Η ΠΑΝΑΓΙΑ "ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ" ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΑΜΑΙΝΑ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ "ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ" ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΑΜΑΙΝΑ (ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ)
ΣΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΒΟΛΑΡΙ
ΚΤΗΤΩΡ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Στην Καρδάμαινα, στην περιοχή Βολάρι, πάνω από το ξενοδοχειακό συγκρότημα Mitsis World, βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, γνωστός σε όλους ως η Παναγία του Βουνού.

Το ιδιαίτερο με την εκκλησία, αλλά και ολόκληρη την τοποθεσία, είναι ότι υπήρξε εκεί μια ολόκληρη "πολιτεία" με πολλές οικογένειες γύρω από την εκκλησία, σχολείο, ελαιοτριβείο και άλλα πολλά.

Είναι γνωστό ότι οι Τούρκοι ήταν εδώ μέχρι το 1912 και μετά ήρθαν οι Ιταλοί. Οι Τούρκοι έφεραν τοω Γεώργιο Οικονόμου, που καταγόταν από τα Νικειά της Νισύρου και τον έβαλαν επιστάτη στα βουστάσια, που είχαν στα Μέσα Ντάμια και στη Μελαζούμενη.

Εκεί έμεναν κι άλλες οικογένειες, που εργάζονταν σε μια μεγάλη έκταση γύρω από την εκκλησία προς τον κάμπο και μέσα προς τα Ντάμια.

Υπήρχε και σχολείο, στο οποίο δίδαξαν και οι ιερείς Γιάννης Παπαχαρτοφίλης και Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου. Ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας, εκεί προς την Κάμπα, το εκμεταλλευόταν η εκκλησία μέχρι το 1922. Ο Οικονόμου είχε φτιάξει εκεί ελαιοτριβείο, μεγάλο μέρος του οποίου σώζεται ως σήμερα.

Όταν ήρθε από την Κωνσταντινούπολη ο Οικονόμου, είχε φέρει μαζί του και έναν αράπη, που πότιζε τα βόδια σε μια πηγή δίπλα από την εκκλησία. Η πηγή αυτή ονομάστηκε "πηγή του Αράπη".

Η πηγή του Αράπη φαίνεται πως έχει χαθεί και δεν υπάρχει πια, αυτή είναι μία άλλη πηγή μέσα στο κτήμα

Επί Ιταλοκρατίας η περιουσία αυτή πέρασε στα χέρια του Γιώργου Ανδριωτάκη, που ήταν γιατρός. Πήρε και τα χωράφια που κατείχε η εκκλησία. Οι οικογένειες που έμεναν εκεί, όταν η περιουσία πέρασε στα χέρια του Ανδριωτάκη, έφυγαν.

Ο Ανδριωτάκης πέθανε κοντά στο 1960.

Πολύ αργότερα, τη δεκαετία του '90, ένας Αντιμαχείτης, ονόματι Χατζηπέτρος, σε αντίποινα που δεν τους άφηναν οι κληρονόμοι να εκμεταλλεύονται την περιοχή, έβαλε φωτιά και την κατέστρεψε.

Οι κληρονόμοι πούλησαν ένα αρκετά μεγάλο μέρος στον Κωνσταντίνο Μήτση, ξενοδόχο-επιχειρηματία.

"Τα παλιά χρόνια γινόταν στην Παναγία μεγάλο πανηγύρι", αναφέρει ο Γιώργος Μπίλλης. "Έρχονταν λαϊκοί οργανοπαίκτες και οι πανηγυριώτες πρόσφεραν κρέας, μυζήθρες, γιαούρτι κι ένα σωρό άλλα κεράσματα".

τμήμα από την αποθήκη λαδιού

Την Παρασκευή της Διακαινήσιμου, γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής, τα μεγάλα πανηγύρια στην Κω ήταν της Παναγίας Τσουκαλαριά, όπου γίνεται γλέντι, της Ζωοδόχου Πηγής της Κεφάλου και της Παναγίας του Βουνού. Στα χωριά τα παλικάρια και οι κοπέλες συγκεντρώνονταν σε φιλικό σπίτι και διασκέδαζαν με "ρεφενέ". Το ανδρόγυνο του σπιτιού που θα τους δεχόταν, έπρεπε να 'ναι νιόπαντρο.. Καθένας από την παρέα έπαιρνε κάτι φαγώσιμο, κρασί, ρακί κ.ά. Αφού έτρωγαν, προσκαλούσαν τα βιολιά και διασκέδαζαν.

πάνω από την είσοδο του Ιερού Ναού υπάρχει η χρονολογία κατασκευής 1882

Ο Ιεροδιδάσκαλος π. Ιωάννης Περαντωνάκης γράφει:

"Παρασκευή της Διακαινήσιμου και η Παναγιά "του Βουνού" γιορτάζει. Τη θυμάμαι αυτήν την εκκλησιά από το 1975, που υπηρετούσα στην Καρδάμαινα και μέναμε εκεί που είναι σήμερα το ξενοδοχείο Norida. Πολλές φορές ανεβαίναμε για ασκήσεις και μας άρεσε να σκοτώνουμε φίδια, τους τυφλίτες, που υπήρχαν άφθονα. Η θέα από την εκκλησία είναι φανταστική! Ψηλά και προς τα πάνω τα μαύρα βράχια του βουνού, έτσι όπως είναι στημένα μοιάζουν να σε απειλούν.

Κάτω στα δεξιά σου ο κάμπος της Καρδάμαινας αλλάζει χρώμα κάθε εποχή. Άλλοτε πράσινος, άλλοτε κιτρινισμένος και άλλοτε βαμμένος με λογής λογής χρώματα! Μακριά στη θάλασσα τα γειτονικά νησιά, Τήλος, Νίσυρος, Γυαλί και Στρογγυλή.

Οι κάτοικοι του χωριού ευλαβούνται την Παναγιά. Κάθε χρόνο στη χάρη της, στον εσπερινό και ανήμερα, πολλοί προσκυνητές την επισκέπτονται και μερικοί απ' αυτούς το βράδυ μένουν εκεί και κάνουν παραμονή. Ο Αποστόλης ο Γιωργαλλής με την Ασπασία και τη νύφη της, το Τουλί με την Κατέ του Σεβαστού, ο Τούλος, η Λούαινα κ.ά.

Χαλασμένα σπίτια πιο κάτω. Ένα παλιό λιοτρίβι, μαζί με τη χρονολογία 1882 που γράφει στην αψίδα της η πόρτα της εκκλησίας, μαρτυρούν πόσα χρόνια πριν υπήρχε ζωή στον τόπο αυτόν.

Στη λιτάνευση της εικόνας, που γίνεται ανήμερα προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας, ξεχωριστή φιγούρα αποτελεί ο Σεβαστός ο Πηλίνης, που κρατά την εικόνα και οι πέριξ τον πειράζουν, ρίχνοντας φωτοβολίδες κοντά του.

αρχαίος κίονας στην Αγία Τράπεζα

Εσωτερικό Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής

Κόκκινα αυγά, μυζήθρες, λαμπροκούλουρα και άλλα πολλά μοιράζονται στους προσκυνητές. Πολλοί ξένοι κάθε χρόνο ανηφορίζουν το δρόμο της Παναγιάς και υπογράφουν στο βιβλίο επισκεπτών. Πράγματι ο ιερός αυτός ναός θεωρείται ως ένα ιδιαίτερου κάλλους μνημείο για το χωριό της Καρδάμαινας.

εικόνες δια χειρός Κωνσταντίνου Νισύριου με χρονολογία 1886

Στην Παναγία του Βουνού, χαλάσματα και βράχοι, 
στου ήλιου τ' αντιφέγγισμα χίλιες μορφές αλλάζουν....

Κείμενα: "Οι εκκλησίες της Καρδάμαινας" π. Ιωάννη Περαντωνάκη, Ιστορία της Νήσου Κω-Βασίλη Σ. Χατζηβασιλείου, Σοφία Καραγιάννη
Φωτογραφίες; Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

PANAGIA “TOU VOUNOU” (OF THE MOUNTAIN) IN KARDAMAINA (ZODOCHOS PIGI)

IN THE AREA OF VOLARI

FOUNDER: GEORGIOS OIKONOMOU

In Kardamaina, in the area of Volari, above the hotel complex Mitsis World, stands the Church of the Life-Giving Spring, known to all as Panagia “tou Vounou” (of the Mountain).

What makes this church—and the entire area—special is that there once existed a whole “settlement” around it, with many families living there, along with a school, an olive press, and more.

It is known that the Turks were present here until 1912, after which the Italians arrived. The Turks brought Georgios Oikonomou, originally from Nikia of Nisyros, and appointed him as supervisor of the cattle farms located in Mesa Damia and Melazoumeni.

Other families also lived there, working on a large stretch of land around the church, extending toward the plain and inland toward Damia. There was also a school, where priests Ioannis Papachartofylis and Konstantinos Papakonstantinou taught. A large part of the property, toward Kamba, was managed by the church until 1922. Oikonomou had built an olive press there, a large part of which survives to this day.

When Oikonomou came from Constantinople, he brought with him a Black servant, who watered the oxen at a spring next to the church. This spring became known as the “Spring of the Black man.” Today, this spring seems to have disappeared; another spring exists within the estate.

During the Italian occupation, the property passed into the hands of Giorgos Andriotakis, a doctor, who also acquired the lands owned by the church. The families living there left once the property changed ownership. Andriotakis died around 1960.

Much later, in the 1990s, a man from Antimachia named Chatzipetros set fire to the area in retaliation, as the heirs would not allow them to exploit the land, causing significant destruction.

The heirs later sold a large part of the property to Konstantinos Mitsis, a hotelier and entrepreneur.

“In the old days, a great festival took place at Panagia,” mentions Giorgos Billis. “Folk musicians would come, and the celebrants would offer meat, mizithra cheese, yogurt, and many other treats.”

On the Friday of Bright Week, the feast of the Life-Giving Spring, the major celebrations in Kos took place at Panagia Tsoukalaria (where a feast is still held), at the Zoodochos Pigi of Kefalos, and at Panagia of the Mountain. In the villages, young men and women would gather in a friendly home and celebrate collectively (“refene”). The hosting couple had to be newly married. Each member of the group would bring food, wine, raki, and more. After eating, they would invite musicians and continue the celebration.

Above the entrance of the church, the construction date 1882 is inscribed.

Hierodidaskalos Fr. Ioannis Perantonakis writes:

“On the Friday of Bright Week, Panagia ‘tou Vounou’ celebrates. I remember this church from 1975, when I was serving in Kardamaina and we lived where the Norida hotel stands today. We often went up there for exercises and liked to kill snakes—blind snakes—which were abundant. The view from the church is fantastic! Above you rise the dark rocks of the mountain, standing in such a way that they seem almost threatening.

Below, to the right, the plain of Kardamaina changes color with every season—sometimes green, sometimes yellowed, sometimes painted in all kinds of hues. Far out at sea lie the neighboring islands: Tilos, Nisyros, Gyali, and Strongyli.

The villagers revere Panagia. Every year on her feast, during the vespers and the main day, many pilgrims visit, and some stay overnight in vigil. Apostolis Giorgallis with Aspasia and his daughter-in-law, Touli with Kate of Sevastos, Toulos, Louaina, and others.

Ruined houses lie below. An old olive press, along with the date 1882 inscribed on the church arch, testify to how long life once flourished in this place.

During the procession of the icon, which takes place at the end of the Divine Liturgy, a distinctive figure is Sevastos Pilinis, who carries the icon, while others tease him by setting off flares nearby.

Red eggs, mizithra cheese, Easter breads, and many other offerings are distributed to the pilgrims. Many foreigners climb the road to Panagia each year and sign the visitors’ book. Indeed, this sacred church is considered a monument of particular beauty for the village of Kardamaina.”

Icons painted by Konstantinos Nisyrios, dated 1886.

At Panagia of the Mountain, ruins and rocks,

in the sun’s reflection, a thousand forms change…

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΗΡΙΑΥΛΗΣ, Ή ΘΕΡΙΑΥΛΗΣ, Ή ΘΕΡΙΩΤΗΣ ΣΤΗ ΖΙΑ

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΗΡΙΑΥΛΗΣ, Ή ΘΕΡΙΑΥΛΗΣ, Ή ΘΕΡΙΩΤΗΣ ΣΤΗ ΖΙΑ

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΙ ΝΑΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ & ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Δρ ΙΩΑΝΝΟΥ ΗΛ. ΒΟΛΑΝΑΚΗ           ΚΩΑΚΑ τ.Γ(1989) σελ. 85-89

ΑΣΦΕΝΔΙΟΥ, ΖΙΑ, ΑΙΊΟΣ ΓΩPΙΊΟΣ

Νότια του οικισμού και σε απόσταση 600 μ. περίπου από αυτόν, στις παρυφές βραχώδους υψώματος, κείται το ναϋδριο του Αγίου Γε­ωργίου.

