ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ, ΞΕΡΟΚΑΜΠΟΣ-ΑΝΤΙΜΑΧΕΙΑ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ, ΞΕΡΟΚΑΜΠΟΣ-ΑΝΤΙΜΑΧΕΙΑ

Στην περιοχή Ξερόκαμπος της Αντιμάχειας βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου. Πρόκειται για το "Βενιαμίν" στη λίστα των 326 εκκλησιών του νησιού της Κω, καθώς μόλις σήμερα συμπληρώνει δέκα χρόνια ζωής από τα θυρανοίξια του.

Βρίσκεται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο και το δάσος της Πλάκας, στον επαρχιακό δρόμο Κω-Κεφάλου και ανήκει στην ενορία Αγίας Τριάδας Αντιμάχειας. 
Γιορτάζει στις 27 Μαΐου.

Το εκκλησάκι ανήκει στην οικογένεια Πιζάνια από την Καρδάμαινα.

από το εσωτερικό του ναού

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

SAINT JOHN THE RUSSIAN, XEROKAMPOS – ANTIMACHEIA

In the Xerokampos area of Antimacheia stands the chapel of Saint John the Russian. It is considered the “youngest” on the list of the 326 churches of the island of Kos, as today it completes just ten years since its inauguration ceremony.

It is located very close to the airport and the Plaka forest, on the provincial road connecting Kos Town and Kefalos, and belongs to the parish of Holy Trinity of Antimacheia.

Its feast day is celebrated on May 27.

The chapel belongs to the Pizania family from Kardamaina.

*from the interior of the church

Άγιος Γεώργιος του Σχολείου στην Αντιμάχεια

Ναΐσκος Αγίου Γεωργίου (του Σχολείου), Αντιμάχεια 

Ο ναΐσκος χτίστηκε με δαπάνη του Δαυΐδ Πελεκάνου το 1880. Δεν είναι γνωστοί οι λόγοι για τους οποίους, μόλις η οικοδομή έφτασε σε ύψος περίπου ενός μέτρου, οι Τούρκοι απαγόρευσαν τη συνέχιση των εργασιών. Πιθανότατα αυτό συνέβη επειδή δεν υπήρχε κυβερνητική άδεια.

Μετά από περίπου ενενήντα χρόνια από τη θεμελίωση, δηλαδή το 1920, ο αρχιμανδρίτης Κωνσταντίνος Κλωνάρης από την Αντιμάχεια, που είχε υπηρετήσει για χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, κατάφερε να ολοκληρώσει την οικοδομή. Τα έξοδα καλύφθηκαν από τη γυναικεία αδελφότητα «Ευπρέπεια», που είχε ιδρύσει ο ίδιος στην Αντιμάχεια. Το 1923 το ναΐδριο είχε πλέον ολοκληρωθεί.

Το προσωνύμιο «του Σχολείου» οφείλεται στο γεγονός ότι αργότερα χτίστηκε δίπλα του το Δημοτικό Σχολείο Αντιμάχειας, το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα.

Οι σεισμοί του 1926 και του 1933 προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο ναΐδριο. Τον Οκτώβριο του 1943, οι Γερμανοί, κατά την εισβολή τους, κατέστρεψαν το τέμπλο του ναού.

Το 1953, η Διονυσία Γεωργίου Ματσάγκου, αφού είδε σε όραμα τον Άγιο Γεώργιο να την προτρέπει να συμβάλει στην αποκατάσταση του ναού, κινητοποιήθηκε μαζί με την αδελφή της Μελπομένη, σύζυγο του Κωνσταντίνου Παρδάκη. Με τη βοήθεια και άλλων γυναικών της γειτονιάς, καθώς και της δασκάλας Σεβαστιανής Κυπραίου, και με τη συμμετοχή της Φυλινιώς, συζύγου του Γεωργίου Παππούλη, συγκέντρωσαν το ποσό των 14.000 δραχμών (παλαιών, δηλαδή 1.400 νέων δραχμών, γράφει ο Καρπάθιος το 1969).

Με αυτά τα χρήματα ολοκληρώθηκαν οι εργασίες επισκευής γύρω στο 1955, με συνεχή φροντίδα του αρχιερατικού επιτρόπου Αντιμάχειας, του Οικονόμου Ιωάννη Άμαλλου.

