Αφιέρωμα στη διεθνούς φήμης φωτογράφο Marianne Wie, φίλη της Κω, της Νισύρου και δική μου

Αφιέρωμα στη διεθνούς φήμης φωτογράφο Marianne Wie, φίλη της Κω, της Νισύρου και δική μου

Η Marianne Wie γεννήθηκε το 1972 στο Bergen της Νορβηγίας. Εργάζεται ως ελεύθερη επαγγελματίας φωτογράφος (freelance photographer) και αρθρογραφεί για Νορβηγικά και Αγγλικά Μέσα Ενημέρωσης. Έχει Πτυχίο (Master) στην Φωτογραφία από την Ακαδημία Τεχνών και Σχεδίου του Bergen (Bergen Academy of Arts and Design) και Μεταπτυχιακό (BA (HONS)) στην Γλυπτική από το Κολλέγιο Τεχνών και Σχεδίου του Chelsea στο Λονδίνο (Chelsea College of Art and Design).

H Marianne Wie φωτογραφίζει το Kavo Paradiso στην Κω

Η καλλιτεχνική της δουλειά κυρίως περιλαμβάνει φωτογραφία και γλυπτική. Ταυτότητα, μνήμες, χρόνος και φύση είναι τα επαναλαμβανόμενα θέματα στη δουλειά της. 

Είναι γνωστή για τα δημοσιεύματά της από τα ελληνικά νησιά σε πολύ δημοφιλή νορβηγικά και αγγλικά περιοδικά και για φωτογραφήσεις ελληνικών σπιτιών σε μεγάλα περιοδικά εσωτερικής διακόσμησης (όπως το The World of Interiors). Συνεργάζεται με το BBC, το Guardian, το Norsk Ukeblad και άλλα.

στην αγαπημένη της Κω, στο εστιατόριο Broadway

Στο νορβηγικό περιοδικό Norsk Ukeblad (το 2ο σε κυκλοφορία γυναικείο περιοδικό στη Νορβηγία) αφιέρωσε εξασέλιδο αφιέρωμα στο νησί μας με στόχο να ανατρέψουμε τη μέση σκανδιναβική αντίληψη ότι η Κως είναι κατάλληλη για νεαρούς τουρίστες μόνο. Γύρισε όλο το νησί καταγράφοντας την άποψη γυναικών άνω των 40 για τους λόγους που θα πρότειναν την Κω σαν τουριστικό προορισμό.

στον Άγιο Ιωάννη τον Θυμιανό

στην παλιά πόλη της Κω, στο κατάστημα της Δέσποινας Καλογήρου 

Μπορείτε να δείτε εικόνες από την Κέφαλο, τη Ζια, τις Χαϊχούτες, τα Θερμά και ιδιαίτερη αναφορά στη σαλάτα με ρόδι και το κότσι του Μιχάλη Ματθαίου Taverna Olympia Zia.

Η διεθνούς φήμης φωτογράφος Marianne Wie έκανε έκθεση με φωτογραφίες της από τη Νίσυρο στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Νισύρου υπό την αιγίδα της Νορβηγικής Πρεσβείας από την 1η ως τις 19 Αυγούστου του 2022, με την άδεια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου.

«Το Ποτάμι του Χρόνου» ήταν μία σειρά φωτογραφικών εικόνων που τραβήχτηκαν στο νησί της Νισύρου τέλη χειμώνα-αρχές άνοιξης το 2018. Τραβήχτηκαν με κάμερα medium format και χρήση ληγμένου φιλμ.

Οι περισσότερες από αυτές τις εικόνες περιλαμβάνουν τοπία που φέρουν ανθρώπινη ζωή ή κτίρια και το εσωτερικό τους που σταδιακά τα διεκδικεί πίσω η φύση.

