Πέμπτη 30 Απριλίου 2020

ΤΟ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

ΤΟ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ
Ακόμη κι ένα αμάραντο ή ένα αγριολούλουδο έξω από την πόρτα μας είναι αρκετό για να πούμε πως "πιάσαμε το Μάη". Ένα από τα πιο όμορφα έθιμα στην Ελλάδα είναι η κατασκευή του πρωτομαγιάτικου στεφανιού, ίσως γιατί συνδυάζεται με την αργία/απεργία της 1ης Μαΐου ή γιατί ήταν ανέκαθεν για όλους μια ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με τη φύση, αφού όλες οι οικογένειες ξεχύνονται στην εξοχή για να μαζέψουν λουλούδια. 
Με το στεφάνι στολίζουμε τις πόρτες των σπιτιών και το έθιμο συμβολίζει την  αναγέννηση της φύσης με την άνοιξη και την υποδοχή της δύναμης της φύσης στο σπιτικό
στεφάνια στη Νίσυρο
Φτιάχνεται σε κύκλο που θεωρείται απόλυτο και τέλειο σχήμα που χωράει αυτό που θέλει να απομονώσει. Ο κύκλος προστατεύει από κακόβουλες δυνάμεις. Κρεμιέται στην πόρτα του σπιτιού κι έτσι μέσα σ αυτό εισχωρούν μόνο τα καλά και μένει έξω από την πόρτα ως τις 24 Ιουνίου και τότε καίγεται στις φωτιές του Άη Γιαννιού του Κλήδονα.
κορίτσια κρατούν στα χέρια τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια και τα ρίχνουν στη φωτιά του Κλήδονα, στις 24 Ιουνίου
Οι ρίζες του συγκεκριμένου εθίμου εντοπίζονται στην αρχαιότητα, αλλά με το πέρασμα των χρόνων κάθε περιοχή εξέλιξε με τον δικό της τρόπο το έθιμο, καθώς οι κάτοικοι έβαζαν μία δική τους «πινελιά». 
Όπως για παράδειγμα στη Μικρά Ασία, όπου πέρα από τα λουλούδια στο στεφάνι έβαζαν και ένα σκόρδο για το «κακό μάτι» και αποτροπή από το κακό, ένα αγκάθι για τον εχθρό και ένα στάχυ για την καλή σοδειά. 
Ή στα Δωδεκάνησα, όπου η παράδοση θέλει να μαζεύουν ένα λουλούδι που λέγεται «ανοιχτομάτης» και θεωρείται πως φέρνει καλοτυχία και υγεία ενώ στη Σύμη βάζουν κλωνάρια ελιάς, αγκαθιού (ένα κλαδί με αγκάθια προστατεύει από το κακό κάθε σπίτι), μαύρης συκιάς ενώ ταυτόχρονα οργανώνουν και ομαδικές τελετές που αποβλέπουν κι αυτές να φέρουν στο χωριό τη χαρά, την ευλογία, τη δημιουργία. 
Για όποιον θέλει να τηρήσει την παράδοση κατά γράμμα, τα απαραίτητα υλικά είναι πολύ απλά. Λουλούδια, κλαδιά που θα αποτελέσουν τη βάση και σπάγκο ή σύρμα για να διακοσμηθεί το στεφάνι. Σύμφωνα με τη Λαογραφική έρευνα το μαγιάτικο στεφάνι φτιάχνεται με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κληματαριάς ή σύρμα και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά. 
Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών. Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Ένα κλαδί ελιάς δηλώνει την αγάπη, συμβολίζει την οικογένεια και την φιλία. 
Το καρπισμένο στάχυ συμβολίζει την καρποφορία της γης. Τα λουλούδια της εξοχής συμβολίζουν την αναγέννηση της φύσης και την απομάκρυνση των πνευμάτων.
Για να πιάσουν οι ευχές που έκαναν οι νοικοκυρές παλιότερα, το μαγιάτικο στεφάνι έπρεπε να γίνεται από συγκεκριμένα λουλούδια:
Ανθισμένο σπίτι: Τριαντάφυλλα, γαρύφαλλα, βιόλες, πασχαλιές, γεράνια.
στεφάνι με λουλούδια στην Τήλο
Ευτυχία του σπιτιού: Κλωνάρια ανθισμένα από αγιόκλημα και ελιά.
Γεμάτο σπίτι: Στάχυα και λουλούδια του κάμπου, όπως μαργαρίτες και παπαρούνες.
Για τη γλωσσοφαγιά: Μια κουκιά με τις ρίζες και τους καρπούς της.
Για την αγάπη των κοριτσιών του σπιτιού: Ένα κλωνάρι λυγαριά.
Για το μάτι: Ένα κεφάλι σκόρδο, κρεμασμένο στη μέση για να φαίνεται.
Από την «Παράξενη Πρωτομαγιά»:
Παράξενη πρωτομαγιά
μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ήρθ’ ο καιρός του «έχε γεια»
τι να την κάνεις πια την περηφάνια.
Νίκος Γκάτσος
Μα το πιο όμορφο στεφάνι απ' όλα που έχω φτιάξει μια πρωτομαγιά εντατικών προβών ήταν ανθρώπινο !
φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση στα αγγλικά:

THE MAY DAY WREATH
Even a single everlasting flower or a wildflower outside our door is enough for us to say that “we have welcomed May.” One of the most beautiful customs in Greece is the making of the May Day wreath, perhaps because it coincides with the May 1st holiday/strike, or because it has always been an opportunity for everyone to reconnect with nature, as families head out into the countryside to gather flowers.

We decorate the doors of our homes with the wreath, and the custom symbolizes the rebirth of nature in spring and the welcoming of nature’s power into the household.
wreaths on Nisyros

It is made in a circular shape, which is considered a perfect and complete form that encloses what it is meant to protect. The circle guards against malicious forces. It is hung on the front door of the house, allowing only good things to enter, and it remains there until June 24, when it is burned in the bonfires of Saint John (Klidonas).

girls holding May Day wreaths and throwing them into the Klidonas fire, on June 24

The roots of this custom go back to antiquity, but over time each region developed it in its own way, as locals added their own “touch.”

For example, in Asia Minor, beyond flowers, they would also add garlic to the wreath to ward off the evil eye, a thorn for enemies, and a stalk of wheat for a good harvest.
Or in the Dodecanese, where tradition has it that people collect a flower called “anoichtomatis,” believed to bring good luck and health. In Symi, they add olive branches, thorny twigs (a branch with thorns protects every home from evil), and black fig branches, while also organizing communal rituals aimed at bringing joy, blessing, and prosperity to the village.

For anyone who wants to follow the tradition to the letter, the necessary materials are very simple: flowers, branches for the base, and string or wire to shape and decorate the wreath. According to folklore research, the May Day wreath is made using a flexible and durable vine branch or wire, and decorated with flowers and twigs from fruit-bearing trees such as almond, fig, and pomegranate.
The use of greenery rather than flowers, aiming to transfer their fertility, was the main characteristic of May customs. In rural areas, in fact, weaving a wreath was not always necessary. It was enough to place above the door a bundle of fresh branches from olive, fig, bitter orange, orange trees, and others, along with flowers. An olive branch signifies love and symbolizes family and friendship.

A ripe ear of wheat symbolizes the fertility of the land. Wildflowers symbolize the rebirth of nature and the banishment of negative spirits.

For the wishes of housewives in earlier times to come true, the May Day wreath had to be made from specific plants:
A flourishing home: roses, carnations, violets, lilacs, geraniums.
wreath with flowers in Tilos
Happiness of the home: blooming branches of honeysuckle and olive.
A prosperous home: wheat stalks and field flowers such as daisies and poppies.
Against the evil eye: a bean plant with its roots and pods.
For the love of the girls in the household: a sprig of chaste tree (vitex).
For protection from the “evil eye”: a head of garlic, hung in the center so it is visible.

From “Strange May Day”:
“Strange May Day,
today they weave wreaths with thorns,
the time has come to say ‘farewell,’
what use is pride anymore.”
— Nikos Gatsos

But the most beautiful wreath I have ever made was a human one.