Αφού ο ναός έγινε ξανά κατάλληλος για λατρεία, κατασκευάστηκε και νέο τέμπλο με δαπάνη της Αλεξάνδρας, συζύγου του Κοσμά Θέμελη, που καταγόταν από την Αντιμάχεια αλλά ζούσε στην Αθήνα. Έτσι, το παρεκκλήσι ολοκληρώθηκε πλήρως.

Η εκκλησία ανήκει στην Ενορία Αγίας Τριάδας Αντιμάχειας. Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου είναι πολύ ιδιαίτερη

• Θέμα: κύκλος ζωής & μαρτυρίου Αγίου Γεωργίου, τρεις διαφορετικές εικόνες σε μία: α) ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνει τον δράκο, β) στη δεύτερη εικόνα ο Άγιος Γεώργιος "τίθεται εις τον τροχόν" (ένα από τα βασανιστήρια στα οποία τέθηκε ο Άι-Γιώργης) και γ) ο ενταφιασμός του Αγίου με μορφές γύρω από το σώμα
• Χρονολογία: Αύγουστος 1883
• Αγιογράφος/Ζωγράφος: πιθανότατα Τοπράζης- Τουπράζης -δυσανάγνωστη υπογραφή- (άγνωστος τοπικός αγιογράφος?)
• Προέλευση: Δωδεκάνησα / Μικρά Ασία??

Πηγή: "Εκκλησία Κω Δωδεκανήσου"-Τόμος Πρώτος, βιβλίον Δεύτερον, Αθήνα 1969 - Εμμανουήλ Ι. Καρπάθιου
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Antimachia – Chapel of Saint George (“of the School”)

The chapel was built at the expense of David Pelekanos in 1880. The reasons why, as soon as the structure reached a height of about one meter, the Turks prohibited the continuation of the works are unknown. It is likely that this occurred due to the absence of an official government permit.

Approximately ninety years after its foundation, in 1920, Archimandrite Konstantinos Klonaris from Antimachia, who had served for many years in Constantinople, managed to complete the construction. The expenses were covered by the women’s brotherhood “Eprepeia” (“Decorum”), which he himself had founded in Antimachia. By 1923, the chapel had been completed.

The nickname “of the School” is due to the fact that the Primary School of Antimachia was later built next to it, and it still exists today.

The earthquakes of 1926 and 1933 caused significant damage to the chapel. In October 1943, during their invasion, the Germans destroyed the iconostasis of the church.

In 1953, Dionysia Georgiou Matsangou, after seeing a vision of Saint George urging her to contribute to the restoration of the chapel, took action together with her sister Melpomeni, wife of Konstantinos Pardakis. With the help of other women of the neighborhood, as well as the teacher Sevastiani Kypriaiou, and with the participation of Fylinio, wife of Georgios Pappoulis, they collected the sum of 14,000 drachmas (old currency, that is 1,400 new drachmas, as noted by Karpathios in 1969).

With these funds, the repair works were completed around 1955, under the constant supervision of the ecclesiastical commissioner of Antimachia, Oikonomos Ioannis Amallos.

Once the chapel was restored and made suitable again for worship, a new iconostasis was constructed at the expense of Alexandra, wife of Kosmas Themelis, who originated from Antimachia but lived in Athens. In this way, the chapel was fully restored.

The icon of Saint George is particularly distinctive.

Subject: A narrative cycle of the life and martyrdom of Saint George, combining three scenes in one:
(a) Saint George slaying the dragon,
(b) Saint George being “placed upon the wheel” (one of the tortures he endured), and
(c) the burial of the Saint, with figures gathered around his body.

Date: August 1883
Iconographer/Painter: Probably Toprazis / Touprasis (illegible signature) — an unknown local icon painter.
Origin: Dodecanese / Asia Minor (?)

