Δυο καρδιές από ατόφιο καπάκι 💖

Δυο καρδιές από ατόφιο καπάκι 💖

«Η πιο επίμονη και επείγουσα ερώτηση στη ζωή είναι: -Τί κάνεις για τους άλλους??» Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών μεγάλων πόλεων στην Ελλάδα, δύο μεγάλες κόκκινες καρδιές κοσμούν το λιμάνι της Κω και γεμίζουν με πλαστικά καπάκια. Η πρωτοβουλία/πρόταση έγινε από τη Διονυσία Κουτσογιώργη και η υλοποίηση από το Λιμενικό Ταμείο Δήμου Κω.

Η ιστορία με τα καπάκια και πώς ξεκίνησε η συλλογή εδώ στην Κω.

2011
Όλα ξεκίνησαν από ένα… ψέμα. Οι εκπρόσωποι του Συλλόγου Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων του νομού Πέλλας, με έδρα τα Γιαννιτσά, είδαν σε μια ιστοσελίδα πως 10.000 πλαστικά καπάκια εμφιαλωμένου νερού και αναψυκτικών ανταλλάσσονται με ένα αναπηρικό ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο. Στον Σύλλογο, στα σχολεία, σε καφετέριες και ταβέρνες της περιοχής σήμανε συναγερμός συμπαράστασης, και μέσα σε λίγες ημέρες ο αριθμός είχε καλυφθεί.
Όμως, όταν η πρόεδρος του Συλλόγου, Δήμητρα Χρηστάκη, απευθύνθηκε σε εταιρείες εμφιάλωσης νερού και αναψυκτικών, βρέθηκε μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα. «Τέτοια προσφορά δεν υφίσταται», της απάντησαν.

Απόγνωση. Τόσα καπάκια και άλλα τόσα που συνέχιζαν να καταφθάνουν στα γραφεία του Συλλόγου ήταν μάταιος κόπος. Σ’ αυτές όμως τις περιπτώσεις το «…σύμπαν είχε ήδη συνωμοτήσει για να πετύχει ο στόχος», και τα πλαστικά καπάκια άγγιξαν καρδιές. 

Το 2013 ακούω για τα καπάκια και αποφασίζω να τα εντάξω σε μια δράση που έκανα στο 1ο ΓΕΛ Κω "Ιπποκράτειο", στο αγαπημένο "Γιατί? Γιατί με νοιάζει".  

 Γράφω στις 14/5/2014 σε δελτίο τύπου για τη δράση μας: 

"Η φήμη κυκλοφορούσε πολλά χρόνια τώρα: μια εταιρεία εμφιάλωσης συγκεντρώνει πλαστικά καπάκια αναψυκτικών και νερού και, μέσω του Συλλόγου Παραπληγικών Νομού Πέλλας, τα ανταλλάσσει με ένα αναπηρικό αμαξίδιο! Το γεγονός ήταν γνωστό και σε πολλούς πολίτες, ωστόσο το κόστος αποστολής των καπακιών στην Πέλλα ήταν απαγορευτικό. Όλοι μάζευαν κατά διαστήματα καπάκια, τα οποία συλλέγονταν, άγνωστο που, και η προσπάθεια των λίγων που ενδιαφέρονταν πήγαινε χαμένη.

Όταν όμως η είδηση «έφτασε στα αυτιά» του 1^ου ΓΕΛ Κω  και, αφού διασταυρώθηκαν οι πληροφορίες και διαπιστώθηκε ότι το γεγονός είναι αληθινό, υπήρξε άμεση κινητοποίηση. Επικοινωνήσαμε  με το  Σύλλογο Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων του Νομού Πέλλας (πρόεδρος του Συλλόγου είναι η κυρία Χρηστάκη Δήμητρα) και συγκεκριμένα με τη Γραμματέα του Συλλόγου, την κυρία Ντούρα Δήμητρα (τηλ. 2382081308),  και ενημερωθήκαμε  ότι πράγματι, για κάθε 1 τόνο καπάκια (ή περίπου 540.000 κομμάτια) η εταιρεία εμφιάλωσης παραδίδει ένα αναπηρικό αμαξίδιο σε άτομο με κινητικά προβλήματα!

Με τη μεσολάβηση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, η Μεταφορική Κω του κυρίου Δαυίδ Χατζηδαυίδ (2242020656) δέχτηκε να μεταφέρει ΔΩΡΕΑΝ τα καπάκια μας ως την Αθήνα, από όπου επίσης ΔΩΡΕΑΝ η Οικονομική Μεταφορική (τηλ. 2103465111, Νάξου 9-Αιγάλεω) δέχτηκε να μεταφέρει τα καπάκια ως το Σύλλογο Παραπληγικών Ν. Πέλλας στα Γιαννιτσά.

Στο πλαίσιο του μαθήματος Project-Ερευνητική Εργασία με θέμα: -Γιατί? –Γιατί με νοιάζει σήμερα ολοκληρώθηκε ακόμη μία δράση από ομάδα του τμήματος. Όλο το τετράμηνο τα παιδιά του σχολείου μάζευαν τα καπάκια τους σε ειδικούς κάδους στο σχολείο. Αρκετοί αλλά όχι πολλοί συμμετείχαν, ιδιώτες, γυμναστήρια, ακόμη και το νοσοκομείο μας παρέδωσε σακούλες με καπάκια. Ο κύριος Τζόγιας, πρόεδρος του Συλλόγου αιμοδοτών μας ενημέρωσε, ύστερα από τηλεφωνική επικοινωνία, ότι στην αποθήκη του υπάρχουν συγκεντρωμένα πάνω από 50.000 καπάκια τα οποία επίσης περισυλλέχτηκαν από τον κύριο Χατζηδαυίδ-Μεταφορική Κω με προορισμό την Αθήνα. Λίγοι, το έκαναν τρόπο ζωής. Τα πλαστικά καπάκια σε χωριστό κάδο και στο σπίτι και σακούλι το σακούλι έρχονταν στο λύκειο. Σήμερα παραδώσαμε στον κύριο Χατζηδαυίδ τα καπάκια που μαζέψαμε όλο το τετράμηνο με την ελπίδα να αφυπνιστούν περισσότεροι ώστε του χρόνου να μαζέψουμε ολόκληρο τον τόνο και το αναπηρικό καροτσάκι να έρθει στην Κω και να δοθεί σε κάποιον που το έχει ανάγκη.

Τα παιδιά απέδειξαν, για μια ακόμη φορά, ότι μπορούν να νοιαστούν και για το περιβάλλον και για τον άνθρωπο.  Μία απλή φαινομενικά κίνηση, όπως είναι το να ρίξεις ένα καπάκι σε έναν ειδικό κάδο στο σπίτι σου, ή στο σχολείο και όχι στα σκουπίδια, μπορεί να δώσει χαρά και ανακούφιση σε κάποιον που το έχει ανάγκη.

Μην ξεχνάτε λοιπόν. Το καπάκι από το νερό και το αναψυκτικό το ρίχνουμε σε μια σακούλα σε μια γωνιά του σπιτιού μας και κάθε τόσο  τα παραδίνουμε στο 1ο ΓΕΛ Κω. 

Σε όλο το άρθρο συμπεριλαμβάνονται τα στοιχεία των ανθρώπων που μας βοήθησαν να ολοκληρώσουμε τη δράση μας (όλοι ζήτησαν να μην προβληθεί η βοήθεια που μας προσέφεραν, αλλά εγώ πιστεύω ότι οι καλές πράξεις είναι μεταδοτικές και πρέπει να διαδίδονται), όπως επίσης και τα στοιχεία των ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για το Σύλλογο Παραπληγικών Ν. Πέλλας, για την περίπτωση που θελήσει κάποιος να διασταυρώσει τη διαδικασία, ή να κάνει το ίδιο στο δικό του χώρο.

Το σίγουρο είναι ότι όποιος θέλει, φέρνει τα καπάκια του στο 1^ο ΓΕΛ Κω με σκοπό να μαζέψουμε 540.0000 καπάκια και να αποκτήσουμε ένα αναπηρικό αμαξίδιο για το νοσοκομείο της Κω ή για όποιον το έχει ανάγκη.

Οι μαθητές διψάνε για δράσεις που ενισχύουν τον εθελοντισμό και προσφέρουν στο συνάνθρωπο. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται πόση χαρά μπορείς να πάρεις όταν δίνεις!

Η υπεύθυνη του Project-Ερευνητική Εργασία: -Γιατί?? –Γιατί με νοιάζει

Καραγιάννη Σοφία"

Αμέσως μετά, μια εταιρεία ανακύκλωσης – ειδών εμφιάλωσης με έδρα την Κεντρική Μακεδονία, με περίσσευμα κοινωνικής ευθύνης, δέχθηκε να κάνει το ψέμα… αλήθεια! Με την προϋπόθεση ότι δεν θα γνωστοποιηθεί η εταιρική της ταυτότητα, παραλάμβανε τις ποσότητες του Συλλόγου με αντάλλαγμα την οικονομική συνδρομή της στην εξασφάλιση των αναπηρικών καροτσιών.

Έτσι ξεκίνησαν όλα. Μετά, ο τότε Διευθυντής μου, Χρήστος Χαραμαράς, μου ζήτησε να επικοινωνήσω με την κυρία Μαρία Χατζηγιακουμή, που είχε τότε ανάγκη ένα αναπηρικό αμαξίδιο, είχε ακούσει για τη δράση μας κι ύστερα από συνεννόηση αρχίσαμε να προωθούμε τα καπάκια μας σ' εκείνη. Η φίλη μου, η Διονυσία Κουτσογιώργη που έχει πάντα απόθεμα καρδιάς, ενθουσιάστηκε με την ιδέα να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας, που έχουν ανάγκη, μ' αυτήν την απλή κίνηση προσφοράς που παράλληλα ενίσχυε και την ανακύκλωση που τότε ήταν στα σπάργανα στην Κω. 

Τα καπάκια αποθηκεύονταν σε αποθήκη στο Ζηπάρι κι όταν μαζεύτηκαν οι πρώτοι τόνοι το 2015 ήμασταν όλοι εκεί να τα συσκευάσουμε σε μαύρες πλαστικές σακούλες σκουπιδιών. Εκείνη την πρώτη φορά 3 τόνοι καπάκια αντιστοιχούσαν σε 600 ευρώ για το Σβουρένειο από την εταιρεία Polis Development.

Έκτοτε ανέλαβαν η Μαρία Χατζηγιακουμή και Διονυσία Κουτσογιώργη αυτό το δύσκολο έργο της συλλογής των καπακιών. Το 1ο ΓΕΛ ΚΩ συνέχισε τη δράση και την επόμενη χρονιά το 2014-15 και μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς πολύς κόσμος, ιδιώτες και φορείς, σχολεία και το νοσοκομείο, αργότερα και ο Δήμος μάζευαν καπάκια.Το σύνθημα "Μην ξεχνάς, το καπάκι να κρατάς", έγινε καθημερινή συνήθεια και το 1ο ΓΕΛ Κω γέμισε ειδικούς κάδους στολισμένους με τις ζωγραφιές των παιδιών για τη συλλογή καπακιών.

Η τελευταία αποστολή από τη Μαρία και τη Διονυσία ήταν στην εταιρεία Marie Recycling. 10 τόνοι καπάκια στάλθηκαν και για αντάλλαγμα κατατέθηκαναπό την εταιρεία 1200 ευρώ στο Σύλλογο "Σωτήρ"-Ειδικό Σχολείο Πλατάνι. 

Πολύ σύντομα θα τοποθετηθούν και άλλες κατακόκκινες καρδιές σε σημεία σε όλο το νησί.

Τελευταία τα καπάκια μας τα παραδίδουμε και σε δυο νέα παιδιά, δείτε το σχετικό άρθρο: Η Recycledin είναι ο George και η Marina – Δύο νέοι που δίνουν νέα ζωή στο πλαστικό στην Κω

Πηγή:https://www.kathimerini.gr/life/environment/75134/pos-ta-plastika-kapakia-eginan-anapirika-amaxidia-2/  

(προφορική μαρτυρία:Διονυσία Κουτσογιώργη)

Κείμενο,Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

Two Hearts Made of Pure Bottle Caps 💖

“Life’s most persistent and urgent question is: What are you doing for others?”

— Martin Luther King Jr.

Following the example of many major cities in Greece, two large red hearts adorn the port of Kos and are filled with plastic bottle caps. The initiative/proposal came from Dionysia Koutsogiorgi, and its implementation was undertaken by the Port Fund of the Municipality of Kos.

The story of the bottle caps and how the collection began here on Kos

2011

Everything started with a… lie. Representatives of the Association of Paraplegics and People with Mobility Disabilities of the Prefecture of Pella, based in Giannitsa, saw on a website that 10,000 plastic caps from bottled water and soft drinks could be exchanged for an electric wheelchair. An alarm of solidarity was raised within the Association, in schools, cafés, and taverns in the area, and within a few days the number had been reached.

However, when the Association’s president, Dimitra Christaki, contacted water and soft drink bottling companies, she was confronted with a harsh reality. “Such an offer does not exist,” they replied.

Despair followed. So many bottle caps—and many more still arriving at the Association’s offices—seemed to be a futile effort. Yet in such cases, “the universe had already conspired for the goal to be achieved,” and the plastic caps touched hearts.

In 2013, I heard about the bottle caps and decided to include them in an activity I was running at the 1st General High School of Kos “Hippocrateio,” as part of the beloved project “Why? Because I care.”

