ΟΙ ΡΟΜΑ ΤΗΣ ΚΩ

ΟΙ ΡΟΜΑ ΤΗΣ ΚΩ 

Κάνοντάς ειδίκευση στη φωτογραφία στο Michigan State University κλήθηκα να επιλέξω την κατηγορία φωτογραφίας με την οποία θα ήθελα να ασχοληθώ κι ένα θέμα πάνω στο οποίο θα δούλευα για δύο μήνες για τη "διατριβή" μου (capstone project). Επέλεξα την κατηγορία Social Documentary και διάλεξα για θέμα τους Ρομά της Κω. Στο σχεδιασμό μου κατέθεσα, μεταξύ άλλων, την πρόθεσή μου να εισχωρήσω στον καταυλισμό και να καταγράψω την καθημερινότητά τους, τις συνήθειές τους, τις συνθήκες διαβίωσής τους και να τραβήξω και κάποια πορτρέτα.

λεζάντα 1: Τίτλος: Καλώς ήρθατε στον καταυλισμό των Τσιγγάνων
– Πολλά χαρούμενα πρόσωπα με υποδέχτηκαν στον καταυλισμό των Τσιγγάνων. Τους φέραμε γάλα και σταφύλια και, παρόλο που αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες και ζουν σε απερίγραπτες συνθήκες, ήταν χαρούμενοι να μου δείξουν τον χώρο και να φωτογραφηθούν. Μερικοί ζουν σε τροχόσπιτα, άλλοι σε εγκαταλελειμμένα λεωφορεία, οι περισσότεροι σε αυτοσχέδια σπίτια από λαμαρίνες. Επέλεξα να παρουσιάσω τις τρεις πρώτες φωτογραφίες μου σε ασπρόμαυρο, καθώς έτσι είναι πιο δραματικές.

Ξεκίνησα πολύ διστακτικά, με φόβο θα έλεγα, ρωτώντας τη Δημοτική αρχή, από τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου ως και το Δήμαρχο ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης, ώστε να μπορέσω να μπω στον καταυλισμό και να με δεχτούν, να τραβώ φωτογραφίες χωρίς να με διώξουν. Πήρα άδεια από το "βασιλιά" τους τον Νεκτάριο κι έφτασα για πρώτη φορά στην περιοχή που μένουν λίγο μετά το γεφυράκι του Ασκληπιείου, στα λεγόμενα "σκουπίδια".

Η πρώτη εικόνα ήταν απογοητευτική. Δεκάδες μικρά παιδιά να παίζουν, να τρέχουν μες στο δρόμο και να τον διασχίζουν, σ' έναν δρόμο που περνούν αυτοκίνητα ασταμάτητα. Σκουπίδια, μπάζα, αυτοσχέδια "σπίτια" από λαμαρίνες, άσχημη μυρωδιά και εγκατάλειψη. Ευτυχώς, η φίλη μου η Μαρία ήρθε μαζί για συμπαράσταση κι έφερε μαζί της τρόφιμα, γάλα και σταφύλια, τους φέραμε και μερικές τσάντες ρούχα και παιχνίδια για να τους καλοπιάσουμε να μην μας διώξουν.

Τους εξήγησα τους λόγους που είχα πάει κι ήλπισα ότι θα με εμπιστεύονταν. Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω μου με τρελό ενθουσιασμό, κι άρχισαν να με τραβούν απ' το χέρι για να μου δείξουν πού παίζουν. Εκεί στον καταυλισμό, λίγα μέτρα μακριά από τα "σπίτια τους", μια αυτοσχέδια παιδική χαρά έχει δημιουργηθεί σ' ένα παλιό εγκαταλελλειμένο λεωφορείο.

Λεζάντα 2: Τίτλος: Η παιδική χαρά
– Πέντε παιδιά Ρομά παίζουν στη δική τους «ιδιωτική» παιδική χαρά, ένα εγκαταλελειμμένο λεωφορείο. Το λεωφορείο είναι παλιό, χαλασμένο, σκουριασμένο, με σπασμένα τζάμια, αλλά φαίνεται πως τα παιδιά δεν ενοχλούνται καθόλου. Συνεχίζουν να παίζουν, να μαλώνουν, να πηδούν, να τρέχουν σαν να βρίσκονται στην καλύτερη παιδική χαρά του κόσμου. Αυτά τα παιδιά, ένα ξυπόλυτο, όλα λερωμένα, δείχνουν πραγματικά να διασκεδάζουν.
Τεχνικά, η φωτογραφία μετατράπηκε σε ασπρόμαυρη, χρησιμοποιώντας το πράσινο φίλτρο του Lightroom, για να αναδειχθεί η δραματικότητα των συνθηκών στις οποίες ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Μπορείτε να δείτε ότι το παρμπρίζ λειτουργεί ως κάδρο για ολόκληρη τη σκηνή, υπάρχουν γραμμές παντού και αίσθηση παγωμένης κίνησης.

