ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ

1.Κύτινος 
1α.Citinus ruber 
Για ένα «κόκκινο λουλούδι» που βγαίνει μόνο κάτω από τον κίστο (κάτω απο τις ρίζες της λαδανιάς), μας μίλησε ο αγαπημένος αείμνηστος Μάνος Μαστρογιώργης και μετά μας οδήγησε σε μια τοποθεσία στο Ζηπάρι για να το εντοπίσουμε.

Ο Κύτινος αυτός είναι ο Citinus ruber, απαντάται σ 'όλη την Ελλάδα με διάφορες ονομασίες όπως ο λύκος του λάδανου ή βυζιά του λαγού που τα λένε στη Ρόδο, ή βυζάτα που τα λένε στην Κρήτη.

1β. Citinus hypocistis, Κύτινος ο υπόκιστος (Λύκος της Λαδανιάς)

Το συγκεκριμένο Κύτινο το συναντήσαμε στην Κέφαλο κι ήταν κι αυτός πανέμορφος. Κι αυτός ο Λύκος της Λαδανιάς, ο Cytinus hypocistis, παρασιτεί στις ρίζες της Λαδανιάς.

Τα φυτά αυτά δεν φωτοσυνθέτουν αλλά τρέφονται αποκλειστικά από τις τροφές που απομυζούν αποκλειστικά από τους ξενιστές τους (είδη του γένους Cistus και του γένους Halimium).
Ο Διοσκουρίδης, ο πατέρας της φαρμακολογίας, ασχολήθηκε με το φυτό και τη ρητίνη που παράγει και ειδικά για το Λύκο της Λαδανιάς έγραψε: «Στις ρίζες του κίσθου φύεται η λεγόμενη «υποκιστίς», αυτή που από μερικούς λέγεται «ορόβηθρον» ή «κύτινος», κάτι που μοιάζει με «κύτινον» ροδιάς το ένα είδος είναι κιτρινωπό, το άλλο λευκό, που μετατρέπεται σε χυλό, όπως η ακακία. Μερικοί την ξεραίνουν, την σπαν, την υγραίνουν και τη βράζουν και κάνουν τα αλλά, όπως και με το «λύκιον». Έχει τις ίδιες δυνατότητες με την ακακία, αλλ’ είναι περισσότερο στυπτική και ξηραντική, και ενεργεί όταν έχουν προβλήματα κοιλιακά, δυσεντερία και αιμοπτύσεων, και βοηθάει την εμμηνορρυσία των γυναικών, όταν πίνεται ή εισάγεται με βύσμα»

Σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη, δηλαδή, ο λύκος χρησιμοποιούνταν, στην αρχαιότητα για την αντιμετώπιση των κολικών, της δυσεντερίας, των αιμοπτύσεων και της έμμηνου ρύσης. Παραθέτω και το αρχαίο κείμενο:

«Φύεται δε παρά τα ρίζας του κίσθου η λεγομένη υποκιστίς, υπ’ ενίων δε ορόβηθρον ή κύτινος καλουμένη, όμοιόν τι κυτίνω ροάς και το μεν τι αυτού κιρρόν [το δε χλωρόν] το δεν λευκόν, όπερ χυλίζεται ώσπερ η ακακία, ένιοι δε ξηράναντες αυτήν και θλάσαντες βρέχουσί τε και έψουσι και τα άλλα ποιούσιν ως επί του λυκίου. Δύναμιν δε έχει την αυτήν τη ακακία, στυπτικωτέραν δε και ξηραντικωτέραν, ποιούσαν προς κοιλιακούς, δυσεντερικούς, αιμοπτυϊκούς και ρουν γυναικείον πινομένη και ενιεμένη».

2. Οροβάγχη (Λύκος)  Orobanche (Broomrapes)

Ένα από τα 200 είδη του δυσεξόντωτου ολοπαράσιτου της οροβάγχης (ή «λύκος» όπως πολλοί την αποκαλούν) που προσβάλει πολλές βιομηχανικές καλλιέργειες (καπνός, τομάτα) συμπεριλαμβανομένου και τα ψυχανθή (φακή, μπιζέλι, ρεβίθι, βίκος, κουκιά κ.α.).