"Για μένα, αυτές οι φωτογραφίες έχουν μία στοιχειωμένη μελαγχολική αίσθηση, η οποία -θέλω να πιστεύω ότι-δημιουργείται από έναν συνδυασμό από φυσικά υλικά και ίχνη που αφήνονται πίσω από ανθρώπους που έζησαν και πέρασαν από αυτά τα μέρη. Ποιες ήταν οι ζωές τους και τα όνειρά τους; Πού πάνε οι αναμνήσεις τους και η ιστορία τους όταν φεύγουν ή όταν πεθαίνουν; Αποθηκεύονται κάπου; Είναι πιθανό να δανείζονται μνήμες από τοπία, μέρη και άλλων ανθρώπων ζωές; Ίσως να μην υπάρχει απολύτως καμιά αλήθεια σ’ αυτό, ίσως εγώ απλά υπερ-αναλύω τα πάντα κι ίσως οι εικόνες είναι μελαγχολικές και καταθλιπτικές επειδή μου έλειπε το σπίτι μου όταν τις τράβηξα. Η ιστορία είναι ένας δρόμος αποκλίνων και υποκειμενικός και οι μνήμες και οι τοποθεσίες αλλάζουν με τον χρόνο. Ο τίτλος προέρχεται από ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία «Καταριέμαι Το Ποτάμι του Χρόνου» ( "I Curse The River of Time") του Νορβηγού συγγραφέα Per Petterson, μία θλιβερή αλλά όμορφη ιστορία για την περίπλοκη και συνηθισμένη ζωή μιας σκοτεινής σκανδιναβικής καρδιάς."

H Marianne Wie μαζί με τη φίλη της Zoë Burt, καταξιωμένες καλλιτέχνιδες αμφότερες, διοργανώνουν ένα ετήσιο, πενθήμερο εργαστήριο τέχνης (art workshop) στη Νίσυρο, κάθε φθινόπωρο, το Nature Journal.

Το εργαστήριο, που συνήθως συνδυάζεται με την φθινοπωρινή απόδραση στη Νίσυρο περιλαμβάνει:

• Δημιουργία κυανοτυπιών (cyanotypes) σε χαρτί και ύφασμα
• Πειραματισμό με χρώματα από φυσικές βαφές και μελάνια με τοπικά βότανα
• Αποτύπωση φυτών (eco-printing και hapazome)
• Ζωγραφική, γλυπτική, σκίτσο, κέντημα και δημιουργία του δικού σας μοναδικού Nature Journal.

Τα εργαστήρια απευθύνονται σε όλους, από αρχάριους έως έμπειρους καλλιτέχνες, ενώ στις μέρες του προγράμματος περιλαμβάνονται επίσης χρόνος για εξερεύνηση του ηφαιστείου της Νισύρου, μπάνιο, περίπατοι στα ορεινά χωριά, φαγητό σε τοπικές ταβέρνες κι αν είστε τυχεροί βόλτα στο υπέροχο Γυαλί.

Το επόμενο προγραμματισμένο εργαστήριο είναι από τις 28 Σεπτεμβρίου ως τις 2 Οκτωβρίου 2026.

στη Νίσυρο

Όσο για μας... Γνωριστήκαμε τον Απρίλιο του 2018 σε μια δύσκολη πεζοπορία του Χάρη Διακομιχάλη στην Αγία Ειρήνη στη Νίσυρο, κι έκτοτε "δέσαμε". Έχουμε ταξιδέψει πολύ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κι έχουμε βιώσει απίστευτες εμπειρίες, καθώς δεν υπάρχει καταλληλότερο άτομο από τη Marianne για να ξυπνήσει τον περιπετειώδη σου εαυτό και να σου φτιάχνει το κέφι όταν είσαι λυπημένος ή πιεσμένος. Της χρωστάω μερικές από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου!

στη Χάλκη

στη Νορβηγία

στην Αγγλία

στη Σαρία

Κείμενο, Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά:

A Tribute to Marianne Wie: Internationally Acclaimed Photographer and Friend of Kos, Nisyros, and Me.