Πρόκειται για μικρών διαστάσεων μονόχωρο οικοδόμημα (εξωτ. διαστ. 6.60 Χ 3.95 μ.), που καλύπτεται με κτιστή καμάρα, η οποία διαμορφώνεται εξωτερικά σε οριζόντια στέγη. Ο ναός φαίνεται να προ­έρχεται από δύο τουλάχιστον οικοδομικές περιόδους.

Το ανατολικό τμήμα του ναού (εσωτ. διαστ.1.78 Χ 1.30 μ.) είναι παλαιότερο. Η ανατολική αυτού πλευρά περατούται σε μίαν αψίδα (χορ­δής 1.28 και βέλου ς 0.72 μ.). Στις δύο μακρές πλευρές αυτού και εν­τός του πάχους των τοίχων ανοίγεται ανά μία ημικυκλική κόγχη.

Το δυτικό τμήμα του ναού (εσωτ. διαστ. 4.20 Χ 2.30 μ.) είναι ευ­ρύτερο του ανατολικού και προστέθηκε αργότερα. Στο ανατολικό τμήμα της βορείας και νοτίας εσωτερικής πλευράς αυτού ανοίγεται μέσα στο πάχος των τοίχων ανά μία ημικυκλική κόγχη. Στο δυτικό άκρο της νοτίας εσωτερικής πλευράς ανοίγεται μία ορθογωνίου σχήματος κόγ­χη, ενώ στο αντίστοιχο τμήμα της βορείας πλευράς ανοίγεται η είσο­δος (πλάτους 1.05 μ.). 

Στις εσωτερικές επιφάνειες των τοίχων του ναού διατηρούνται λεί­ψανα τοιχογραφιών σε δύο στρώματα, ήτοι:

Ι. Ιερό Βήμα:

Τεταρτοσφαίριο: Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδας του Ιερού Βήματος εικονίζεται, ως συνήθως, η Δέηση. Στο κέντρο της συνθέσεως παρίσταται ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος ευλογεί με το δεξί του χέρι και κρατεί κλειστό κώδικα Ευαγγελίου με το αριστερό. Δίπλα από τον Χριστό υπάρχει η επιγραφή:

                                      « IC XC Ο CΩΤΗΡ»

Ήτοι, σε μεταγραφή: «Ί(ησου)ς Χ(ριστό)ς, ό Σωτήρ».

ΙΙ. Κυρίως ναός

Νότιος τοίχος: Στην ανατολική κόγχη εικονίζονται οι εξής Άγιοι (από Α. προς Δ.):

1. Ο Άγιος Γεώργιος

Παρίσταται ολόσωμος, όρθιος, μετωmκός, φέρων πλήρη στρατιω­τική στολή. Με το δεξί του χέρι κρατεί ακόντιο και με το αριστερό ξίφος εντός θήκης με κατεύθυνση προς το έδαφος. Φορεί χλαμύδα και υποδήματα. Εκατέρωθεν της κεφαλής του Α­γίου υπάρχει η επιγραφή:

                                    «Ο AΓIOC ΓEΩPΓIΟC».

Το πρόσωπο του Αγίου Γεωργίου είναι νεανικό, με ωραία χαρα­κτηριστικά. Η κόμη είναι βοστρυχωτή και τα ενδύματα διάλιθα.

2. Άγιος Παντελεήμων

Δυτικά του Αγίου Γεωργίου εικονίζεται ο Άγιος Παντελεήμων. Παρίσταται ολόσωμος, όρθιος, μετωπικός. Με το δεξί του χέρι φέρει μικρή λαβίδα και με το αριστερό κιβωτίδιο ξύλινο, σχήματος ορθο­γωνίου. Φορεί στιχάριο, στην παρυφή του οποίου υπάρχει κόσμημα, απο­τελούμενον από ελικοειδή βλαστό σχηματοποιημένο. Επίσης φέρει φε­λόνιο, επιτραχήλιο και τα ενδύματά του είναι διάλιθα.

Δυτικά της ανατολικής κόγχης υπάρχει διακοσμητικό σε δύο στρώματα.

3. Άγιος Ιωάννης ο θεολόγος

Εικονίζεται ολόσωμος, στραμμένος προς την Θεοτόκον, κλίνων τον αυχένα. Κρατεί κώδικα Ευαγγελίου στα χέρια.

4. Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα

Στο κέντρο του τυμπάνου της δυτικής κόγχης της νοτίας εσωτε­ρικής πλευράς του κυρίως ναού εικονίζεται η Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα (αριστεροκρατούσα). Φορεί κυανόχρωμο, ποδόρη, χειριδωτό χιτώνα και βαθυπόρφυρο μαφόριο. Ίσταται πάνω σε βάθρο, κλίνουσα προς τα δεξιά.

Ο Ιησούς Χριστός παρίσταται ως Βρέφος. Φορεί λευκόχρωμο χι­τώνα και με το αριστερό χέρι κρατεί συνεπτυγμένο ειλητάριο. Με τοδεξί ευλογεί.

Εκατέρωθεν της Θεοτόκου υπάρχει ημιεξίτηλος επιγραφή, η οποία έχει ως εξής:

«ΜΗΡ ΘΥ

Η ΚΗΔΩ ΚΤΗΜΙ».

Ήτοι, σε μεταγραφή: «Μή(τη)ρ Θ(εο)υ, ή Κηδώκτημι(;)>>.

5. Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος

Εικονίζεται ολόσωμος, όρθιος, με κλίση της κεφαλής και του σώ­ματος προς την Θεοτόκο.8S Ο ' Αγιος Ιωάννης κρατεί ανεπτυγμένο, ε­νεπίγραφο ειλητάριο, με το κείμενο:   .

«+ ΙΔΕ Ο Α

MNOC ΤΟΥ

ΘV Ο Ε

ΡΩΝ ΤΗΝ

ΑΜΑΡΤΙ.

Ν ΤΟΥ ΚΩΣ

CMOY

Ήτοι, σε μεταγραφή: «+ Ιδε ό αμνός του Θ(εο)υ, ό έρων τήν α­μαρτί{α)ν του κώσμου». Στο εσωρράχιο του τόξου του δυτικού τυφλού αψιδώματος υπάρ­χει διακοσμητικό, αποτελούμενο από ρόμβους και ημιρόμβους.

Οι τοιχογραφίες αυτές είναι καλής ποιότητας και προέρχονται πι­θανότατα από τον 15ο αι.

Ο Άη Γιώργης βρίσκεται νοτιοδυτικά της Ζιας στους πρόποδες του Δικαίου και στα παλιότερα βιβλία και έγγραφα φέρεται με την ονομασία "Θηριαύλης", "Θεριαύλης" ή "Θεριώτης" (πιθανότατα από το "Θηρίο" ή "Θεριό" που κατατρόπωσε ο Άγιος Γεώργιος). Είχε Πύργο, κελιά και κάποια περιουσία. Στον Κώδικα Α' της Μητροπόλεως Κω αναφέρονται δάνεια που δόθηκαν στο Ναό αυτό το 1766 και1774. Ο ιστοριοδίφης Ζαρράφτης αναφέρει ότι οι Τούρκοι σκότωσαν εκεί δύο μοναχούς. Παλιότερα στις 6 Αυγούστου κατεβαίνοντας από το Δίκαιο οι προσκυνητές συνέχιζαν το πανηγύρι εκεί. Οι τοιχογραφίες που διατηρούνται εντός του ναού, όπως του Αγίου Γεωργίου, της Θεοτόκου, του Προδρόμου, είναι του 15ου αιώνα και πολύ καλής ποιότητας.

Στις δύο μακρές πλευρές του ναού ανοίγονται κόγχες που θυμίζουν ναούς της Κωνσταντινούπολης του 13ου αιώνα.

από το εσωτερικό του ναού

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ: ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΙ ΝΑΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ & ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ Δρ ΙΩΑΝΝΟΥ ΗΛ. ΒΟΛΑΝΑΚΗ-ΚΩΑΚΑ τ.Γ(1989) σελ. 85-89, Μάνος Μαστρογιώργης dikaiosnet, Το Ασφενδιού της Κω-Μανόλη Σ. Κιαπόκα (σελίδα 205)

Η ομάδα των πεζοπόρων έξω από το Θηριαύλη το Μάρτιο του 14, στην παρέα οι αείμνηστοι Μάνος Μαστρογιώργης και Αλέκος Κασιώτης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

SAINT GEORGE THIRIAVLIS, or THERIAVLIS, or THERIOTIS, IN ZIA

From: Painted Churches of the Byzantine & Post-Byzantine Period
Dr. Ioannis I. Volanakis – KOAKA, vol. Γ (1989), pp. 85–89
Asfendiou, Zia, Saint George

South of the settlement and approximately 600 meters from it, on the foothills of a rocky elevation, lies the small church of Saint George.
It is a small, single-aisled building (external dimensions 6.60 × 3.95 m), covered with a built vault that forms a horizontal roof externally. The church appears to originate from at least two construction phases.
The eastern section (internal dimensions 1.78 × 1.30 m) is older. Its eastern side ends in an apse (chord 1.28 m and rise 0.72 m). On the two long sides, within the thickness of the walls, there is one semicircular niche on each side.
The western section (internal dimensions 4.20 × 2.30 m) is wider and was added later. In the eastern part of the north and south interior walls, one semicircular niche opens within the wall thickness. At the western end of the south interior wall there is a rectangular niche, while at the corresponding point on the north side is the entrance (1.05 m wide).

 
Wall Paintings
Remains of wall paintings survive on the interior wall surfaces in two layers:
I. Sanctuary (Holy Bema)
Conch of the apse:
In the semi-dome of the sanctuary apse, as usual, the Deesis is depicted. At the center stands Jesus Christ, blessing with His right hand and holding a closed Gospel codex in His left. Beside Christ appears the inscription:
“IC XC O COTHP”
That is, in transcription: “Jesus Christ, the Savior.”
II. Main Church
South Wall – Eastern Niche

Saint George
Depicted full-length, standing, frontal, wearing full military attire. In his right hand he holds a spear and in his left a sheathed sword pointing downward. He wears a cloak and footwear. On either side of his head is the inscription:
“O AGIOS GEORGIOS” (“Saint George”).
His face is youthful, with fine features. His hair is curly, and the garments are decorated with highlights.

Saint Panteleimon
West of Saint George stands Saint Panteleimon, full-length and frontal. In his right hand he holds a small pair of forceps and in his left a small rectangular wooden box. He wears a tunic with ornamental edging of stylized spiral vine motifs, as well as a phelonion and epitrachelion; his garments are highlighted.
West of the eastern niche there is decorative painting in two layers.

Saint John the Theologian
Depicted full-length, turned toward the Virgin, with his head inclined. He holds a Gospel codex.
The Virgin Mary Holding the Child (left-holding type)
In the centre of the tympanum of the western blind apse of the south interior wall appears the Virgin holding the Child. She wears a blue, ankle-length, sleeved tunic and a deep purple maphorion. She stands upon a pedestal, inclining slightly to the right.

Christ is depicted as an infant, wearing a white tunic. In His left hand He holds a rolled scroll, and with His right He blesses.
On either side of the Virgin is a partially faded inscription:
“MHΡ ΘΥ
H KHΔΩ KTHMI”
That is, in transcription: “Mother of God …”

Saint John the Forerunner (the Baptist)
Depicted full-length, standing, with head and body inclined toward the Virgin. He holds an unfurled inscribed scroll with the text:

“Behold the Lamb of God, who takes away the sin of the world.”

The paintings are of good quality and most likely date to the 15th century.

Historical Notes
Saint George (locally known as Thiriavlis / Theriavlis / Theriotis) lies southwest of Zia at the foothills of Mount Dikaios. In older books and documents it appears under those names, probably derived from “therio” (beast), referring to the beast slain by Saint George.

The monastery once had a tower, cells, and property. In Codex A of the Metropolis of Kos, loans granted to the church in 1766 and 1774 are recorded. The historian Zarráftis mentions that two monks were killed there by the Turks. In earlier times, on August 6, pilgrims descending from Mount Dikaios would continue the feast there.

The surviving frescoes — including those of Saint George, the Virgin, and Saint John the Forerunner — date to the 15th century and are of very fine quality.

The niches along the two long sides of the church recall churches of 13th-century Constantinople.

Bibliography:
Painted Churches of the Byzantine & Post-Byzantine Period, Dr. Ioannis I. Volanakis, KOAKA vol. Γ (1989), pp. 85–89; Manos Mastrogiogis (dikaiosnet); Asfendiou of Kos by Manolis S. Kiapokas (p. 205).

The hiking group outside Thiriavlis, March 2014. In the photo, you can see the late Manos Mastrogiorgis and the late Alekos Kasiotis.