ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΔΙΑΓΟΡΑ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΔΙΑΓΟΡΑ

Ήσουν ένα άσχημο κατασκεύασμα.

Σπάνια λειτουργούσες σωστά. 

Δεν πρόσφερες τίποτα. 

Σχεδόν δεν υπήρχες.

Μάλλον ενοχλούσες.

Θύμωνα μερικές φορές με τους γονείς που άφηναν τα παιδιά τους να πιτσιλιούνται με τα νερά σου, χωρίς καν να σκέφτονται ότι το πιο πιθανό είναι στο νερό να ρίχνουν αντιχλώριο ή κάποιο φάρμακο.

Ήσουν πάντα δεδομένο. Απλά υπήρχες εκεί μπροστά μου. Σ' έβλεπα μπαίνοντας στο σπίτι μου, βγαίνοντας απ' το σπίτι μου και φυσικά κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι μου από ψηλά.

Τη μέρα που βγήκα στο μπαλκόνι μου και σε είδα μισογκρεμισμένο, κάτι σκίρτησε μέσα μου. Αναρωτήθηκα αν είχα προλάβει να σε φωτογραφήσω πριν σε γκρεμίσουν.

Τη μέρα που συνειδητοποίησα πως δε θα σε ξαναδώ, απέκτησες υπόσταση για μένα. 

Κι άρχισα να ψάχνω σε όλο το σκληρό μου δίσκο, σε όλους τους φακέλους, φωτογραφίες που να σε περιλαμβάνουν.

 Και ξαφνικά κατάλαβα τι ήσουν για την Πλατεία Διαγόρα και τους κατοίκους της. 

• Ήσουν το "στασίδι" για να ξαποστάσουν περαστικοί. Τουρίστες που έχασαν τον δρόμο τους και σταμάτησαν να ανοίξουν τον χάρτη τους για να βρουν τον δρόμο τους.

• Ήσουν το μέρος που συναντιόντουσαν οι γειτόνισσες για να "αποσπερίσουν".

• Ήσουν η χαρά για τα μικρά παιδιά, η παιδική χαρά που απασχολούσε τα παιδιά όσων έτρωγαν στις γύρω σου ταβέρνες.

• Ήσουν ο χώρος αναμονής για όσους περίμεναν να αδειάσει ένα τραπέζι στις γύρω ταβέρνες

• Ήσουν η βρύση για τα ζώα που διψούσαν.

• Ήσουν το μέρος που σταματούσαν όλοι οι πλανόδιοι μουσικοί και καλλιτέχνες για να δώσουν την παράστασή τους.
  
  
  
  
  
  
  Ήσουν στο επίκεντρο της διασκέδασης όταν είχαμε τις ελληνικές βραδιές τα καλοκαίρια
  • 
    
    
    • Ήσουν στο επίκεντρο των εξελίξεων
    
    
  • Ήσουν το κέντρο της πλατείας και τις λίγες φορές που λειτουργούσες άλλαζες χρώματα! 
  
  
  
  
  
  Στις 18 Μαρτίου 2021 άρχισαν οι εργασίες αντικατάστασης του συντριβανιού με μια ελιά. Αντικειμενικά η ελιά είναι πιο ωραία.

Το συμπέρασμα που βγαίνει , φωτογραφικά μιλώντας, είναι πως πρέπει να καταγράφονται όλα, καθώς πράγματα που θεωρείς δεδομένα, ξυπνάς μια μέρα κι απλά δεν είναι εκεί.

Άνευ πλάκας τώρα, η ελιά θα αναβαθμίσει τη γειτονιά μας (όντως, συνέβη!), θα την ομορφύνει κι ελπίζω να προσφέρει σκιά και ξεκούραση στους περαστικούς. Ακολουθεί καρέ-καρέ το φύτεμα της ελιάς, το χτίσιμο με πέτρα κι η διαμόρφωση του χώρου με το γύρω παγκάκι.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

FAREWELL TO THE FOUNTAIN OF DIAGORA SQUARE

You were an unattractive structure.

You rarely functioned properly.

You offered nothing.

You almost didn’t exist.

Perhaps you were even an annoyance.

Sometimes I would get annoyed with the parents who let their children splash in your waters, without even considering that dechlorinating agents or other chemicals were probably added to it.

You were always taken for granted. You were simply there in front of me. I saw you when entering my home, when leaving it, and of course every time I stepped out onto my balcony and looked down from above.

The day I went out onto my balcony and saw you half-demolished, something stirred inside me. I wondered whether I had managed to photograph you before they tore you down.

The day I realized I would never see you again, you gained substance for me.

And I began searching my entire hard drive, through every folder, for photographs that included you.

And suddenly I understood what you had been for Diagoras Square and its residents.

You were the “seat” where passersby rested.

Tourists who had lost their way stopped by you to open their maps and find their route again.

You were the meeting point where neighborhood women gathered to chat in the late afternoon.

You were the joy of small children — the playground that entertained the kids of those dining at the surrounding tavernas.

You were the waiting area for those hoping a table would become free nearby.

You were the drinking fountain for thirsty animals.

You were the spot where traveling musicians and street performers paused to give their shows.

You were at the heart of summer Greek nights.

You were at the center of events.

You were the center of the square — and on the rare occasions you functioned, you even changed colors!

On March 18, work began to replace the fountain with an olive tree. Objectively speaking, the olive tree is more beautiful.

The conclusion, photographically speaking, is that everything should be documented — because things you take for granted can simply be gone when you wake up one morning.

All jokes aside, the olive tree will upgrade our neighborhood, beautify it, and I hope it will offer shade and rest to passersby. What follows is a frame-by-frame record of the planting of the olive tree, the stonework, and the shaping of the surrounding space with its circular bench.

Text, Photographs: Sophia Karagianni