Marianne Wie (born 1972, Bergen, Norway) works as a freelance photographer and writer for Norwegian and English media. She has a Master in photography from Bergen Academy of Arts and Design and BA (HONS) in Sculpture from Chelsea College of Art and Design in London.

Her art work mostly consists of photography and sculpture. Identity, memories, shame, time and nature are reoccurring themes in her work.

The internationally acclaimed photographer Marianne Wie held an exhibition of her photographs of Nisyros at the Archaeological Museum of Nisyros from 1 to 19 August 2022, under the auspices of the Royal Norwegian Embassy and with the permission of the Ephorate of Antiquities of the Dodecanese.

"River of Time" was a series of photographic images taken on the island of Nisyros during late winter and early spring 2018. They were shot on a medium format camera using out of date film.

Most of these images consist of landscapes carrying traces of human life, or of buildings and interiors which are slowly being claimed back by nature.

"For me these photographs have a haunted melancholic feeling that I like to think is created by a combination of natural materials and traces left behind by the people who have passed through and lived in these places. What were their lives and dreams like? Where do their memories and history go to when they leave or die? Are they being stored somewhere? Is it possible to borrow memories from landscapes, places and other people’s lives? Maybe there is not any truth in this at all, it is just me who over-analyses everything and maybe the images are melancholic and depressing because I was hopelessly homesick when I took them.

History is a twisted and subjective road and memories and places change with time. The title is taken from one of my favourite books called "I Curse The River of Time" by the Norwegian author Per Petterson. A sad but beautiful story about the complicated and ordinary life of a dark Scandinavian heart."

Marianne Wie, together with her friend Zoë Burt—both accomplished artists—organises an annual five-day Nature Journal Art Workshop on the island of Nisyros every autumn.

The workshop, often combined with an autumn getaway to Nisyros, includes:

Creating cyanotypes on paper and fabric

Experimenting with natural dyes and botanical inks made from local herbs

Botanical printing techniques, including eco-printing and Hapa Zome

Painting, sculpture, sketching, embroidery, and creating your own unique Nature Journal

The workshops are open to everyone, from complete beginners to experienced artists.

In addition to the creative sessions, participants have plenty of time to explore the volcanic landscape of Nisyros, swim in the crystal-clear waters, walk through the island's mountain villages, enjoy meals at traditional local tavernas, and—if they're lucky—take an excursion to the beautiful islet of Gyali.The next scheduled workshop will take place from 28 September to 2 October 2026.

As for us...

We first met in April 2018 during one of Haris Diakomichalis' challenging hikes to Agia Irini on Nisyros, and we've been close ever since.

Since then, we've travelled extensively together, both in Greece and abroad, sharing unforgettable experiences along the way. There is no one better than Marianne at bringing out your adventurous spirit or lifting your mood when you're feeling down or overwhelmed.

I owe her some of the most wonderful moments of my life.

www.mariannewie.com

www.mariannewie.net

www.loveyoursketchbook.com

Insta: @marianne_wie

Πρώτη Δημοσίευση στην εφημερίδα KosVoice στις 30/7/22 με τίτλο: Αφιέρωμα στη διεθνούς φήμης φωτογράφο Marianne Wie, φίλη της Κω και της Νισύρου, με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας της στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νισύρου

Τα Δωδεκάνησα είναι υπέροχα και ΔΕΝ είναι δώδεκα

Τα Δωδεκάνησα είναι υπέροχα και ΔΕΝ είναι δώδεκα

Σκέφτηκα να συγκεντρώσω όλες τις φωτογραφίες που τραβώ στα νησιά που επισκέπτομαι, και να φτιάχνω βιντεάκια, αρχικά για να είναι πιο εύκολα προσβάσιμο το υλικό σε μένα και δευτερευόντως για να γνωρίσετε όλα τα Δωδεκάνησα μέσα από τα μάτια μου. Ο στόχος είναι να φτιάξω βιντεάκια για όλα τα Δωδεκάνησα, -κατοικημένα και ακατοίκητα- που έχω πάει και που κοντεύουν -μέχρι στιγμής τα πενήντα (50). 