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Onobrychis arenaria

Onobrychis arenaria
Onobrychis σημαίνει "που καταβροχθίζεται από γαϊδάρους" από τις αρχαίες λέξεις όνος (onos) και βρύκειν (brychein) που σημαίνει καταβροχθίζω (τρώω λαίμαργα).
Η κοινή του ονομασία, sainfoin, είναι σύνθετη γαλλική λέξη από τις λέξεις saint και foin που σημαίνει άγιο σανό. Είναι γνωστό και ως holy hay, French grass, και everlasting grass. 
Ανήκει στα πολυετή κτηνοτροφικά ψυχανθή (επειδή τα άνθη τους μοιάζουν με «ψυχή» δηλ. με πεταλούδα). Στα ελληνικά δεν βρήκα σχετική βιβλιογραφία και η μόνη μετάφραση στο Onobrychis/sainfoin που συνάντησα είναι κτηνοτροφικά λάχανα ή χορτονοµές ψυχανθών (sainfoin).
Όσα διάβασα στη διεθνή βιβλιογραφία παρουσιάζουν το οnobrychis ως ένα από τα "ιερά" σπαρτά, πραγματικά "άγιο σανό", καθώς αποτελεί, λόγω των εξαιρετικών ιδιοτήτων του, την τέλεια βοσκή για μεγάλα θηλαστικά, όπως πρόβατα, γαϊδούρια, άλογα, αγελάδες κλπ. Αυτό οφείλεται σε τρία πράγματα που θεώρησα σημαντικά ανάμεσα σε όσα διάβασα:
α) η βοσκή με sainfoin είναι υψηλή σε πρωτεΐνη και ταννίνες καθώς το οnobrychis κατατάσσεται σε κατηγορία κτηνοτροφικών ψυχανθών, κοινώς οσπριοειδών (όσπρια).
β) Τα εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος για την διατροφή αγροτικών ζώων καθώς δεν προκαλεί φούσκωμα
και γ) δεν προκαλεί σκουλήκια, μάλλον το αντιμετωπίζουν σα φυσικό σκουληκοκτόνο.
Στο νησί της Κω υπάρχει σε αφθονία την άνοιξη και συγκεκριμένα τον Απρίλιο, πιθανά το υποείδος subsp. lasiostachya.
*Onobrychis means "devoured by donkeys", from Ancient Greek ónos (ὄνος, "donkey") and brýkein (βρύκειν, "to eat greedily"). This refers to sainfoin's good properties as a forage plant for large mammalian herbivores.
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Onobrychis arenaria

Onobrychis means “devoured by donkeys,” from the Ancient Greek words ónos (ὄνος, “donkey”) and brýkein (βρύκειν, “to devour, to eat greedily”).
Its common name, sainfoin, is a compound French word from saint and foin, meaning “holy hay.” It is also known as holy hay, French grass, and everlasting grass.

It belongs to the perennial forage legumes (so called because their flowers resemble a “psyche,” that is, a butterfly). In Greek, I could not find much relevant bibliography, and the only translations I encountered for Onobrychis/sainfoin were “forage cabbages” or “leguminous forage crops (sainfoin).”

What I read in the international literature presents Onobrychis as one of the “sacred” crops—truly “holy hay”—because, due to its exceptional properties, it constitutes ideal pasture for large mammals such as sheep, donkeys, horses, cattle, etc. This is due to three factors that I found particularly important among those mentioned:

a) Sainfoin pasture is high in protein and tannins, as Onobrychis belongs to the category of forage legumes (i.e., pulses).
b) It is used by humans for feeding farm animals because it does not cause bloating.
c) It does not cause parasitic worms; on the contrary, it is considered to act as a natural anthelmintic.

On the island of Kos it occurs in abundance in spring, specifically in April, possibly as the subspecies subsp. lasiostachya.

* Onobrychis means “devoured by donkeys,” from Ancient Greek ónos (ὄνος, “donkey”) and brýkein (βρύκειν, “to eat greedily”). This refers to sainfoin’s valuable properties as a forage plant for large mammalian herbivores.

