ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΣΙΓΟΚΡΕΒΑΤΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΣΙΓΟΚΡΕΒΑΤΑΣ

Τι περίεργο όνομα γι' αυτό το μικρό εκκλησάκι μέσα στο κέντρο της πόλης που είμαι σίγουρη πως σχεδόν κανείς δεν ξέρει...

Άγνωστο πώς κληρονόμησε αυτό το παράδοξο επώνυμο, εκτός κι αν σχετιζόταν με κάποιο επονομαζόμενο κτήτορα (αναφέρεται και ως Σιγοκρεβαττάς).

Το εκκλησάκι βρίσκεται σε ερειπιώδη μορφή από το σεισμό του 1933 στο κέντρο της Κω στην οδό Ιπποκράτους, απέναντι από την παλιά Μητροπολιτική Οικία.

Συνορεύει με την Ανατολική Αρχαιολογική Ζώνη του λιμένα, για την ακρίβεια, θα μπορούσε να θεωρήσει κάποιος ότι ανήκει σ'αυτήν.

Σύμφωνα με το Μητροπολίτη Μεσημβρίας Εμμανουήλ Καρπάθιο, από το 1947 που εγκαταστάθηκαν στο οίκημα της παλαιάς Μητρόπολης, άρχισαν έναν αγώνα για να περισώσουν τον υπάρχοντα χώρο του ναϊδρίου και τα "εν αυτώ" ιερά από τη βεβήλωση. Αναφέρει με αγανάκτηση ότι το ναΐδριο έχει οδυνηρή όψη εξαιτίας ενός κάκιστου γείτονα, τον οποίο κατονομάζει και φτάνει στο σημείο να αναφέρει ότι κάποιοι περίοικοι, μη έχοντας στα σπίτια τους μέσα αποχωρητήρια μάλλον χρησιμοποιούσαν κάποιον από τους χώρους ως ένα. Μέχρι το 1966 οι προσπάθειές του Καρπάθιου επέφεραν μόνο μια σχετική βελτίωση έξω από το Άγιο Βήμα.

Στο ιερό στη θέση της Αγίας Τράπεζας υπάρχει ορθογώνιος ενεπίγραφος βωμός που στηρίζεται πάνω σε κυλινδρικό βωμό με βουκράνια.

μεταξύ άλλων... η επιγραφή .."Υιού του Πελεγρίνου.." αναγράφεται στον μαρμάρινο βωμό

Τότε το ναΐδριο προσονομαζόταν "Άγιος Γεώργιος ο φτωχός" προς διάκριση από το ναό Αγίου Γεωργίου, Μητροπολιτικού Ναού. (?)

Παραθέτει δε, επιστολή προς την Εκκλησιαστική Επιτροπή του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου που την υπογράφει ο ίδιος (ο Κώου Εμμανουήλ), στις 20-10-1964, με την οποία ζητά να σταματήσει η οικογένεια.... να καταπατά και να βεβηλώνει το ναΐδριο του Αγίου Γεωργίου, να διαχωριστεί το όποιο κομμάτι τους ανήκει με πλίνθινο τοίχο έτσι ώστε να εξασφαλιστεί με τρόπο απαραβίαστο το ιστορικό αυτό μνημείο και να παραμένει αβεβήλωτο και καθαρότατο. Ζητά, επιπλέον να του αναφέρουν αν η εν λόγω οικογένεια μετακίνησε και την Αγία Τράπεζα.

το εικονοστάσι

Πολλά αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη βρίσκονται στο χώρο του ναϊδρίου αλλά και αρκετά σπαράγματα τοιχογραφιών.

το υποστεγασμένο ναΐδριο όπως φαίνεται από το μπαλκόνι της παλιάς μητροπολιτικής οικίας 

Ελάχιστοι γνωρίζουν αυτό το ναΐδριο αν και βρίσκεται σε κεντρικότατο σημείο, ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν την ονομασία του, κανείς απ' όσο ξέρω δεν γνωρίζει την προέλευση της ονομασίας αλλά το καντηλάκι ανάβει κάποιες φορές.

Πηγή: "Εκκλησία Κω Δωδεκανήσου"-Τόμος Πρώτος, βιβλίον Δεύτερον, Αθήνα 1969-Εμμανουήλ Ι. Καρπάθιου (Μητροπολίτου Μεσημβρίας της επί Ευξείνω)
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni 

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

SAINT GEORGE SIGOKREVATAS

What a strange name for this small chapel in the very center of the town—one I am sure almost no one knows about…

It is unknown how it inherited this peculiar epithet, unless it was connected to a benefactor bearing that nickname (it is also mentioned as Sigokrevattas from the Greek words Siga=Slow and Krevati=Bed).

The chapel has been in a ruinous state since the earthquake of 1933. It is located in the center of Kos, on Hippocrates Street, opposite the old Metropolitan Residence.

It borders the Eastern Archaeological Zone of the harbor; in fact, one could even consider it part of that zone.

According to Metropolitan of Mesembria Emmanuel Karpathios, from 1947—when the old Metropolitan building was occupied—an effort began to preserve what remained of the chapel and its sacred furnishings from desecration. He writes with indignation that the chapel presented a distressing sight because of a very bad neighbor, whom he even names, and goes so far as to mention that some nearby residents, lacking indoor toilets in their homes, apparently used part of the area as one. Until 1966, Karpathios’s efforts resulted only in a modest improvement outside the Holy Bema.

In the sanctuary, in place of the Holy Altar, there is a rectangular inscribed altar resting on a cylindrical altar decorated with bucrania (ox skull motifs).

Among other things, the inscription “…son of Pelegrinos…” is carved on the marble altar.

At that time, the chapel was referred to as “Saint George the Poor,” to distinguish it from the Church of Saint George, the Metropolitan Church (?).

He also includes a letter addressed to the Ecclesiastical Committee of the Metropolitan Church of Saint Nicholas, signed by himself (Emmanuel of Kos) on 20 October 1964, in which he asks that a certain family cease encroaching upon and desecrating the chapel of Saint George; that whatever portion belonged to them be separated by a brick wall, so as to secure this historic monument in an inviolable manner and keep it undefiled and perfectly clean. He further asks to be informed whether the said family had also moved the Holy Altar.

Many ancient architectural elements are found within the chapel’s grounds, along with several fragments of wall paintings.

The roofed chapel, as seen from the balcony of the old Metropolitan residence, remains largely unknown. Very few people are aware of it, despite its central location; even fewer know its name; and, as far as I know, no one knows the origin of the name. Yet, from time to time, its little vigil lamp is lit.