Το Εκκλησάκι των Ταξιαρχών & Ρόδο το Αμάραντο στον Σταθμό Αναφοράς (ΣΑ) της Πολεμικής Αεροπορίας (περιοχή Σύμπετρο)

Το Εκκλησάκι των Ταξιαρχών &  Ρόδο το Αμάραντο στον Σταθμό Αναφοράς (ΣΑ) της Πολεμικής Αεροπορίας (περιοχή Σύμπετρο)

Στο όρος Σύμπετρο της Κω, στον Σταθμό Αναφοράς (ΣΑ) της Πολεμικής Αεροπορίας, βρίσκεται το όμορφο και περιποιημένο εκκλησάκι των Ταξιαρχών που γιορτάζει στις 8 Νοεμβρίου. Εκτός από τους Ταξιάρχες (Άρχοντα Μιχαήλ και Γαβριήλ), το εκκλησάκι γιορτάζει και το Ρόδο το Αμάραντο, την Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου του Αμάραντου Ρόδου κάθε χρόνο στις 3 Απριλίου.

Το εκκλησάκι χτίστηκε και εγκαινιάστηκε το φθινόπωρο του 2004, μετά τους ολυμπιακούς,  επί διοικήσεως Αντισμήναρχου (ΕΑ) Λιλίτση Νικολάου. Ο ναός ιστορήθηκε από τον Αγιογράφο Σαργιώτη Παναγιώτη. Η αγιογράφηση έγινε με χρήματα του μόνιμου και έφεδρου προσωπικού που υπηρετούσαν τότε εδώ και με δωρεές απλών πολιτών της Κω που γνώριζαν τη Μονάδα.

Αν είναι η πρώτη φορά που ακούτε το όνομα της Παναγίας "Ρόδο το Αμάραντο",  ανήκει στα ονόματα που της έδωσαν οι Υμνογράφοι της Εκκλησίας. Παρ' όλο που όλα τα λουλούδια μαραίνονται, το λουλούδι της αειπαρθένου Παναγίας θα παραμείνει στους αιώνες αμάραντο, διότι ούτε ο χρόνος μπορεί να το μαράνει ούτε οι βλασφημίες των ασεβών.

Το εκκλησάκι των Ταξιαρχών & Ρόδο το Αμάραντο ενώνει τα χρώματά του με το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, αντιστέκεται στους αέρηδες του Σύμπετρου και δέχεται απλόχερη φροντίδα. Χρειάζεται άδεια για να το επισκεφθεί κάποιος και είναι το 325ο εκκλησάκι που φωτογραφίζω στο νησί της Κω.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

The Chapel of the Archangels & the Unfading Rose at the Air Force Reference Station (Sympetro Area)

On Mount Sympetro in Kos, within the Air Force Reference Station (ΣΑ), stands the beautiful and well-kept Chapel of the Archangels, which celebrates its feast on November 8.

In addition to the Archangels (Michael and Gabriel), the chapel also honors the Unfading Rose, the Synaxis of the Most Holy Theotokos of the Unfading Rose, celebrated each year on April 3.

The chapel was built and consecrated in the autumn of 2004, after the Olympic Games, under the command of Wing Commander (ret.) Nikolaos Lilitsis.

It was painted by the iconographer Panagiotis Sargiotis.

The iconography was funded by the active and reserve personnel serving there at the time, as well as by donations from local citizens of Kos who were familiar with the unit.

If this is the first time you hear the name of the Virgin Mary as “The Unfading Rose”, it belongs among the many titles given to her by the Hymnographers of the Church.

Although all earthly flowers wither, the flower of the Ever-Virgin Mary remains forever unfading, for neither time can cause it to fade, nor can the blasphemies of the impious destroy it.

The Chapel of the Archangels and the Unfading Rose blends its colors with the infinite blue of the Aegean, standing resilient against the winds of Sympetro, lovingly cared for through the years.

A permit is required to visit it, and it is the 325th chapel I have photographed on the island of Kos.

Καλό ταξίδι, Κωνσταντίνε Ντούνια (Φανάρα)

 Καλό ταξίδι, Κωνσταντίνε Ντούνια (Φανάρα)

Έφυγε από τη ζωή ο Κωνσταντίνος Ντούνιας, γνωστός και ως "Κώστας η Φανάρα". Ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος, που ως την τελευταία στιγμή στα 94 του χρόνια τα είχε "τετρακόσια". Πάντα τον συναντούσα με το -έργο τέχνης-μηχανάκι του στον πεζόδρομο στη ΔΕΗ κι ανταλλάσσαμε δυο κουβέντες και του ζητούσα να τον φωτογραφήσω.

Σύμφωνα με το άρθρο του geodifhs "ήταν γέννημα θρέμμα της Κω, από τον Νοέμβριο του 1928. Ποδηλάτης, αγωνιστής και μέγας πατριώτης είναι γνωστός ως η Φανάρα, ένα παρατσούκλι που το κέρδισε μικρός όταν έπαιζε κρυφτό με τους φίλους του, επειδή σκαρφάλωσε στο ψηλότερο μέρος του στύλου της υπηρεσίας ηλεκτροφωτισμού.

Ο Κώστας η Φανάρα έζησε και τους δύο μεγάλους τελευταίους σεισμούς της Κω, του ΄33 και του 2017.Το 1933 ο σεισμός τον βρήκε στον οικισμό της Άσπας, το σπίτι του ήταν επί της Πλατείας Εθνάρχη Μακαρίου. Τότε η μάνα του τον πήρε και πήγανε στον καταυλισμό του Σταδίου. Το 2017 έζησε τον σεισμό στα Κούμπουρνα. Ο Σεισμός του 1933 ήταν πολύ πιο δυνατός μου είπε δίχως δεύτερη σκέψη".

Πηγή: ΚωστΗς η ΦανΑρα

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Farewell, Konstantine Dounias (“Fanara”)

Konstantinos Dounias, known to everyone as “Kostas Fanara,” has passed away. He was a truly sweet man who, even at 94 years old, remained remarkably sharp and clear-minded until the very end. I would often meet him with his — truly artistic — little motorbike on the pedestrian street near the Public Power Corporation building, where we would exchange a few words, and I would always ask to photograph him.

According to an article by geodifhs, “he was born and raised on Kos in November 1928. A cyclist, fighter, and great patriot, he became known as ‘Fanara’ (‘Lantern’) from a childhood nickname he earned while playing hide-and-seek with his friends, after climbing to the very top of an electric lighting pole.

Kostas Fanara lived through both of the major recent earthquakes of Kos, those of 1933 and 2017. In 1933, the earthquake found him in the Aspa settlement; his family home was located on Ethnarchou Makariou Square. His mother took him then to the camp at the Stadium. In 2017, he experienced the earthquake at Koubourna. Without a second thought, he told me that the 1933 earthquake was much stronger.”

May his memory be eternal.

1991 στους Λειψούς και το Μαράθι

1991 στους Λειψούς και το Μαράθι

Η πρώτη φορά που επισκέφτηκα τους Λειψούς και το Μαράθι ήταν το 1991 σε ένα ημερήσιο ταξίδι από την Πάτμο. Έπεσα πάνω σ' αυτές τις -ξεθωριασμένες από τον χρόνο- φωτογραφίες πρόσφατα κι είναι σαν να έχει περάσει ένας αιώνας. Η ανάπτυξη στους Λειψούς είναι τόσο μεγάλη τα τελευταία τριάντα χρόνια που μετά βίας αναγνωρίζεις τη Λιεντού και το Λιμάνι. Το αγαπημένο μου "Aphrodite Hotel" δεν είχε ακόμη χτιστεί. Θα περνούσαν άλλα 6 χρόνια, το 1997 για να δεσπόζει πίσω από την παραλία της Λιεντούς.

φτάνοντας στο Λιμάνι των Λειψών

"Απαγορεύεται ο Γυμνισμός"-Πινακίδα στο Λιμάνι των Λειψών

Ο δρόμος από τη Λιεντού για τον Κάμπο ήταν ακόμη χωματόδρομος. Δεξιά στον λόφο διακρίνεται ο Άη Γιώργης και πίσω το εκκλησάκι του Χριστού.

Αλλά και το Μαράθι... αγνώριστο το 1991. Τότε ακόμη δεν γνώριζα ότι οι Λειψοί θα μου έκλεβαν την καρδιά το 2018 κι ότι ως το 2026 θα ήταν το δεύτερό μου σπίτι.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

1991 in Lipsi and Marathi

The first time I visited Lipsi and Marathi was in 1991 on a day trip from Patmos. I recently came across these photographs — faded by time — and it feels as though a century has passed. Development in Lipsi over the last thirty years has been so extensive that you can barely recognize Lientou Beach and the harbor. My beloved Aphrodite Hotel had not yet been built. Another six years would pass, until 1997, before it would stand prominently behind Lientou Beach.

arriving at the harbor of Lipsi
“NUDISM IS PROHIBITED” — sign at the harbor of Lipsi

The road from Lientou to Kampos was still a dirt road. On the right hill one can distinguish the chapel of Saint George, and behind it the chapel of Christ.

And Marathi too… unrecognizable in 1991. Back then I still did not know that Lipsi would steal my heart in 2018, and that by 2024 it would become my second home.

Καλό ταξίδι, Γιάννη Αγαδάκη...

 Καλό ταξίδι, Γιάννη Αγαδάκη...

Τον γνωρίσαμε σε μια πεζοπορία μας στο Ασφενδιού, στις 3/11/2019, όταν περπατήσαμε από τον Άγιο Θεολόγο (Πυργί, Λαγούδι) ως την Ωριά στο Παλιό Πυλί. Ο Γιάννης Αγαδάκης, μία εμβληματική φιγούρα του Ασφενδιού, ήταν άνθρωπος του βουνού και της φύσης αλλά κυρίως ήταν άνθρωπος της προσφοράς. Όπως μου λέει η εγγονή του, Μαρία Κραμπουσανού, "Ό,τι είχε το πρόσφερε σε αυτούς που είχαν ανάγκες, κατσίκια και τυριά, όταν έκανε η γιαγιά μου". Έκανε προσφορές στον Άγιο Θεολόγο, ήταν άνθρωπος ευγενικός, δοτικός και γλεντζές. "Έφυγε" χτες σε ηλικία 90 ετών, αφήνοντας πίσω του 4 παιδιά και 4 εγγόνια. Καλό του ταξίδι...