Ταξιάρχες στην 80 ΕΑΝΕΘ-στρατόπεδο "Καλλέργη"

Ταξιάρχες στην 80 ΕΑΝΕΘ-στρατόπεδο "Καλλέργη"

Το εκκλησάκι των Ταξιαρχών βρίσκεται μέσα στο στρατόπεδο της 80 ΕΑΝΕΘ στην Αντιμάχεια και λειτουργεί μόνο 2 μέρες τον χρόνο, παραμονή και ανήμερα της Μεγάλης Γιορτής, στις 7 και 8 Νοεμβρίου. Παραμονή πραγματοποιείται εσπερινός, μέσα στο στρατόπεδο "Καλλέργη" όπου βρίσκεται, παρουσία πολιτών. Ανήκει στην Ενορία Αγίας Τριάδας Αντιμάχειας.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

TAXIARCHES CHAPEL AT THE 80th NATIONAL GUARD BATTALION – “KALLERGIS” MILITARY CAMP

The small chapel of the Taxiarches (Archangels) is located within the premises of the 80th National Guard Battalion (80 ΕΑΝΕΘ) in Antimacheia. It operates only two days a year — on the eve and the day of the Great Feast, November 7th and 8th.

On the eve of the celebration, a vespers service is held inside the “Kallergis” military camp, where the chapel stands, attended by both military personnel and civilians.

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΚΑΣΤΡΟ ΑΝΤΙΜΑΧΕΙΑΣ

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΚΑΣΤΡΟ ΑΝΤΙΜΑΧΕΙΑΣ

Μέσα στο Κάστρο της Αντιμάχειας υπάρχουν τρεις ναοί, η Αγία Παρασκευή, ο Άγιος Νικόλαος και η Παναγία Ελεημονήτρια.  Υπάρχουν, επίσης, δύο ακόμη ανώνυμοι ναοί σε ερειπιώδη κατάσταση, ο ένας 60 μ. νότια της Αγίας Παρασκευής.

Ο μεγαλύτερος απ' όλους-και μέχρι σήμερα λειτουργούμενος ναός του Κάστρου της Αντιμάχειας- ο ναός της Αγίας Παρασκευής είναι μονόχωρο οικοδόμημα, ορθογώνιας κάτοψης (εσωτ.διαστ. 13.28 Χ 4.92 μ.) και καλύπτεται με κλειστή καμάρα (καμαροσκεπής) και υδραυλικό κονίαμα (κουρασάνι). Η ανατολική του πλευρά περατούται σε μιαν αψίδα, εσωτερικά ημικυκλική και εξωτερικά πεντάπλευρη. Στο μέσον της δυτικής πλευράς ανοίγεται είσοδος (πλατ.1.15 μ). Δεύτερη είσοδος ανοίγεται στο δυτικό άκρο της νότιας πλευράς.

Η Αγία Παρασκευή είναι χτισμένη στο ανατολικό μέρος του οχυρωμένου χωριού. Το μέγεθος, η θέση, η επιμελημένη κατασκευή και η ύπαρξη ευρύχωρου σχετικά περιβόλου δείχνουν ότι η Αγ. Παρασκευή προοριζόταν εξ'αρχής να είναι ο κύριος ενοριακός ναός του φρουρίου. 

Αν και δεν έχουν σωθεί αρχικά επιγραφικά ή χρονολογικά στοιχεία, η ανυπαρξία οικοδομικών φάσεων-εμφανών τουλάχιστον-δημιουργεί την εντύπωση ότι ο ναός χτίστηκε στα μέσα του 15ου αι., κατά τη φάση, δηλαδή, ανέγερσης του οικισμού και έμεινε αλώβητος στο μεγάλο σεισμό του 1493 λόγω καλής κατασκευής, ή ότι ανεγέρθηκε εκ θεμελίων μετά τον καταστροφικό αυτό σεισμό, με την  επιφύλαξη ότι τότε επικρατούσε στο κάστρο αναστηλωτικό κυρίως πνεύμα. Στα μέσα, πάντως, παρά στο τέλος του 15ου αι., φαίνεται μάλλον να ανήκουν δύο ολόσωμες μορφές, δωρητών ή επισήμων προσώπων, ζωγραφισμένες στον Δ. τοίχο, δίπλα στη Δ. είσοδο.  

Η τοιχοποιία αποτελείται από αργολιθοδομή και ασβεστοκονίαμα. Η νότια εξωτερική πλευρά εμφανίζει είδος πλινθοπερίβλητης τοιχοδομίας. Εδώ, αργότερα προστέθηκε μια δοκαροσκέπαστη αποθήκη με πολεμιστροειδή παραθυράκια. Πολλά στοιχεία παραπέμπουν σε αντίληψη ότι διασώζονται "βυζαντινές" αναμνήσεις και παραδόσεις, όπως π.χ, τα κενά ανάμεσα στις σχετικά συμμετρικά χτισμένες πέτρες συμπληρώνονται με πλήθος βησάλων τοποθετημένων σε οριζόντιες στρώσεις.