Press release – 14/5/2014

“The rumor had been circulating for many years: a bottling company collects plastic caps from soft drinks and water and, through the Association of Paraplegics of the Prefecture of Pella, exchanges them for a wheelchair! The fact was known to many citizens; however, the cost of sending the caps to Pella was prohibitive. People would collect caps from time to time, which were gathered somewhere unknown, and the effort of the few who cared went to waste.

When the news ‘reached the ears’ of the 1st General High School of Kos, and after the information was cross-checked and confirmed to be true, there was immediate mobilization. We contacted the Association of Paraplegics and People with Mobility Disabilities of the Prefecture of Pella (President: Ms. Dimitra Christaki), and specifically the Association’s Secretary, Ms. Dimitra Ntoura (tel. 2382081308), and were informed that indeed, for every 1 ton of bottle caps (approximately 540,000 pieces), the bottling company provides one wheelchair to a person with mobility disabilities.

With the mediation of the Parents and Guardians Association, Kos Transport of Mr. David Chatzidavid (2242020656) agreed to transport our caps FREE OF CHARGE to Athens, from where, also FREE OF CHARGE, Oikonomiki Transport (tel. 2103465111, Naxou 9 – Aigaleo) agreed to transport the caps to the Association of Paraplegics of Pella in Giannitsa.

Within the framework of the Project – Research Assignment course entitled ‘Why? – Because I care,’ another group action was completed today. Throughout the entire term, students collected their caps in special bins at school. Many—though not many enough—participated: private citizens, gyms, and even our hospital delivered bags of caps. Mr. Tzogias, president of the blood donors’ association, informed us via phone that more than 50,000 caps were stored in his warehouse and would also be collected by Mr. Chatzidavid for transport to Athens.

A few made it a way of life. Plastic caps in a separate bin at home, and bag by bag they were brought to the high school. Today we delivered the caps we collected throughout the term to Mr. Chatzidavid, hoping that more people will be awakened so that next year we can collect a full ton and bring a wheelchair to Kos to be given to someone in need.

Once again, the students proved that they can care both for the environment and for people. A seemingly simple action—placing a bottle cap in a special bin at home or at school instead of throwing it in the trash—can bring joy and relief to someone in need.

So don’t forget: the cap from water or soft drinks goes into a bag in a corner of our home, and from time to time we deliver them to the 1st General High School of Kos.

This article includes the contact details of all those who helped us complete our action (everyone asked not to have their help publicized, but I believe good deeds are contagious and should be shared), as well as the details of those responsible for the Association of Paraplegics of Pella, for anyone who wishes to verify the process or do the same in their own community.

What is certain is that anyone who wishes can bring their caps to the 1st General High School of Kos, with the goal of collecting 540,000 caps and acquiring a wheelchair for the hospital of Kos or for anyone in need.

Students thirst for actions that promote volunteerism and offer support to fellow human beings. Once again, it is proven how much joy you can gain by giving!”

Project Coordinator – Research Assignment:

“Why? – Because I care”

Sofia Karagianni

Immediately afterward, a recycling company specializing in bottling materials, based in Central Macedonia and showing an excess of social responsibility, agreed to turn the lie… into truth. On the condition that its corporate identity would not be disclosed, it collected the Association’s quantities in exchange for financial support toward the acquisition of wheelchairs.

That is how it all began. Later, my then principal, Christos Charamaras, asked me to contact Ms. Maria Chatzigiakoumi, who at the time needed a wheelchair and had heard about our action. After coordination, we began directing our collected caps to her. My friend Dionysia Koutsogiorgi, who always has a surplus of heart, was thrilled by the idea of helping people in need through this simple act of offering, which simultaneously strengthened recycling—still in its infancy on Kos at the time.

The caps were stored in a warehouse in Zipari, and when the first tons were collected in 2015, we were all there to pack them into black garbage bags. That first time, 3 tons of caps corresponded to 600 euros for the Svoreneio Hospital, donated by the company Polis Development.

Since then, Maria Chatzigiakoumi and Dionysia Koutsogiorgi have taken on the difficult task of collecting the caps. The 1st General High School of Kos continued the action the following school year (2014–2015), and by the end of that year many people—private citizens and organizations, schools, the hospital, and later the Municipality—were collecting caps. The slogan “Don’t forget, keep the cap” became a daily habit, and the school was filled with special collection bins decorated with students’ drawings.

The most recent shipment by Maria and Dionysia was sent to the company Marie Recycling. Ten tons of caps were shipped, and in return the company deposited 1,200 euros to the association “Sotir” – Platanio Special School.

Very soon, more bright red hearts will be placed at locations all around the island.

Recently, all our bottle caps are given to a young couple, George and Marina, who give plastic a new life.