Δευτέρα 13 Απριλίου 2020

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΩΤΗΡΟΣ (ΧΡΙΣΤΟΣ),ΓΙΑΠΠΙΛΙ

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΩΤΗΡΟΣ (ΧΡΙΣΤΟΣ), ΓΙΑΠΠΙΛΙ
Πάνω στην άκρη ενός γκρεμού, σ' ένα ψηλό τεπέ (*ο λόφος στα τούρκικα), βρίσκεται χτισμένο το εκκλησάκι του Χριστού (Μεταμόρφωση Σωτήρος). Από κάτω απλώνεται φαρδύς και φιδωτός ο Πλατύς Ποταμός, χωμένος μέσα στις λυγαριές και τις δάφνες.
Το εκκλησάκι γιορτάζει στις 6 Αυγούστου και ανήκει στην Ενορία Αγίου Νικολάου.
Η πρώτη αναφορά σε αυτό το εκκλησάκι συναντάται στο Αρχείο Δουλείας της Ιεράς Μητροπόλεως το 1705. Ο Εμμανουήλ Καρπάθιου αναφέρει πως το εκκλησάκι του Χριστού "κείται εις θέσιν Πλατύν Ποταμόν εντός χωραφίου του Αλή Αγά Ατζέμη κατά τον Κώδικα Κ'". 
Σύμφωνα με τον Παντελή Σβουρένο το εκκλησάκι το έχτισε κάποιος Κάππας. Παλιότερα, δεν πήγαινε πολύς κόσμος γιατί όλοι φοβόντουσαν τον γκρεμό, κι ο ίδιος έστησε γύρω από τον γκρεμό κολωνάκια και τέντωσε συρματόπλεγμα. Επίσης, συνεχίζει πως ο ίδιος έκανε τσιμεντένια τοιχία και πεζούλες στη βόρεια πλευρά και τη μισή αυλή τσιμέντο,το 1968 με χρήματα της οικογένειας Παζάκη από την Αμερική. 
Μετά, ο Κωνσταντής Μαμουζέλος διαμόρφωσε την αυλή,έχτισε ξεροτρόχαλο τοίχο, έκανε επίπεδη την αυλή και φύτεψε τα πεύκα που υπάρχουν ως σήμερα στην αυλή. Επίσης, έφτιαξε και το δρόμο για να ανεβαίνουν αυτοκίνητα ως εκεί. Η Χρυσή Σταματούλα από το Γιαππιλί έκανε κάποιες επιπλέον εργασίες στην αυλή, σοβάτισε τους τοίχους κι έκανε δύο πεζούλες.
Στον Εσπερινό και στη Θεία Λειτουργία της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (6 Αυγούστου), πλήθος πιστών ανηφορίζει προς το ύψωμα που βρίσκεται για να προσκυνήσει.
Στην πόλη της Κω, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, πριν το σεισμό, όταν λειτουργούσε η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, υπήρχε η συνήθεια μετά την ολοκλήρωση της ακολουθίας των Παθών, να ανεβαίνουν οι πιστοί με τα πόδια-περίπου για 3,5 χιλιόμετρα από την Αγία Παρασκευή ως το εκκλησάκι του Χριστού, για να προσκυνήσουν. 
Το νυκτερινό προσκύνημα ήταν ιδιαίτερα κατανυκτικό καθώς σε όλη τη διαδρομή οι πιστοί τραγουδούν και ψάλλουν. Τα τελευταία χρόνια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κώου και Νισύρου κ.κ Ναθαναήλ συμμετείχε στο προσκύνημα διαβάζοντας το Ευαγγέλιο της Σταυρώσεως και ψάλλοντας τους Μακαρισμούς. 
Το εξωκκλήσι σήμερα αντιμετωπίζει κίνδυνο καταστροφής λόγω αποσαθρώσεως του εδάφους του υψώματος επάνω στο οποίο βρίσκεται.
Πηγή: Παντελή Σβουρένου-Η Κως μια φορά..κι έναν καιρό (Apopsis 2005)
Εμμανουήλ Ι. Καρπάθιου (Μητροπολίτου Μεσημβρίας της επί Ευξείνω)-"Εκκλησία Κω Δωδεκανήσου"-Τόμος Πρώτος, βιβλίον Δεύτερον, Αθήνα 1969
Ιερά Μητρόπολις Κώου και Νισύρου Παρελθόν και παρόν-Ανδρέα Ιωσήφ Χατζημιχαήλ (χορηγός εκδόσεως Δήμος Κω, 2016)
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni