ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΕΗ

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΕΗ (aka ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΠΑΛΙΚΑΡΙΩΤΗΣ (Παλληκαριώτης) ή ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙ)

Η ονομασία προήλθε από τα κτήματα που είχε στην περιοχή ένας Τούρκος Μπέης. Στον κώδικα της Μητροπόλεως Α' το 1714 και αργότερα αναφέρεται ως Άγιος Γεώργιος ο Παλληκαριώτης.

Πολύ κοντά στο Ζηπάρι, το γραφικό εκκλησάκι το αγκαλιάζουν τα παραδοσιακά αρχοντικά της οικογένειας Χατζηνικολάου.

Δύο λυγαριές στην είσοδό του και ένας αγριόβατος φορτωμένα με ποικιλόχρωμα πανάκια-κομμάτια από ρουχισμό επενδύσεως και κλινοστρωμνής υποδέχονται τον επισκέπτη-προσκυνητή, χαρίζοντάς του την πρώτη μυστηριακή επαφή με το θαυματουργό Άγιο.

Η συνήθεια με τα πολύχρωμα πανάκια ιματισμού, τάματα των πιστών, είναι πολύ παλιά και ανάγεται στα πρώτα χρόνια ίδρυσης του ναϋδρίου. Δένοντας σε γόρδιο δεσμό ένα κομμάτι ρούχο με κατάλληλη θηλιά από αυτά της αμφίεσης του πονεμένου ή του ανάπηρου "δένεις τα κακά του", ελπίζοντας στην ίαση. Αψευδείς μάρτυρες για του λόγου το αληθές οι ποικιλόμορφοι "κόμποι" στα κλωνάρια της γερασμένης λυγαριάς.

κρεμάμε ένα μικρό κομμάτι ύφασμα στη γέρικη λυγαριά "για να βγει η αρρώστεια"

Στο ξωκκλήσι αυτό τηρείται ένα παλαιό έθιμο, κατά το οποίο πολλοί προσκυνητές περνούν τρεις φορές από το παραθύρι που βρίσκεται παραπλεύρως της εισόδου προσευχόμενοι στον Άγιο να τους χαρίσει υγεία. "Παρ' τον νιο και δωσ' τον γέρο" λένε οι συγγενείς των ασθενών.

στο "παραθυράκι"

Στο εσωτερικό της εκκλησίας οι τοιχογραφίες έχουν καλυφθεί από ασβεστώματα. Δεσπόζει η τεράστια εικόνα του Άη Γιώργη με το σπαθί του.

Όσο για το ιστορικό του γραφικού εξωκκλησιού που αποτελεί σοβαρό οικονομικό πόρο από τα τάματα για την ενορία της Ευαγγελίστριας, λέγεται ότι ανήκε σε κάποιο Μπέη επί Τουρκοκρατίας, ο οποίος πούλησε την περιοχή στην οικογένεια Μαρμούγκου που αργότερα μετονομάστηκε σε Χατζηνικολάου.

Όταν μια παλιά, αγαπημένη μου μαθήτρια διάβασε το άρθρο, έστειλε ένα μήνυμα: "ο μπέης δεν ήταν καθόλου Τούρκος, αλλά επρόκειτο για τον Γεώργιο Χατζηδημητρίου, προπάππου μου, παππού της μαμάς μου και μπαμπά της γιαγιάς μου, Σταματίας (και Ελένης) Χατζηδημητρίου, αλλά και ξάδερφο των Χατζηνικολάου. Ο τίτλος του είχε απονεμηθεί από τους Τούρκους επί τουρκοκρατίας, καθώς επρόκειτο για έναν άνθρωπο μορφωμένο. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο προπάππους φυγαδεύτηκε στην Αμερική ,καθώς φέρεται να καταζητούνταν από Τούρκους με ποινή την κρεμάλα. Έφυγε αφήνοντας πίσω του πολλούς και πολλά..."

Στην είσοδο της εκκλησίας, στο άνω αριστερό μέρος της πρόσοψης, ενεπίγραφη στήλη ρωμαϊκής εποχής είναι εντοιχισμένη (μαρμάρινη πλάκα).

 

Επίσης, στο κάτω αριστερά μέρος της πρόσοψης του ναού διακρίνεται εντοιχισμένος ορθογώνιος βωμός.

ο βωμός

οι πεζοπόροι μόλις έχουν φτάσει στου Μπέη

πληροφορίες από "Το Ασφενδιού της Κω" Μανόλη Κιαπόκα, σελίδες 50, 205
"Κωακές Καταγραφές από το χθες" Θανάση Η. Γιωργαλλή, σελίδες 42-43
φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

SAINT GEORGE OF THE BEY

(also known as Saint George the Palikariotis / Pallikariotis, or Saint George “to Parathyraki” – “of the Little Window”)

The name derives from the estates that once belonged to a Turkish Bey in the area. In Codex A’ of the Metropolis, dated 1714 and later, the church is also referred to as Saint George the Palikariotis.

Very close to Zipari, this picturesque chapel is embraced by the traditional mansions of the Chatzinikolaou family. Two chaste trees (Vitex agnus-castus) at its entrance and a wild bramble, laden with multicoloured strips of cloth—pieces of clothing and bedding—welcome the visitor–pilgrim, offering a first, almost mystical contact with the miracle-working Saint.

The custom of tying colourful strips of cloth as votive offerings is very old and dates back to the early years of the chapel’s foundation. By tying a piece of clothing, taken from the garment of the suffering or disabled person, into a firm knot, one symbolically “binds” the illness, hoping for healing. Silent witnesses to this belief are the countless, varied “knots” on the branches of the aged chaste tree.

(We hang a small piece of cloth on the old chaste tree “so that the illness may depart.”)

At this small rural chapel, an old custom is still observed: many pilgrims pass three times through the small window located beside the entrance, praying to the Saint to grant them health. Relatives of the sick often say: “Take the young one and give back the old.”

(At the “little window”)

Inside the church, the wall paintings have been covered with layers of whitewash. Dominating the interior is the large icon of Saint George, depicted holding his sword.

As for the history of this charming chapel—which constitutes a significant source of income for the parish of the Annunciation through the offerings—it is said that during Ottoman rule it belonged to a Bey, who later sold the area to the Marmoungos family, subsequently renamed Chatzinikolaou.

At the entrance of the church, in the upper left part of the façade, an inscribed Roman-era stele (a marble slab) is built into the wall.

In addition, in the lower left part of the façade, a rectangular altar is embedded in the masonry.

(The altar)

(The hikers have just arrived at “tou Bey.”)