Τα παιδιά ήταν πανευτυχή που θα πόζαραν για τις φωτογραφίες μου κι έφτιαξα τα πρώτα μου πορτρέτα μ' αυτά. 

Λεζάντα 3: Τίτλος: Η μαθήτρια

– Ανάμεσα στα πολλά παιδιά που γνώρισα σήμερα στον καταυλισμό, η Γαρυφαλλιά ξεχώρισε, ένα όμορφο όνομα για ένα ξεχωριστό κορίτσι. Η Γαρυφαλλιά είναι 8 ετών. Τα περισσότερα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους για να ζητιανέψουν, ενώ εκείνη επιλέγει να πηγαίνει σχολείο. Μόλις τελείωσε την πρώτη δημοτικού και θέλει να συνεχίσει. Η μητέρα της την αποκαλούσε «χοντρή» πολλές φορές, σαν να ήταν αυτό το όνομά της, αλλά η ίδια ήταν ευγενική και φιλόξενη, ήρεμη και διαφορετική από τα άλλα παιδιά. Στο τέλος, λίγα δευτερόλεπτα αφού τράβηξα τη φωτογραφία, μου ζήτησε λίγα χρήματα για να αγοράσει ένα κρουασάν.

Τα παιδιά συνέχισαν να μου τραβούν την προσοχή, ίσως γιατί έμοιαζαν σαν εντελώς φυσιολογικά, χαρούμενα παιδιά κι ας ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, μέσα στα σκουπίδια, χωρίς νερό πολλές φορές, ξυπόλυτα και συνέχισα να τα φωτογραφίζω. Η αρχική μου πρόθεση ήταν να καταθέσω όλες τις φωτογραφίες μου σε ασπρόμαυρο για να τονίσω την αθλιότητα των συνθηκών και την δραματικότητα της όλης κατάστασης.

Ο τρόπος που τους βλέπουμε έχει μια ασπρόμαυρη χροιά. Όλα γύρω τους φαίνονται σκοτεινά, ή βρώμικα, ή ανθυγιεινά. Πιστεύουμε ότι ζουν σε απερίγραπτες συνθήκες — και πράγματι ζουν.

Λεζάντα 4: Τίτλος: Έλα να σου δείξω πού μένω

– Δύο από τα παιδιά με προσκαλούν μέσα στο «σπίτι» τους. Το παράθυρο είναι σπασμένο και κολλημένο με ταινία, η γιαγιά μέσα δεν ήταν φιλόξενη, ήταν πολύ ανήσυχη, κάπνιζε το τσιγάρο της και ανησυχούσε για την κόρη και τον γαμπρό της που είχαν πάει στην Αθήνα για κάποιο λόγο. Ξυπόλυτα παιδιά πάνω στην καυτή άσφαλτο, αλλά παρ’ όλα αυτά χαμογελαστά. Και τα τρία άτομα στη φωτογραφία κοιτούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Και όσο ανέβαζα τις φωτογραφίες μου στο πανεπιστήμιο και περνούσαν από την κρίση καθηγητών και συμφοιτητών, μου γίνονταν προτάσεις του τύπου ν' αρχίσω να περνάω περισσότερη ώρα εκεί, ώστε ν' αρχίσουν να μ' εμπιστεύονται και να μην μου ποζάρουν αλλά να περιφέρομαι πια σαν αόρατη ανάμεσά τους και να τους φωτογραφίζω την ώρα που είναι αυθόρμητοι και αληθινοί.

