ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΩΤΟΡΙΝΟΛΑΡΥΓΓΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟ ΣΤΗ ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Πριν από λίγες μέρες, ένας παλιός μου μαθητής, γνωρίζοντας την αδυναμία μου για εξερεύνηση, μού έστειλε μήνυμα για ένα παράξενο, εγκαταλελειμμένο κτίριο. Με ρώτησε αν γνώριζα τι είδους κτίριο ήταν καθώς δεν έμοιαζε με σπίτι. Βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει το ............ με τον .........., αριστερά μετά το ........, και φαίνεται καθαρά από τον δρόμο.
Πήγαμε να το δούμε από κοντά. Η περίφραξη έχει ξηλωθεί, οι πόρτες είναι ανοιχτές και ο χώρος είναι ελεύθερα προσβάσιμος σε οποιονδήποτε. Δεν θυμίζει σπίτι – τα ανοίγματα, η διαρρύθμιση, η αίσθηση του εσωτερικού παραπέμπουν περισσότερο σε εκθεσιακό ή πολιτιστικό χώρο. Ο μαθητής μου το περιέγραψε σαν σκηνικό από ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Και πράγματι, έχει κάτι το παράξενα θεατρικό.
Μόλις όμως άκουσα την τοποθεσία, θυμήθηκα κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πριν από περίπου 20 χρόνια, το 2006, υπήρχε έξω από το ........ μια πινακίδα που έδειχνε προς τα αριστερά: «Μουσείο της Διεθνούς Ωτορινολαρυγγολογικής Εταιρείας». Ο προϋπολογισμός του έργου: 100 εκατομμύρια δραχμές (άρα πριν το 2000). Θυμάμαι να το διαβάζουμε με μια φίλη μου και να ξεκαρδιζόμαστε απορημένες: «Μουσείο Ωτορινολαρυγγολογικής; Μα τι εκθέματα θα έχει; Αυτιά;»
Κι όμως. Το κτίριο αυτό είναι ακριβώς εκείνο το μουσείο. Δημιουργήθηκε από την Ελληνική Ωτορινολαρυγγολογική Εταιρεία και, απ’ ό,τι φαίνεται, ολοκληρώθηκε κανονικά. Το εσωτερικό του είναι σχεδόν άθικτο: πλακάκια, είδη υγιεινής, τουαλέτες, κουφώματα, στόρια — όλα ολοκαίνουργια, σαν να μην χρησιμοποιήθηκαν ποτέ.
Και το εξωτερικό του κτιρίου είναι εντυπωσιακό. Με αύλειο χώρο, πισίνα αλλά και στην ταράτσα κάτι που μοιάζει με "θεατράκι".
Και όμως, το κτίριο είναι εγκαταλελειμμένο. Οι τοίχοι έχουν γεμίσει graffiti, ο χώρος σκουπίδια (πιστέψτε με δεν βάζω όλες τις φωτογραφίες που έβγαλα, κάποιες είναι ιδιαιτέρως δυσάρεστες), και είναι προφανές πως κάποιοι μπαίνουν μέσα, ίσως για «πάρτι» και νυχτερινές συγκεντρώσεις. Ένας χώρος που χτίστηκε για να στεγάσει γνώση και πολιτισμό, σήμερα ρημάζει ανοιχτός και αφύλακτος.
Από όσο γνωρίζω, το κτίριο έχει παραχωρηθεί στον Δήμο. Και εδώ γεννιέται το απλό, ανθρώπινο ερώτημα: Γιατί; Γιατί ένας έτοιμος, σύγχρονος χώρος, σε τόσο προνομιακό σημείο, να αφήνεται να καταστρέφεται; Γιατί να μη βρεθεί ένας τρόπος να αξιοποιηθεί; Να λειτουργήσει όντως ως μουσείο ή ως πολιτιστικός χώρος; Να αποκτήσει ζωή;
Σε μια εποχή που συχνά λέμε πως «δεν υπάρχουν υποδομές», ίσως κάποιες φορές υπάρχουν — απλώς τις αφήνουμε να σκονίζονται. Και αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο απ’ όλα.
Υ.Γ. Αφαίρεσα την τοποθεσία για ευνόητους λόγους.
Για τους ίδιους ευνόητους λόγους, δεν θα απαντήσω στο πού βρίσκεται το κτίριο.
Κάποιες εικόνες με ενόχλησαν πολύ. Ένα νεκρό πουλί, που μπορεί και να ήταν κάτι τυχαίο, αν το κεφάλι του δεν ήταν δυο μέτρα παραπέρα, ένα νεκρό κατσίκι μέσα στην πισίνα, περίεργες συνθέσεις με κεριά και ζωάκια από Kinder αυγά (πιθανό βέβαια, απλά να παίζουν εκεί παιδιά)
Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:
THE MUSEUM OF THE OTORHINOLARYNGOLOGICAL SOCIETY — ABANDONED TO THE WEAR OF TIME
A few days ago, a former student of mine, knowing my love for exploration, sent me a message about a strange, abandoned building. He asked whether I knew what kind of building it was, since it certainly did not look like a house. It stands along the road connecting two villages (location intentionally omitted), visible from the roadside.
We went to see it up close. The fencing has been torn down, the doors stand open, and the space is freely accessible to anyone. It does not resemble a residence — the openings, the layout, the overall interior atmosphere point rather to an exhibition or cultural venue. My student described it as something out of a film by Giorgos Lanthimos. And indeed, there is something strangely theatrical about it.
As soon as I heard the location, however, I remembered something very specific. About twenty years ago, around 2006, there was a sign outside the area pointing left: “Museum of the International Otorhinolaryngological Society.” The project’s budget: 100 million drachmas (therefore before 2000). I remember reading it with a friend and bursting into laughter in bewilderment: “A Museum of Otorhinolaryngology? What would it exhibit — ears?”
And yet, this building is precisely that museum. It was created by the Hellenic Otorhinolaryngological Society and, apparently, was fully completed. Its interior remains almost intact: tiles, sanitary ware, toilets, window frames, blinds — all brand new, as if never used.
The exterior is equally impressive. It includes a courtyard, a swimming pool, and even what resembles a small open-air theater on the rooftop.
And yet, the building stands abandoned. The walls are covered in graffiti, the grounds filled with rubbish (believe me, I am not sharing all the photographs I took — some are particularly disturbing), and it is obvious that people enter the premises, perhaps for “parties” and nighttime gatherings. A space built to house knowledge and culture now lies in ruin, open and unguarded.
As far as I know, the building has been granted to the Municipality. And here arises a simple, human question: Why? Why should a ready, modern space, in such a privileged location, be left to decay? Why not find a way to make use of it? To allow it to function — whether as a museum or as a cultural venue? To give it life?
In an era when we often say that “there are no infrastructures,” perhaps sometimes they do exist — we simply allow them to gather dust. And that may be the strangest thing of all.
P.S. I have removed the exact location for obvious reasons.
For the same reasons, I will not respond to questions about where the building stands.
Some images disturbed me deeply: a dead bird — which might have been coincidental, had its head not been two meters away — a dead goat in the pool, and strange arrangements with candles and small toy figurines.
Text & Photographs: Sophia Karagianni