Το όνομα της προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό όροβος (είδος βίκου) + άγχω = πνίγω στραγγαλίζω.

3.Κουσκούτα-Cuscuta (Dodders)

Από το προσβλημένο φυτό η κουσκούτα αναπτύσσει μακρούς βλαστούς με τους οποίους παρασιτεί τα κοντινότερα φυτά. Εκτός από το σπόρο οι κουσκούτες πολλαπλασιάζονται και με μικρά κομμάτια βλαστού που μεταφέρονται με διάφορους τρόπους. Οι κουσκούτες δεν φαίνεται να επηρεάζουν κατά κάποιο τρόπο την φωτοσύνθεση ή την απορρόφηση νερού από τον ξενιστή, αλλά απορροφούν έντονα τα ζάχαρα από τα αγγεία του ξενιστή με αποτέλεσμα την καχεκτική ανάπτυξη. Τη συγκεκριμένη, τη συναντήσαμε στο Ψαλίδι.

Φυσικά, σε ξεχωριστή ανάρτηση θα ασχοληθώ με τα μανιτάρια, τα ωραιότερα παράσιτα απ' όλα, αλλά και κάποιους άλλους πολύ ενδιαφέροντες μύκητες.
Πηγή:http://www.kolivas.de/archives/63347
Παρασιτικά φυτά
http://www.nhmc.uoc.gr/el/museum/photo-archive/selection/images/nhmc.image.58347
παράσιτο «λύκος» 
Οροβάγχη (το μεγάλο λαμόγιο της φύσης)
Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

THE MOST BEAUTIFUL PARASITES

1. Cytinus

1a. Cytinus ruber

We first heard about a “red flower” that only grows beneath the rockrose (under the roots of Cistus ladanifer), from our dear friend Mr. Manos Mastrogiorgis, who later guided us to a location in Zipari to find it.

This particular Cytinus is Cytinus ruber, found throughout Greece under various names such as “wolf of the rockrose” (lykos tou ladanou), “hare’s teats” (vyzia tou lagou, as it’s called in Rhodes), or “vyzata” (in Crete).

1b. Cytinus hypocistis – the Rockrose Wolf

We encountered this species in Kefalos, equally stunning. Like the previous one, Cytinus hypocistis parasitizes on the roots of the rockrose.

These plants do not photosynthesize; they feed exclusively on nutrients absorbed from their hosts — species of the genera Cistus and Halimium.

Dioscorides, the father of pharmacology, studied this plant and the resin it produces. Referring to the Rockrose Wolf, he wrote:

“At the roots of the cistus grows what is called hypocistis, also known by some as orobithron or kytinos. It resembles the pomegranate flower; one variety is yellowish, another white, which turns into a pulp like acacia. Some dry it, crush it, moisten it, and boil it as they do with lycium. It has the same properties as acacia, but is more astringent and drying, effective against colic, dysentery, and spitting of blood, and promotes menstruation when taken as a drink or applied as a suppository.”

According to Dioscorides, then, the Lykos was used in antiquity to treat colic, dysentery, hemoptysis, and menstrual disorders.

 

2. Broomrape (Orobanche)

One of the 200 species of the tenacious holoparasitic plant Orobanche (commonly called “wolf”), which infects many industrial crops such as tobacco and tomato, as well as legumes like lentils, peas, chickpeas, vetch, and broad beans.

The name derives from the ancient Greek órobos (a kind of vetch) and ánchō (to strangle, choke).

 

3. Dodder (Cuscuta)

From the infected host plant, dodder develops long threadlike stems that parasitize nearby vegetation. Besides its seeds, dodder can also reproduce from small fragments of its stem that are easily dispersed.

Although dodders do not seem to affect the host’s photosynthesis or water absorption, they strongly draw sugars from the host’s vascular system, resulting in stunted growth. We found this particular species in Psalidi.