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΦΛΟΓΑ ΣΤΗΝ ΚΩ 13.07.2004

Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΦΛΟΓΑ ΣΤΗΝ ΚΩ 13.07.2004

Η Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία 2004 διέσχισε την Ελλάδα και τους 54 νομούς της χώρας. Το πρώτο κομμάτι της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας ξεκίνησε με την αφή της Φλόγας στην Ολυμπία την 25η Μαρτίου 2004, ανήμερα της εθνικής επετείου. Η Φλόγα ταξίδεψε στην Πελοπόννησο για επτά ημέρες. Μετά το διεθνές της ταξίδι, όπου η Ολυμπιακή Φλόγα ένωσε για πρώτη φορά κάθε κατοικήσιμη ήπειρο επέστρεψε στην Ελλάδα για το δεύτερο κομμάτι της Λαμπαδηδρομίας για τους Αγώνες της 28ης Ολυμπιάδας. Η Φλόγα επέστρεψε σε κάθε πόλη που έχει φιλοξενήσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς επίσης και σε διάφορες άλλες πόλεις που επιλέχθηκαν ως διεθνούς σπουδαιότητας.

ο λαμπαδηδρόμος Βασίλης Κεφάλας

Στην Κω έφτασε στις 13 Ιουλίου 2004, την 47η μέρα του ταξιδιού της.

Στην Κω τον Βωμό άναψε ο πρώην βαλκανιονίκης Βασίλης Κεφάλας και ο τότε δήμαρχος κ. Μιλτιάδης Φάκκος μίλησε για το ιστορικό παρελθόν του νησιού, την πατρίδα του Ιπποκράτη.

Στην σημαιοστολισμένη Πλατεία Ελευθερίας έγιναν πολλές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή χορευτικών συλλόγων και της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Δήμου Κω, τις οποίες παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Στις φωτογραφίες εικονίζεται και ο Ηλίας Σιφάκης, δίπλα στον Βασίλη Κεφάλα, ως συνοδός της φλόγας. Με τη φλόγα έτρεξε και ο Γιάννης Σμαλιός,  πρωταθλητής Ελλάδας τότε, ο οποίος αργότερα θα συμμετείχε στους Ολυμπιακούς του 2008. Έτρεξε στη λεωφόρο των Φοινίκων ενώ δίπλα του έτρεχε σαν συνοδεία ο κ. Χατζηνικήτας.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΛΟΓΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΑΔΙΟ

1η ημέρα - 25 Μαρτίου 2004

ΟΛΥΜΠΙΑ
Τελετής Αφής 12:00 Αναχώρηση Φλόγας 13:10 Απόσταση 60χλμ.

7η ημέρα - 31 Μαρτίου 2004

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΑΔΙΟ
Άφιξη 19:50
ΤΕΛΕΤΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Η Φλόγα παρέμεινε στην Αθήνα έως τις 4 Ιουνίου 2004. Έπειτα συνέχισε το ταξίδι της και σε διάστημα 35 ημερών διέσχισε τις 5 ηπείρους. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις 9 Ιουλίου 2004, αφού από την Κύπρο έφτασε στο Ηράκλειο.

Η Alpha Bank για να συστήσει τα ολυμπιακά αθλήματα, έστησε στην Πλατεία Ελευθερίας το Πανόραμα Ολυμπιακών αθλημάτων, όπου μικροί μεγάλοι μπορούσαν να δοκιμάσουν τα περισσότερα, όπως εδώ στις φωτογραφίες ο γιος μου δοκιμάζει την ξιφασκία. 

Η μεγάλη έκπληξη ήταν η εμφάνιση του Νίκου Κακλαμανάκη, αθλητή της ιστιοπλοΐας και δύο φορές Ολυμπιονίκη. (στην Ατλάντα το 1996 κατακτά το χρυσό μετάλλιο, όπου παίρνει και την προσωνυμία γιος του ανέμου και ήταν και ο σημαιοφόρος της αποστολής. Στην επόμενη ολυμπιάδα το 2000 στο Σίδνεϊ πήρε την έκτη θέση και ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής. Το 2004 στην Αθήνα κατέκτησε το δεύτερο ολυμπιακό μετάλλιο, ασημένιο αυτή τη φορά. Μάλιστα, στην Ολυμπιάδα της Αθήνας ήταν αυτός που άναψε την ολυμπιακή φλόγα μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο)

Λίγες μέρες μετά, είχα την τύχη να συναντήσω πάλι την Ολυμπιακή φλόγα στην Ιθάκη, όπου έφτασε την 70ή ημέρα του ταξιδιού της, στις 5 Αυγούστου 2004 με Σινούκ.

Άφιξη της Ολυμπιακής Φλόγας με Σινούκ στην Ιθάκη στις 5/8/04

με πληροφορίες από wikipedia: Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία 2004 , Νίκος Κακλαμανάκης

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni