ΓΙΑ ΔΙΧΤΥΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΙΕΥΤΙΚΟ "ΓΕΩΡΓΙΟΣ" ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΨΟΥΣ

ΓΙΑ ΔΙΧΤΥΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΙΕΥΤΙΚΟ "ΓΕΩΡΓΙΟΣ" ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΨΟΥΣ

Τα τελευταία τρία χρόνια έχω περάσει περίπου 70 μέρες στους Λειψούς. Πολλοί με ρωτούν τι βρίσκω και κάνω σ' ένα τόσο μικρό νησάκι όταν μένω για μεγάλο διάστημα. Η απάντηση είναι πως όταν πραγματικά θέλεις να εξερευνήσεις έναν τόπο και τους ανθρώπους του, πάντα βρίσκεις ενδιαφέροντα πράγματα να κάνεις.

Η Κατερίνα Ευαγγέλου είναι καπετάνισσα. Μαζί με τον αδερφό της Σταύρο προέρχονται από παλιά οικογένεια ψαράδων, κληρονόμησαν από τον πατέρα τους το αλιευτικό "Γεώργιος" και απλά συνέχισαν την οικογενειακή παράδοση(όταν έχασαν τον πατέρα τους) και τη σκληρή δουλειά που συνοδεύει μια τέτοια κληρονομιά. 

Το "Γεώργιος" είναι ένα καΐκι 13 μέτρων, το μεγαλύτερο αλιευτικό στο νησί αυτή τη στιγμή, το οποίο έφτασε το 2000 στο νησί των Λειψών. Εκτός από την "αλιευτική" του δράση, έχει βοηθήσει συμπολίτες του σε επείγοντα περιστατικά, όταν ο καιρός και τα μποφόρ δεν επιτρέπουν άλλου είδους μετακίνηση, καθώς τα αλιευτικά δεν "υπακούουν" στα απαγορευτικά, αλλά μπορούν να ταξιδέψουν με ευθύνη του καπετάνιου τους.

Την Κατερίνα την γνώρισα το Μάρτη του '20 στους Λειψούς. Ήξερα τη σελίδα της στο facebook, το "I Love Lipsi", μία σελίδα που υμνεί τις ομορφιές των Λειψών και την οποία δουλεύει με απίστευτη συνέπεια και όρεξη, τόσο που έχει φτάσει τους 9000 followers. Μέσα, λοιπόν, από τις φωτογραφίες μας και την κοινή μας αγάπη για τους Λειψούς γνωριστήκαμε.

Κι αφού γνωριστήκαμε με κάλεσε να πάω μαζί τους. Εκείνοι θα έριχναν τα δίχτυα τους κι εγώ θα έβγαζα φωτογραφίες. Έτσι κι έγινε τον Ιούνιο του 2020.

Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, γεμάτη από θάλασσα, τον ήχο της μηχανής του αλιευτικού-των κυμάτων και των γλάρων, από χρώματα πύρινα- του ηλιοβασιλέματος, από μοναδικές εικόνες-φώκιες να πηγαινοέρχονται στα μικρά τους.

Το ραντεβού μας ήταν στο λιμάνι μετά τις 6:30 το απόγευμα, ώστε να ξεκινήσουμε στις 7:00. Εκεί γνώρισα και τον Σταύρο, τον αδερφό της Κατερίνας, ένα γίγαντα με τρυφερή ματιά και ευαίσθητη καρδιά.

Ακολουθήσαμε μια διαδρομή που για τα δύο αδέρφια είναι καθημερινή διαδικασία, μιας και κάθε απόγευμα, καιρού επιτρέποντος, ρίχνουν τα δίχτυα και κάθε πρωί τα μαζεύουν. Ο καιρός δεν μου έκανε τη χάρη και το ταξίδι μας ήταν λίγο έως πολύ "κουνιστό", πράγμα που για τις φωτογραφίες μου τουλάχιστον δεν ήταν ιδανικό.
Αφήσαμε, λοιπόν,  το γνώριμο λιμάνι των Λειψών πίσω μας και βάλαμε πορεία προς Ασπρονήσια.

Η Κατερίνα μέσα σ' όλα όσα είχε να κάνει, φρόντισε να φέρει και γλυκά να με κεράσει, αλλά ταυτόχρονα είχε αναλάβει και την ξενάγησή μου. Πρώτη εικόνα μετά το λιμάνι των Λειψών, ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μία υπέροχη παραλία με κατσίκια να βολτάρουν, που πήρε τ' όνομά της από ένα κτίριο που βρίσκεται εκεί και μάλλον σχετιζόταν με τις γραμμές του τηλεφώνου.

Τραχήλι, Κορακιά, Χοχλακούρα, Λύρα και σε λίγο το γνώριμο Μονοδένδρι.

το Μονοδένδρι

Η Κατερίνα είναι μια γυναίκα με εντυπωσιακά μακριά κόκκινα μαλλιά, η οποία για χάρη της δουλειάς της μεταμορφώνεται. Με το που μπαίνει στο καΐκι, αλλάζει ρούχα, φοράει το "ρετσινάδο" γιατί ξέρει πως θα βραχεί και θα λερωθεί. Πιάνει ψηλά τα μαλλιά της σε κότσο και φοράει ένα τζόκεϊ καπέλο για να προφυλαχθεί από τον καυτό ήλιο. Δεν της αρέσει η εικόνα της όταν δουλεύει. Αλλά ό,τι κάνει το κάνει με πάθος. Βάζει δυνατά τη μουσική και τραγουδάει ενώ παράλληλα δουλεύει σκληρά και με χαμόγελο.

Κοντά στα Ασπρονήσια ρίχνουν τα δίχτυα την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να δύει. Μου δείχνουν τη Βασιλική Καρένα που είναι μια ξέρα επικίνδυνη για τα σκάφη. Μου φαίνεται ακατόρθωτο αυτό που κάνουν με τα δίχτυα, ειδικά όταν σκέφτομαι ότι το κάνουν κάθε μέρα. Οι κινήσεις μοιάζουν αυτοματοποιημένες αλλά κάθε τρεις και λίγο ο Σταύρος σταματάει για να βγάλει κάποιο σκουπίδι ή να ξεμπλέξει το δίχτυ.

Στα δίχτυα αυτά, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα πιαστούν Α' κατηγορίας ψάρια, συναγρίδες, σκορπίνες, φαγκριά αλλά και αστακοί και καραβίδες. Αν δεν επέμβουν οι φώκιες. ΑΑΑ, ναι, οι φώκιες, ξέχασα να σας πω. Η Κατερίνα και ο Σταύρος, θέλοντας να με ευχαριστήσουν με πήγαν σε κάτι σπηλιές στο Πάνω Ασπρονήσι για να δω φώκιες. Ιδανικά, θα τις βλέπαμε από κοντά, αλλά μες στις σπηλιές είχαν τα μωρά τους και δεν μας πλησίασαν.

Δεν μου έκαναν τη χάρη να τις φωτογραφήσω από κοντά αλλά κάπου εκεί μπροστά από το βράχο του Πάνω Κουτσούμπα μου φανερώθηκαν. Συνολικά είδαμε 6-7 φώκιες Monachus-Monachus.

Το τελευταίο highlight της υπέροχης αυτής εμπειρίας για μένα ήταν το ηλιοβασίλεμα. Να ταξιδεύεις και να βλέπεις τον ήλιο να πέφτει πίσω από τόσα μικρά νησάκια, το Σπαθονήσι, την Αρεφούσα, του Μανώλη τα νησιά!

Όταν επιστρέψαμε στο λιμάνι των Λειψών είχε πέσει βαθύ σκοτάδι. Μία ακόμη αξέχαστη εμπειρία στο νησί της καρδιάς μου, με ανθρώπους που ξέρουν να δίνουν και να δίνονται, να μοιράζονται και να κάνουν αγνώστους να νιώθουν σαν στο σπίτι τους. 

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα τους Λειψούς: ΑΣΠΡΟΝΗΣΙΑ, ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΑ ΟΜΟΡΦΑ

ΜΑΚΡΟΝΗΣΙ, Η ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΝΗΣΙΔΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΑΡΑΘΙ, ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΤΗ

Hotel Aphrodite, η αναδυομένη των Λειψών 

Χαρούλα PRIVE Cruises Lipsi

ΤΟ ΤΥΡΟΚΟΜΕΙΟ ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΨΟΥΣ ΚΑΙ Η ΦΑΡΜΑ ΜΕ ΤΑ ΒΟΥΒΑΛΙΑ 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΨΟΥΣ 

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

CASTING NETS WITH KATERINA, STAVROS AND THE FISHING BOAT “GEORGIOS” IN LIPSI

During the last three years, I have spent around 70 days on the island of Lipsi. Many people ask me what I find to do on such a tiny island when I stay there for long periods of time. The answer is simple: when you truly want to explore a place and its people, you always find interesting things to do.

Katerina Evangelou is a captain. Together with her brother Stavros, they come from an old fishing family. They inherited the fishing boat “Georgios” from their father and simply continued the family tradition — and the hard work that comes with such an inheritance — after losing him.

“Georgios” is a 13-meter fishing boat, currently the largest fishing vessel on the island, which arrived in Lipsi in 2000. Apart from its fishing activity, it has also helped fellow islanders during emergencies, when the weather and strong winds make any other transportation impossible. Fishing boats, unlike other vessels, are not bound by sailing bans and can travel under the captain’s responsibility.

I met Katerina in March 2020 in Lipsi. I already knew her Facebook page, “I Love Lipsi,” a page dedicated to the beauty of the island, which she runs with incredible consistency and enthusiasm and which has reached around 9,000 followers. Through our photographs and our shared love for Lipsi, we eventually met.

After we got to know each other, she invited me to join them one evening. They would cast their fishing nets and I would take photographs. And so it happened, in June 2020.

It was an unforgettable experience, filled with the sea, the sound of the fishing boat’s engine, the waves and the seagulls, fiery sunset colors, and unique images — seals swimming back and forth near their young.

We arranged to meet at the port after 6:30 in the afternoon so we could depart at 7:00. There I also met Stavros, Katerina’s brother — a giant of a man with a gentle gaze and a sensitive heart.

We followed a route that for the two siblings is part of their daily routine, since every afternoon, weather permitting, they cast their nets and every morning they collect them. The weather was not exactly kind to me and the trip was rather rough, which at least for my photographs was far from ideal.

So we left the familiar harbor of Lipsi behind us and headed towards Aspronisia.

Katerina, despite everything she had to do on board, made sure to bring sweets to treat me, while at the same time acting as my guide. The first sight after leaving the port of Lipsi was “TO TILEFONO” (“The Telephone”) — a beautiful beach with goats wandering around, named after a building located there which was apparently related to old telephone lines.

Trachili, Korakia, Chochlakoura, Lyra, and soon the familiar Monodendri.

Monodendri

Katerina is a woman with impressively long red hair who completely transforms herself for the sake of her work. The moment she steps onto the boat, she changes clothes and puts on her waterproof fishing gear because she knows she will get wet and dirty. She ties her hair up in a bun and wears a jockey cap to protect herself from the burning sun. She does not particularly like the way she looks while working. But whatever she does, she does it with passion. She turns the music up loud, sings, and at the same time works hard with a smile on her face.

Near Aspronisia they cast the nets just as the sun begins to set. They point out Vasiliki Karena, a dangerous reef for boats. What they do with the nets seems almost impossible to me, especially considering they do it every single day. Their movements appear automatic, yet every few moments Stavros stops either to remove some trash or to untangle the nets.

If all goes well, these nets will catch premium fish: dentex, scorpionfish, red porgy, as well as lobsters and crayfish. Unless the seals interfere.

Ah yes — the seals. I almost forgot to tell you.

Wanting to make me happy, Katerina and Stavros took me near some caves at Pano Aspronisi so I could see seals. Ideally, we would have seen them up close, but inside the caves they had their babies and therefore did not approach us.

They did not grant me the favor of photographing them closely, but somewhere near the rock of Pano Koutsoumba they finally appeared before me. In total, we saw six or seven Mediterranean monk seals (Monachus monachus).

The final highlight of this wonderful experience for me was the sunset. To be sailing while watching the sun disappear behind so many tiny islands — Spathonisi, Arefousa, Manolis’ islands…

By the time we returned to the port of Lipsi, darkness had completely fallen.

One more unforgettable experience on the island of my heart, with people who know how to give of themselves, to share, and to make strangers feel at home.