Το στοιχείο όμως που σίγουρα απηχεί τις βυζαντινές παραδόσεις είναι οι διπλές σειρές οδοντοειδώς τοποθετημένων τούβλων που ανισοεξέχουν περιμετρικά στις εξωτερικές απολήξεις των τοίχων. Άλλα βυζαντινά στοιχεία είναι τα "ηχεία" στο εσωτερικό του μνημείου αλλά και τα επάλληλα τυφλά αψιδώματα στην πεντάπλευρη αψίδα, που θυμίζουν μνημεία συνδεόμενα με την κωνσταντινοπολίτικη αρχιτεκτονική παράδοση.  Το δάπεδο καλύπτεται με πήλινες τετράγωνες πλάκες.

Στις δύο μακρές εσωτερικές πλευρές του ναού υπάρχουν ανά 4 πεσσοί, που στηρίζουν ενισχυτικά σφενδόνια (τόξα). Οι δύο δυτικοί φέρουν ως επιθήματα παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα με την διάτρητη τεχνική.

Εντός και εκτός του ναού υπάρχουν διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη, (έχουν χρησιμοποιηθεί σπόλια ρωμαϊκών, παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών χρόνων) τα οποία προέρχονται από παλαιότερα οικοδομήματα. Μεταξύ άλλων είναι και τα εξής:

α. (στο Ιερό) Κυλινδρικός βωμός από λευκό μάρμαρο με βουκράνια και γιρλάντες. Χρησιμεύει ως στήριγμα της πλάκας της Αγίας Τράπεζας. Πάνω του υπάρχει η επιγραφή: "ΤΙΜΑΧΙΔΑΣ ΠΑΥΣΑΝΙΑ". Η πλάκα της Αγίας Τράπεζας είναι επίθημα παλαιοχριστιανικού κιονόκρανου.

β. Κάλυμμα λειψανοθήκης με σαμαρωτή στέγη (τετρακλινή) και 4 ανάγλυπτους σταυρούς.Βάση κυλινδρικού, αρράβδωτου κίονα, με πλίνθο εξαγωνικού σχήματος. Παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα. Επίθημα διαχωριστικού αμφικιονίσκου παραθύρου.

γ. Κοσμήτης Τέμπλου με ανάγλυπτο διάκοσμο, με ελικοειδείς βλαστούς, ρόμβους, ρόδακες και σταυρούς. Το υπάρχον βημόθυρο (τέμπλο) με τις παραστάσεις των Αγίων Αποστόλων και ο σταυρός του σημερινού απλού κλειστού τέμπλου είναι λαϊκά έργα του 19ου αι. προερχόμενα από άλλη εκκλησία (ίσως από τον καταπεσόντα ενοριακό ναό των Αγ. Αποστόλων Αντιμάχειας). 

δ. Φαιόχρωμο μάρμαρο ορθογώνιου σχήματος, που βρίσκεται πάνω από τη δυτική είσοδο του ναού- με ανάγλυπτο σταυρό και εγχάρακτη επιγραφή "ΑΝΑΚΕΝΗCΘΙ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑCΚΗ 1797". (πρώτη γραπτή αναφορά στον ναό γίνεται στον Κώδικα Β' του Αρχείου Δουλείας της Ιεράς Μητροπόλεως της Κω, τα έτη 1804, 1815, 1819. Στην πράξη του 1804 αναφέρεται ότι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής είχε ήδη φτιαχτεί (επισκευαστεί ή ανοικοδομηθεί) πριν 8 χρόνια, δλδ το 1796. Εννοείται ότι η εκκλησία προϋπήρχε.)

ε. Ιπποτικό οικόσημο από λάρτιο λίθο. πρόκειται για οικόσημο του Μεγάλου Μαγίστρου του Τάγματος των Ιπποτών της Ρόδου PIETRO D' AUBUSSON (1476-1503).

