Όταν περπατάς στον δρόμο και φωτογραφίζεις πράγματα που σου τραβάνε το ενδιαφέρον, που σου κάνουν εντύπωση για κάποιο λόγο, και μετά περνάνε πολλά χρόνια, στη συγκεκριμένη περίπτωση 14, και νιώθεις ότι κάτι το έχεις φωτογραφίσει ξανά και ξανά στο παρελθόν και σου έρχεται η ιδέα να συγκρίνεις τις φωτογραφίες, να δεις τι άλλαξε καθώς περνούν τα χρόνια, γεννιούνται μικρές ιστορίες φανταστικές ή όχι...
Το κανάτι γεννήθηκε για να κρατάει κάτι — νερό, κρασί, λάδι.
Κάποια στιγμή κουράστηκε, όπως όλα. Το άφησαν στην καμάρα, να γίνει μέρος του σπιτιού.
Το 2012 ήταν ακόμα εκεί. Όχι χρήσιμο, αλλά παρόν.
Ύστερα, το 2017, ήρθε ο σεισμός.
Το σπίτι σημαδεύτηκε, πληγώθηκε.
Το κανάτι έσπασε. Ακρωτηριάστηκε. Πάει το χερούλι του, πάει το στόμιό του.
Έχασαν και τα δύο κάτι από τη δύναμή τους.
Για λίγο έμειναν έτσι — μισά, αμφίβολα.
Και μετά… το σπίτι επιδιορθώθηκε.
Το κανάτι αντικαταστάθηκε.
Όχι με κάτι καλύτερο. Με κάτι πιο ασφαλές. Με κάτι πιο όμορφο.
Δεν είναι πια κανάτι.
Είναι ένα κιούπι ίσως, ένα αποθηκευτικό πιθάρι.
Το καινούριο αγγείο δεν θυμάται τίποτα.
Δεν έσπασε ποτέ. Δεν κράτησε ποτέ τίποτα. Ούτε λάδι, ούτε κρασί.
Μόνο κάτι κόκκινους αλεξανδρινούς.
Κι απλώς στέκεται εκεί, στη θέση ενός άλλου,
που κάποτε είχε λόγο να υπάρχει.
Στην ίδια καμάρα: μνήμη (2012), φθορά (2017), αντικατάσταση (2026)
Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:
The Jug on Mitropolitou Nathanael Street That Became a Storage Jar
A short fictional story
When you walk down a street and photograph things that catch your attention—things that stand out for some reason—and then many years pass, in this case fourteen, and you feel that you’ve photographed the same thing again and again in the past, the idea comes to compare the images, to see what has changed over time… that’s when small stories are born, fictional or not.
The jug was made to hold something—water, wine, oil.
At some point, it grew tired, like everything does. They left it under the archway, to become part of the house.
In 2012, it was still there.
No longer useful, but present.
Then, in 2017, the earthquake came.
The house was marked, wounded.
The jug broke. It was maimed. Its handle gone, its spout gone.
Both of them lost something of their strength.
For a while, they remained like that—half, uncertain.
And then… the house was repaired.
The jug was replaced.
Not with something better. With something safer. With something more beautiful.
It is no longer a jug.
It is perhaps a storage jar now, a large earthen vessel.
The new vessel remembers nothing.
It never broke. It never held anything. Neither oil nor wine.
Only a few red poinsettias.
And it simply stands there, in the place of another
that once had a reason to exist.
Under the same archway: memory (2012), decay (2017), replacement (2026).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου