάκι της Υπαπαντής για να ξεκουραστούν μετά από πορεία ωρών ή πολλές φορές για να διανυκτερεύσουν εξαιτίας κάποιας στρατιωτικής άσκησης (Γοργώ-άσκηση διοικητικής μέριμνας). Υπήρχε ένα τεφτεράκι όπου κάποιοι έγραφαν σκέψεις και συναισθήματα και κάποια απ' αυτά είναι ιδιαίτερα συγκινητικά. Θα ήταν πολύ όμορφο και τρυφερό κάποιοι απ' αυτούς τους τότε στρατιώτες-που τώρα λογικά θα είναι 50-55 χρονών- να δουν τι έγραψαν κάποια δύσκολα βράδια σ' ένα μικρό ζεστό εκκλησάκι μακριά απ' το σπίτι τους και τις οικογένειές τους.

Πηγή: Προφορική μαρτυρία Χρήστου Παντελή
Ο βίος του Αγίου Χρήστου εκ Πρεβέζης
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Panagia Ypapanti

Panagia Ypapanti is located in the area of Agios Dimitrios, right at the junction leading to Chaihoutes, and belongs to the parish of Asomatoi in Asfendiou. It is celebrated on February 2nd.

Hidden within dense woodland, this beautiful little chapel has a particularly interesting history. It was built in 1974 by the family of Emmanouil Pantelis, following a dream.

The story was narrated to us by one of Manolis’s two sons, who, after their father’s death six years ago, took over the care of the church. According to Christos’s testimony, their father had a dream in 1974 in which someone sent him to this specific location and instructed him to dig between three cypress trees in order to find the relics of Saint Christos.

He went to the indicated spot and discovered remains of an earlier church: the sanctuary—almost intact—with a wall painting of the Virgin Mary (Ypapanti), an arched apse, and the right-side wall, exactly as they are preserved to this day.

He then dug further and uncovered the bones of Saint Christos of Preveza, who, according to his hagiography, lived on Kos and was burned alive by Janissaries on August 5th, 1668, remaining unburied for one month.

During the time of Metropolitan Nathanail, the relics were transferred to Jerusalem, and Manolis Pantelis began building the chapel, without disturbing the older structure.

2017

2012

Later, he added an extension that serves as a vestibule (narthex). The chapel was always officiated on the day of its feast, Ypapanti, and for this reason Metropolitan Nathanail granted the chapel to the family.

Inside the chapel of Ypapanti there are interesting icons as well as various ancient architectural fragments.

During our conversation with Christos, another very interesting detail emerged about this chapel. Many soldiers during the 1980s and 1990s used the chapel of Ypapanti to rest after hours-long marches, or often to spend the night during military exercises (such as Gorgo, a logistics support exercise). There was a small notebook where some of them wrote down their thoughts and feelings, and some of these entries are particularly moving.

It would be very touching if some of those soldiers—who would now likely be 45–50 years old—were able to see what they had written during difficult nights in a small, warm chapel, far away from their homes and families.