Στις εσωτερικές επιφάνειες των τοίχων του ναού διατηρούνται ελάχιστα λείψανα από τοιχογραφίες. Ειδικότερα στη δυτική πλευρά και πάνω από την είσοδο διατηρούνται λείψανα από μνημειώδη παράσταση της Μελλούσης Κρίσεως (Αποκάλ.Ιωάννου). Πρόκειται για μέτριας ποιότητας τοιχογραφίες, πιθανά του 17ου αι. (Βολανάκης) Δίπλα στην πόρτα διακρίνονται κάτω από τα ασβεστώματα δύο ολόσωμες ευλύγιστες μορφές,μικρών σχετικά, διαστάσεων, οι οποίες φέρουν μακριά ενδύματα. Η μία φιγούρα φέρει ένα πελώριο κάλυμμα στο κεφάλι που ίσως δηλώνει κάποιον αξιωματούχο. Παρά την πολύ κακή διατήρηση η τοποθέτηση στα μέσα του 15ου αι. φαίνεται ως η πιο πιθανή. Στο άνω μέρος του τοίχου τοποθετείται ο Χριστός ένθρονος κριτής περιστοιχιζόμενος από μερικές δυσδιάκριτες ολόσωμες ιερές μορφές. Στο κάτω μέρος ο άγγελος της ζυγοστασίας. Πρόκειται για έργο με έντονα λαϊκά χαρακτηριστικά το οποίο ανήκει πιθανότατα στα τέλη του 18ου αι (Μαστορόπουλος). 

Κάποτε, πριν αρκετά χρόνια, 30 ίσως, για το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής του Κάστρου της Αντιμάχειας, ο κόσμος έφτανε με γαϊδουράκια, οι γυναίκες έκαναν ολονυκτία και έστρωναν μέσα στον Ναό κιλίμια μαζί με τα παιδιά ή εγγονάκια τους για να ψάλουν το συναξάρι της Αγίας με αυτοσχέδιους δεητικούς στίχους όπως:

Αγία μου Παρασκευή

που'σαι μέσα στο Κάστρο

και στη φτωχή μου την ψυχή 

του ουρανού το άστρο

Αγιά Παρασκευούλα μου

με το μελί τσεμπέρι

βλέπετα τα παιδάκια μου

που'ναι στα ξένα μέρη.

Αγιά Παρασκευούλα μου

που'σαι μέσα στο Κάστρο

βλέπετα τα παιδάκια μου

του χρόνου να ξανάρτω.

  

Αγιά Παρασκευούλα μου

που κάθεσαι στο Θρόνο

βλέπετα τα παιδάκια μου

νάρκομαι κάθε χρόνο. 

*Στον ναό μπήκαμε με τη βοήθεια του Πατέρα Διονύσιου, τον οποίο και ευχαριστούμε πολύ.

Πηγή: Χριστιανικά Μνημεία της Νήσου Κω-ΙΙ Τοιχογραφημένοι Ναοί Βυζαντινής και Μεζαβυζαντινής Εποχής- Δρ. Ιωάννου Ηλ. Βολανάκη ΤΑ ΚΩΑΚΑ-τόμος Γ' σελίδες 80-82 

Αντιμάχεια Κώα, 2002, Γ. Μαστορόπουλος (σ. 131-136)

"Εκκλησία Κω Δωδεκανήσου"-Τόμος Πρώτος, βιβλίον Δεύτερον, Αθήνα 1969-Εμμανουήλ Ι. Καρπάθιου (Μητροπολίτου Μεσημβρίας της επί Ευξείνω) (Τόμος Α'-βιβλίο Β'- σ.117-121)

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Saint Paraskevi, Antimachia Castle

Inside Antimachia Castle there are three churches: Saint Paraskevi, Saint Nicholas, and Panagia Eleimonitria. There are also two additional unnamed churches in a ruined state, one of them located about 60 metres south of Saint Paraskevi.

The largest of them—and the only church within the castle that continues to function today—is Saint Paraskevi. It is a single-aisled, rectangular church (internal dimensions: 13.28 × 4.92 m) covered by a barrel vault and waterproof hydraulic mortar (kourasani). Its eastern side terminates in an apse that is semicircular on the interior and pentagonal on the exterior. The main entrance (1.15 m wide) opens in the centre of the western façade, while a second entrance is located at the western end of the southern wall.

Saint Paraskevi stands in the eastern part of the fortified settlement. Its size, prominent position, careful construction, and the relatively spacious enclosure surrounding it indicate that it was originally intended to serve as the principal parish church of the fortress.

Although no original inscriptions or dated evidence have survived, the apparent absence of later construction phases suggests either that the church was built in the mid-15th century, during the establishment of the settlement, and survived the great earthquake of 1493 thanks to its solid construction, or that it was rebuilt from its foundations after that devastating earthquake, bearing in mind that restoration was the prevailing practice within the castle at the time. In any case, two full-length painted figures—probably donors or distinguished individuals—on the western wall beside the entrance appear to date to the middle rather than the end of the 15th century.

The masonry consists of rough local stone bonded with lime mortar. The exterior of the southern wall displays a type of brick-framed masonry. At a later period, a timber-roofed storeroom with loophole-style windows was added to this side. Several architectural features preserve Byzantine building traditions. For example, the gaps between the carefully arranged stones are filled with numerous small pebbles laid in horizontal courses.

A particularly distinctive Byzantine feature is the double row of projecting saw-tooth brick decoration running around the upper exterior edges of the walls. Other Byzantine characteristics include the acoustic jars embedded within the interior walls and the superimposed blind arches on the pentagonal apse, recalling monuments associated with the architectural tradition of Constantinople. The floor is paved with square terracotta tiles.

Along each of the two long interior walls stand four piers supporting strengthening transverse arches. The two western piers are crowned with Early Christian pierced capitals serving as impost blocks.

Both inside and outside the church are numerous spolia—architectural members reused from Roman, Early Christian, and Byzantine buildings. Among the most notable are:

a. Inside the sanctuary, a cylindrical white marble altar decorated with bucrania (ox skulls) and garlands serves as the support for the Holy Altar table. It bears the inscription "TIMACHIDAS PAUSANIAS." The altar slab itself is the impost block of an Early Christian capital.

b. A reliquary lid with a gabled roof (hipped on four sides) decorated with four relief crosses; the base of a plain cylindrical column with a hexagonal plinth; several Early Christian capitals; and the impost block of a bifora window mullion.

c. A templon architrave decorated in relief with spiral vines, lozenges, rosettes, and crosses. The existing sanctuary doors depicting the Holy Apostles, together with the cross of the present simple enclosed iconostasis, are folk works dating to the 19th century and probably originated from another church, perhaps the former parish church of the Holy Apostles in Antimachia.

d. A grey marble slab above the western entrance bearing a relief cross and the incised inscription:

"SAINT PARASKEVI WAS RESTORED 1797". The first written references to the church appear in Codex B of the Archives of Servitude of the Holy Metropolis of Kos for the years 1804, 1815, and 1819. A document from 1804 records that the church had already been rebuilt or repaired eight years earlier (around 1796), clearly indicating that the church itself is considerably older.

e. A Hospitaller coat of arms carved in Lartian stone, belonging to Grand Master Pierre d'Aubusson (1476–1503) of the Knights of Rhodes.

Only a few fragments of the church's wall paintings survive today. Above the western entrance are remains of a monumental representation of the Last Judgement (Book of Revelation). These frescoes are of moderate artistic quality and are probably 17th-century works (Volanakis). Beside the entrance, beneath layers of whitewash, two slender full-length figures wearing long garments can still be discerned. One of them wears a large headdress that may indicate an official or dignitary. Despite their poor state of preservation, these paintings are most likely attributable to the mid-15th century. In the upper register appears Christ enthroned as Judge, surrounded by several indistinct standing saints, while below is the Angel of the Weighing of Souls. This composition, characterised by strong folk-art elements, most probably dates to the late 18th century (Mastoropoulos).

Several decades ago, during the feast of Saint Paraskevi at Antimachia Castle, pilgrims would arrive on donkeys. The women would remain overnight, spreading woven rugs (kilimia) inside the church with their children or grandchildren as they chanted the saint's life together with improvised devotional verses such as:

My Saint Paraskevi,

who dwells within the Castle,

be the heavenly star

of my humble soul.

My dear Saint Paraskevi,

with your honey-coloured headscarf,

watch over my children

who live in distant lands.

My dear Saint Paraskevi,

who dwells within the Castle,

watch over my children

so that next year I may return.

My dear Saint Paraskevi,

who sits upon the Throne,

watch over my children

that I may come back every year.

We were able to enter the church with the assistance of Father Dionysios, whom we warmly thank.