Naturally, in a separate post, I will focus on mushrooms — the most fascinating parasites of all — along with several other intriguing fungi.

ΚΑΜΑΡΙ, ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΥ

ΚΑΜΑΡΙ, ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΥ

Tο Καμάρι είναι μια από τις πιο γνωστές και κεντρικές παραλίες, το επίνειο της Κεφάλου, θα μπορούσα να πω, καθώς εκεί βρίσκεται και το λιμάνι της Κεφάλου,όπου συγκεντρώνεται ένας μεγάλος αριθμός αλιευτικών σκαφών.

Απέχει περίπου 1 χλμ. από το χωριό της Κεφάλου και περίπου 40 χλμ. από την πόλη της Κω. Εύκολα προσβάσιμο, είτε με κάποιο από τα συχνά δρομολόγια των λεωφορείων, είτε με ιδιωτικό όχημα, είτε με ποδήλατο για τους πιο τολμηρούς, και πλήρως οργανωμένο, το Καμάρι μπορεί να καλύψει όλες τις ανάγκες των επισκεπτών.

Τα καταγάλανα και κρύα νερά του είναι ιδανικά για τις καυτές μέρες του καλοκαιριού. Εδώ μπορείτε να χαλαρώσετε απολαμβάνοντας το κολύμπι και τον ήλιο. Σε όλο το μήκος της παραλίας υπάρχουν καφετέριες και παραδοσιακές ταβέρνες ικανές να καλύψουν όλες τις ανάγκες! 

η παραλία Καμάρι και ο λιμενοβραχίονας από ψηλά

Το λιμανάκι, είναι όμορφο και γραφικό, γεμάτο ψαροκάικα, σκάφη που κάνουν μίνι εκδρομούλες όπως π.χ το KamariBoats που πηγαίνει από Νίσυρο και Άγιο Αντώνιο, μέχρι Σαρακηνό, και για Ηλιοβασίλεμα στην Κρίκελο, αλλά ενίοτε και πολύ μεγαλύτερα σκάφη.

Μερικά καϊκάκια πηγαίνουν από το λιμάνι του Καμαρίου και στο νησάκι Καστρί, κυρίως για γάμους και βαπτίσεις. Το λιμάνι και η ευρύτερη περιοχή πρόσφατα αναπλάστηκε.

Ένας μικρός ταρσανάς λειτουργεί στο μικρό λιμανάκι κι έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να φωτογραφίζουμε όμορφα σκάφη στη στεριά.

Η προβλήτα έχει επίσης ένα όμορφο φάρο, παραδοσιακές εικόνες με ψαράδες και καταπληκτική θέα προς το βουνό Ζηνί και την παραλία του Καμαρίου.

Περπατώντας παραλιακά προς το Ζηνί σου δίνεται η ευκαιρία να θαυμάσεις το Καμάρι από άλλη οπτική γωνία.

Η παραλία είναι από τις καλύτερες του νησιού χειμώνα-καλοκαίρι, και τα νερά, ανάλογα με την εποχή, ποικίλουν από καταγάλανα μέχρι σμαραγδένια.

Ετυμολογικά, δεν μπόρεσα να βρω κάποια πηγή που ν'αναφέρει γιατί ονομάστηκε Καμάρι. Πιθανά, όπως υπονοώ και στον τίτλο του άρθρου μου, η Κέφαλος να καμάρωσε για το επίνειό της και να το ονόμασε Καμάρι. Έχω, όμως, κι άλλο σενάριο. Πάνω στην παραλία στο Καμάρι, υπάρχουν δύο αρχαίες "καμάρες" που υποδηλώνουν την ύπαρξη ρωμαϊκών λουτρών (αναλυτική αναφορά σε επόμενη ανάρτηση). Υποψιάζομαι ότι θα μπορούσε να 'χει πάρει τ'όνομά του από τις καμάρες αυτές.