Μπήκα στα σπίτια τους. Με καλοδέχτηκαν χωρίς να ζητήσουν τίποτα. Μπήκα με φόβο, με καχυποψία' άλλωστε, είχα δεχτεί πειράγματα από τους φίλους μου ότι ενδεχομένως θα καταφέρω να μπω στον καταυλισμό αλλά το αν θα βγω ήταν άλλο θέμα. Πριν μπω στα σπίτια τους, φοβόμουν ότι -στην καλύτερη των περιπτώσεων-κάτι θα κολλήσω. Αυτό που είδα με σόκαρε θετικά. Τόσο που αποφάσισα κάποιες από τις φωτογραφίες με το εσωτερικό των σπιτιών να τις αφήσω έγχρωμες. Γιατί έτσι είναι τα σπίτια τους στο εσωτερικό σε αντίθεση με το εξωτερικό. Έξω βρωμιά και δυσωδία, μέσα χρώμα, πάστρα και τάξη.

Δεν ξέρω πως γίνεται να υπάρχει τέτοια αντίθεση του έξω με το μέσα. Έξω, είναι γνωστή η εικόνα που παρουσιάζουν οι Ρομά και η φήμη που έχουν. Μέσα είδα τρυφερές μαμάδες και τρυφερούς μπαμπάδες, είδα καθαρά και τακτοποιημένα σπίτια και, κυρίως, χαρούμενα παιδιά.

Επίσης σημαντικό, δε μου ζήτησαν τίποτα. Εκτός από μια γιαγιά που με ξεμονάχιασε και μου ζήτησε λεφτά για να πάρει ψωμί και γάλα, δε μου ζήτησε κανείς τίποτα. Μετά από ατελείωτες ώρες συζητήσεων, και μόνο μετά από δική μου προτροπή, μου είπαν ότι θα ήθελαν να μαζέψει ο Δήμος τα σκουπίδια και τα μπάζα, πράγμα που έγινε την αμέσως επόμενη μέρα μετά από ένα μόνο τηλέφωνο στην αποτελεσματική Ζέτα Τσιρπανλή, η οποία έστειλε άμεσα ανθρώπους να αντικαταστήσουν και τους κάδους απορριμάτων. Στις συζητήσεις που κάναμε φαινόταν να τους απασχολεί η υγεία των παιδιών τους-κινδύνευαν από ψώρα λόγω των σκουπιδιών και κάποιες μέρες δεν έχουν νερό-, καθώς και η σωματική τους ακεραιότητα, μιας και ζήτησαν κάποιο πλέγμα για να περιορίζονται και να μη διασχίζουν τον δρόμο.

Τους αποκάλεσαν Γύφτους, επειδή νόμισαν ότι ήρθαν από την Αίγυπτο. Τους είπαν Αθίγγανους, δηλαδή ανέγγιχτους (από το στερητικό α + θιγγάνω =αγγίζω), επειδή θεωρήθηκε ότι ανήκαν στην κατώτερη κάστα των Ινδουιστών που δεν επιτρέπεται να αγγίζει κανείς. Ως Τσιγγάνοι (παραφθορά του Αθίγγανοι) έχουν κάτι από βιολιά, Κάρμεν και παθιάρικους έρωτες. Ως Ατζίγγανοι χάνουν αμέσως κάθε γοητεία. Ως Ρομά είναι φυλετική μειονότητα που ζει σε πλείστες χώρες.

Είναι απομονωμένοι, στερημένοι και δεν πλησιάζονται εύκολα. Μόρφωση δεν έχουν, επειδή δεν έχουν ταυτότητα ούτε άλλα πιστοποιητικά που να βεβαιώνουν ποιοι είναι. Ζουν σε άθλια σπιτάκια του ενός δωματίου και εκεί πεθαίνουν από απλές, ιάσιμες αρρώστιες, επειδή δεν έχουν υγειονομική περίθαλψη.

Η παγκόσμια ημέρα των Ρομά είναι στις 8 Απριλίου.

I proudly present the photo which was selected by my Professor, photographer Mark Sullivan to represent my capstone project at Kresge Art Center Gallery 101, Michigan, U.S.A from November 21st and until the 9th of December 2016

 

Η δήλωση που συνόδευσε τη φωτογραφία που εκτέθηκε στο Kresge Art Center Gallery 101, Michigan, U.S.A καθώς και η περιγραφή της φωτογραφίας:

Name: Karagianni, Sophia
Hometown, Country: Kos island, The Dodecanese, Greece

Capstone Project Title: Gadjo Dilo

Title of the picture: Romaterial

Σύντομη δήλωση για τη φωτογραφία μου με το κορίτσι Ρομά που εκτέθηκε στην Αμερική και την Ιρλανδία και το project μου