Το highlight όμως στο Καμάρι δεν είναι το κολύμπι (που είναι κι αυτό υπέροχο!). Το highlight είναι κάτι άλλο που δεν μπορείς να το απολαύσεις σε καμιά άλλη παραλία του νησιού μας.. Την πρώτη φορά που πήγα εκεί, με οδήγησε η φίλη μου Ειρήνη Χατζηχριστοφή για να μου δείξει ότι στην παραλία του Καμαριού υπάρχει οψιδιανός και να μου μάθει να τον μαζεύω. Όπως σε άλλες παραλίες μαζεύουμε κοχύλια, εδώ σκαλίζουμε την άμμο για να βρούμε οψιδιανό. Πρόκειται για ένα πέτρωμα ηφαιστειογενές, σα μαύρο φυσικό γυαλί, που στη συγκεκριμένη παραλία βρίσκεται σε πολύ μικρά κομμάτια ανάμεσα στην άμμο, που όμως σε μεγάλες ποσότητες μέσα σ ένα βάζο με αιθέρια έλαια, μπορεί να δώσει ένα υπέροχο διακοσμητικό αποτέλεσμα.

ο οψιδιανός σε τρεις διαφορετικές μορφές που τον έχω βρει-τα δύο μεγάλα κομμάτια πίσω αριστερά στο βουνό Ζηνί της Κεφάλου-με πολλές προσμίξεις, γι αυτό κι είναι ιδιαίτερα κοφτερός αλλά διαλύεται κι εύκολα. Το συμπαγές κομμάτι πίσω δεξιά το έχω βρει στο Γυαλί, είναι λείο και απαλό και μπροστά τα υπέροχα "χαντράκια" οψιδιανού που θα τα βρείτε στην παραλία στο Καμάρι.

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

KAMARI – THE JEWEL OF KEFALOS

Kamari is one of the best-known and most central beaches of Kefalos – essentially its seaport – as it is home to the fishing harbor of Kefalos, where numerous fishing boats are moored.

It lies just 1 km from Kefalos village and about 40 km from the town of Kos. Easily accessible – either by the frequent bus service, by private vehicle, or even by bicycle for the more adventurous – Kamari is fully organized and able to meet all visitors’ needs.

Its crystal-clear and refreshingly cool waters are ideal for the hot summer days. Here, you can relax, swim, and enjoy the sun. Along the length of the beach, you will find cafés and traditional tavernas catering to every taste.

---

The harbor and its charm

The picturesque harbor is lively and full of fishing boats, excursion vessels such as Kamari Boats (offering trips to Nisyros, Agios Antonios, Sarakino, and sunset cruises to Krikelo), as well as the occasional larger yacht.

Some boats also take visitors across to the little island of Kastri – especially popular for weddings and baptisms. The port area and its surroundings have recently been renovated.

A small boatyard (tarsanas) operates here too, giving visitors the chance to photograph colorful boats on dry land.

The pier features a charming lighthouse, traditional scenes of fishermen, and a stunning view towards Mount Zini and Kamari beach. Walking along the coast towards Zini offers yet another perspective on Kamari’s beauty.

---

A beach for all seasons

Kamari is one of the island’s finest beaches all year round. Its waters shift in color with the seasons – from deep turquoise to shimmering emerald.

Etymologically, the name “Kamari” is not entirely clear. It could come from the Greek word kamari (“pride”), as the people of Kefalos might have “proudly” named their seaport. Another possibility is linked to the ancient “kamara” (arches) of Roman baths once located on the beach – still visible today.

---

The true highlight – Obsidian treasures

Yet the real highlight of Kamari is not just swimming. What makes this beach unique on Kos is something else entirely: obsidian.

The first time I visited, my friend Eirini Chatzichristofi led me here to show me how to find this volcanic rock – a natural black glass – hidden in the sand. Just like collecting seashells on other beaches, here you can dig through the sand to discover tiny, shiny fragments of obsidian.

Although the pieces found on the beach are small, when gathered in larger quantities and displayed in a jar with essential oils, they create a striking decorative effect.

Obsidian comes in different forms: sharp and mixed fragments from Mount Zini in Kefalos, smooth compact pieces from the nearby island of Gyali, and the beautiful little “beads” that sparkle in Kamari’s sand.