Η φωτογραφία δείχνει ένα κορίτσι Ρομά να γέρνει έξω από το παράθυρο, με μια ασυνήθιστη στάση των χεριών. Είναι το πορτρέτο ενός όμορφου παιδιού με αχτένιστα, ακατάστατα μαλλιά· η έκφραση του προσώπου της είναι τόσο δυνατή που πιστεύω πως ο θεατής θα σταθεί και θα κοιτάξει δύο φορές. Το πορτρέτο είναι αρκετά απλό: άμεση εστίαση στο κορίτσι, θολό φόντο — μικρό βάθος πεδίου — χωρίς  λεπτομέρειες που αποσπούν την προσοχή. Θα έλεγα ότι πρόκειται για μια σχετικά συμμετρική σύνθεση. Το ασπρόμαυρο προσδίδει μια συγκεκριμένη δραματικότητα και κάνει τον θεατή να αναρωτηθεί για τη ζωή της και τις δυσκολίες που ίσως αντιμετωπίζει.

Οι φωτογραφίες μου τραβήχτηκαν σε μια περιοχή όπου ζει η νομαδική ομάδα των Ρομά, γνωστοί και ως Τσιγγάνοι, στο νησί της Κω. Προσπάθησα να φωτογραφίσω τους ανθρώπους — κυρίως τα παιδιά — τις συνθήκες διαβίωσης, τα σπίτια τους, την καθημερινότητά τους, τις συνήθειές τους.

Μέρος Πρώτο

Το project μου ανήκει στην κατηγορία Social Documentary (υποκατηγορία: ποικιλομορφία σε φυλή, πολιτισμό, κοινωνική ομάδα). Θα τραβήξω φωτογραφίες σε μια περιοχή όπου ζει η νομαδική ομάδα των Ρομά στην Κω. Θα προσπαθήσω να φωτογραφίσω τους ανθρώπους — ηλικιωμένους και παιδιά — τις συνθήκες ζωής τους, την καθημερινότητά τους, τις συνήθειές τους.

Μέρος Δεύτερο

Επέλεξα αυτό το project γιατί η κοινωνική φωτογραφία ντοκιμαντέρ ασχολείται κυρίως με την απεικόνιση της ζωής ανθρώπων που είναι κοινωνικά ή οικονομικά μειονεκτούντες. Αν μου ζητούσαν να κάνω το ίδιο project πέρυσι, θα είχα ασχοληθεί με τους Σύρους πρόσφυγες και το δράμα τους, που το νησί μου, η Κως, έζησε από κοντά. Τώρα όμως είναι αδύνατο να πάρω άδεια να τους φωτογραφίσω στο hotspot, οπότε επέλεξα το επόμενο πιο δύσκολο θέμα. Είναι πραγματικά δύσκολο να πάρεις άδεια να μπεις στο «καραβάνι» τους· πρέπει να ζητήσεις άδεια από τον «βασιλιά» τους και δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη με τέτοιες διαδικασίες. Εν ολίγοις, ήθελα να κάνω κάτι δύσκολο που να το θυμάμαι και διάλεξα αυτό. Ελπίζω να βρω έναν τρόπο και να με αφήσουν να μπω στον κόσμο τους.

Μέρος Τρίτο

Θα ξεκινήσω ζητώντας άδεια να περάσω μια μέρα μαζί τους. Να δω πώς ζουν, πώς οι γυναίκες φροντίζουν τα παιδιά τους, πού μένουν, να τους ακολουθήσω στη δουλειά — αν κάποιοι εργάζονται — και γενικά να προσθέσω μια δημοσιογραφική διάσταση και να μάθω όσα περισσότερα μπορώ για αυτούς τους ανθρώπους. Αν με δεχτούν, θα είναι μια πρόκληση για μένα, καθώς δεν έχω κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο και θα πρέπει να ξεπεράσω κάποιους φόβους που έχω για μικρόβια, βρωμιά και συνθήκες υγιεινής — καθώς είναι κοινή πεποίθηση ότι οι Τσιγγάνοι ζουν σε απερίγραπτες συνθήκες.

Μέρος Τέταρτο

Θα προσπαθήσω κυρίως με ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Όταν αναζήτησα τον όρο «social documentary photography», το 90% των φωτογραφιών που εμφανίστηκαν ήταν ασπρόμαυρες. Πορτρέτα, πιθανόν με μεγάλο διάφραγμα και μικρό βάθος πεδίου, καθώς και στιγμές της καθημερινότητας, ελπίζω να συμπεριληφθούν.

Υ.Γ.

Ο τίτλος Gadjo Dilo, που σημαίνει «ο τρελός μη Ρομά, μη Τσιγγάνος», είναι μια όμορφη ταινία του 1997 για έναν νεαρό Γάλλο που μπήκε στον κόσμο των Τσιγγάνων και ερωτεύτηκε μια Τσιγγάνα. Στη δική μου περίπτωση, εγώ είμαι η «τρελή» μη Ρομά που ετοιμάζεται να μπει στον κόσμο των Ρομά. Ένας δεύτερος τίτλος, Romaterial, προέκυψε μετά από μια συζήτηση που είχα με τον κύριο Χατζηβογιατζή.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

THE ROMA OF KOS

While specializing in photography at Michigan State University, I was asked to choose a category of photography and a subject I would work on for two months for my capstone project. I chose Social Documentary and selected as my topic the Roma of Kos. In my proposal, among other things, I stated my intention to enter the camp and document their daily life, their habits, their living conditions, and to take some portraits.

I started very hesitantly—almost fearfully—asking the municipal authorities, from the President of the Municipal Council to the Mayor, what the best way would be to approach them, so I could enter the camp and be accepted, and take photos without being driven away.

I got permission from their “king,” Nektarios, and for the first time I reached the area where they live, just after the small bridge of the Asklepieion of Kos, in the place known as “the garbage area.”

The first image was disheartening. Dozens of small children playing, running in the street and crossing it constantly, on a road where cars pass non-stop. Garbage, rubble, makeshift “houses” made of metal sheets, a bad smell, and abandonment.

Fortunately, my friend Maria came with me for support and brought food, milk, and grapes; we also brought bags of clothes and toys to win them over so they wouldn’t drive us away.

I explained the reasons for my visit and hoped they would trust me. The children gathered around me with great excitement, pulling me by the hand to show me where they play. There, in the camp, just a few meters from their “homes,” an improvised playground had been created inside an old abandoned bus.

The children were delighted to pose for my photos, and I created my first portraits with them. They continued to draw my attention—perhaps because they seemed like completely normal, happy children, despite living in miserable conditions, among garbage, often without water, barefoot. I kept photographing them.

My initial intention was to present all my photos in black and white to emphasize the harshness of the conditions and the dramatic nature of the situation. But as I uploaded my work at the university and it was reviewed by professors and fellow students, I was encouraged to spend more time there, so they would begin to trust me and stop posing—so I could move among them almost invisibly and photograph them naturally and authentically.

I entered their homes. They welcomed me without asking for anything. I went in with fear and suspicion; after all, my friends had joked that I might manage to enter the camp, but whether I would get out was another matter. Before entering, I feared that—at best—I might catch something.

What I saw shocked me positively. So much so that I decided to keep some of the interior photos in color. Because that is what their homes are like inside—in contrast to the outside. Outside: dirt and stench. Inside: color, cleanliness, and order.

I don’t know how such a contrast can exist between outside and inside. Outside is the familiar image people have of the Roma and their reputation. Inside, I saw tender mothers and caring fathers, clean and tidy homes, and above all, happy children.

Importantly, they asked me for nothing. Except for one grandmother who quietly asked me for money to buy bread and milk, no one asked me for anything.

After countless hours of conversation, and only after I prompted them, they told me they would like the municipality to remove the garbage and rubble. This happened the very next day after a single phone call to Zeta Tsirpanli, who immediately sent people to replace the trash bins as well.

In our discussions, their main concerns were the health of their children—who were at risk of skin diseases due to the garbage and sometimes lacked water—as well as their safety, since they asked for fencing to prevent children from running into the road.

The Roma (singular: Rom), also known as Gypsies, are a largely nomadic people of Indian origin. They were called “Gyftoi” because people once believed they came from Egypt. The term “Athinganoi” (meaning “untouchable”) derives from the idea that they belonged to a lower caste in Hindu society. As “Roma,” they are recognized as an ethnic minority living in many countries.

They often live marginalized lives, with limited access to education, as many lack identity documents or official certification. They frequently reside in poor one-room dwellings and may suffer from treatable illnesses due to lack of healthcare.

International Roma Day is observed on April 8.

Photo Captions

Title: Welcome to the gypsy camp

-a lot of happy faces welcomed me at the gypsy camp. We brought them milk and grapes and although they are faced with tremendous difficulties and live in unspeakable conditions they were happy to show me around and be photographed. Some of them live in caravans, some in abandonned buses, most in improvised houses made by metal plates. I chose to present my first three photos in black and white since they are more dramatic that way.

Title: The playground

Five Roma-ni children playing in their own private playground, an abandonned bus.The bus is old, broken, rusty, with broken windows but it seems that the children are not at all bothered. They keep playing, fighting, jumping, running as if they were in the best playground in the world. These children, one barefoot, all dirty, actually seem to be having fun.

Technically speaking, the photo was turned in black and white, using Lightroom's green filter, to show the dramaticality of the conditions these people live in. You can see that the windscreen works as a frame for the whole scene, there are lines everywhere and stop motion.

Title:The pupil

-among the many children I met today at the gypsy camp, Garyfallia stood out. Her name means the flower of carnation in greek, a beautiful name for a special girl. Garyfallia is 8 years old. Most of the children go out in the streets to beg for money, while she chooses to go to school. She just finished first class of primary school and she wants to continue with school. Her mother called her "fat" many times, like that was actually her name, but she was kind and welcoming, calm and different from the other children. In the end, just seconds after I took this photo she asked me for some money to buy a croissant. the way we see them has a black-and-white complexion. everything about them seems dark, or dirty, or unhealthy. we believe they live in unspeakable conditions and they do. 

Title:Let me show you where I live

-two of the children invite me inside their "house". The window is broken and taped, the grandma inside was not hospitable, she was really worried,smoking her cigarette, about her daughter and son-in-law who went to Athens for some reason. Barefoot children on the burning asphalt but smiling nonetheless. All three people in the photo are looking in different directions.

Brief statement about my Roma girl picture and project:
The photo shows a Roma girl leaning outside the window, having an unusual hand posture. It is the portrait of a lovely child with uncombed messy hair; the expression of her face is just so strong that I believe the viewer will have to stop and look twice. The portrait is pretty simplistic, straight focus on the girl, blurred background-a shallow depth of field-without any distracting details. I would say it is a rather symmetrical composition. The black-and-white displays a certain dramaticality, and makes the viewer wonder about her life and the difiiculties she might be faced with. 
My photos were taken in an area where the nomadic group of Roma, aka gypsies, live on the island of Kos. I tried to photograph the people-mostly the children, their conditions of living, their houses, their everyday life, their habits.   
 
Part One. My project will be in the category of Social Documentary (subcategory of diversity in race, culture, social group). I will be making my photographs in an area where the nomadic group of Roma, aka gypsies live on the island of Kos. I am going to try and photograph the people-the elderly and the children, their conditions of living, their everyday life, their habits. 
Part Two. I have chosen this project since social documentary photography is mostly dedicated to showing the life of underprivileged or disadvantaged people. If I were asked to do the same project last year, I would have certainly dealt with the Syrian refugees and their drama, which my island, Kos, experienced first hand. But now it is impossible to get permission to photograph them in the hotspot, so I chose the next most difficult thing to do. Because it is really difficult to get permission to enter their "caravan", I have to ask permission from their "King" and I'm not at all acquainted with such procedures. Bottom line is, I wanted to do something difficult to remember and I chose this. I hope I will find a way and they will let me in their world.

Part Three. I will begin by asking for permission to spend a day with them. See how they live, how women take care of their children, where they live, follow them to work-if some of them work, and generally add a journalistic aspect and learn everything there is to know about these people. If they accept me, it's going to be a challenge for me, since I have never done anything similar in my life and I will have to overcome a few fears I have with germs, microbes and dirt-as it is common knowledge that gypsies live in unspeakable conditions. Part Four.. I'm going to try mostly with black and white photos. When I googled the term "social documentary photography" 90% of the photos that showed up were black and white. Some portraits, maybe big aperture and blur depth of field, and every day life moments are hopefully to be included. 

P.S My title Gadjo Dilo, meaning the crazy non-romani,non-gypsy, was a 1997 beautiful film about a French young man who entered the world of gypsies and fell in love with the gypsy girl. In this case, I'm the crazy non-Romani who's about to enter the Romani's world. A second title, Romaterial, came up after a conversation I had with Mr.Hatzivogiatzis