Καστελλόριζο & Νησάκι Αγίου Γεωργίου: Δωδεκάνησα 1 & 2:

Αγαθονήσι, Νησίδα Νερονήσι, Νησίδα Κατσαγάνι: Δωδεκάνησα 3, 4 & 5

ΑΡΚΙΟΙ ( ή Αρκοί): Δωδεκάνησο Νο 6

ΚΑΛΥΜΝΟΣ: Δωδεκάνησο Νο 7

Λέβιθα: Δωδεκάνησο Νο 8:

Ρω : Δωδεκάνησο Νο 9:

Τήλος : Δωδεκάνησο Νο 10:

Αστυπάλαια: Δωδεκάνησο Νο 11:

Πλάτη: Δωδεκάνησο Νο 12: 

Λέρος: Δωδεκάνησο Νο 13:

Γυαλί: Δωδεκάνησο Νο 14

Κανδελιούσσα & Περγούσα: Δωδεκάνησα 15 & 16

Πάτμος: Δωδεκάνησο Νο 17

Κάσος: Δωδεκάνησο Νο 18

Σύρνα: Δωδεκάνησο Νο 19

Νίσυρος: Δωδεκάνησο Νο 20 (μέρος 1ο)

Μαράθι: Δωδεκάνησο Νο 21

Άγιος Αντώνιος: Δωδεκάνησο Νο 22

Λειψοί: Δωδεκάνησο Νο 23 (μέρος 1^ο)

(η λίστα ανανεώνεται...)

  

και τα vlogs: ΛΕΙΨΟΙ, ΝΙΣΥΡΟΣ, ΤΕΛΕΝΔΟΣ, ΠΕΡΓΟΥΣΑ

Φωτογραφίες: Sophia Karagianni

For my English speaking readers:

→ The Dodecanese are wonderful — and they are NOT twelve (Because dodecanese means twelve islands).

I thought of gathering all the photos I take on the islands I visit and creating short videos — at first, so that the material would be more easily accessible to me, and secondly, so that you could get to know all the Dodecanese through my eyes.

The goal is to make videos for all the Dodecanese islands — inhabited and uninhabited — that I have visited and that are nearly fifty (50) so far.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

ΤΟ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

Ακόμη κι ένα αμάραντο ή ένα αγριολούλουδο έξω από την πόρτα μας είναι αρκετό για να πούμε πως "πιάσαμε το Μάη". Ένα από τα πιο όμορφα έθιμα στην Ελλάδα είναι η κατασκευή του πρωτομαγιάτικου στεφανιού, ίσως γιατί συνδυάζεται με την αργία/απεργία της 1ης Μαΐου ή γιατί ήταν ανέκαθεν για όλους μια ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με τη φύση, αφού όλες οι οικογένειες ξεχύνονται στην εξοχή για να μαζέψουν λουλούδια. 

Με το στεφάνι στολίζουμε τις πόρτες των σπιτιών και το έθιμο συμβολίζει την  αναγέννηση της φύσης με την άνοιξη και την υποδοχή της δύναμης της φύσης στο σπιτικό. 

στεφάνια στη Νίσυρο

Φτιάχνεται σε κύκλο που θεωρείται απόλυτο και τέλειο σχήμα που χωράει αυτό που θέλει να απομονώσει. Ο κύκλος προστατεύει από κακόβουλες δυνάμεις. Κρεμιέται στην πόρτα του σπιτιού κι έτσι μέσα σ αυτό εισχωρούν μόνο τα καλά και μένει έξω από την πόρτα ως τις 24 Ιουνίου και τότε καίγεται στις φωτιές του Άη Γιαννιού του Κλήδονα.

κορίτσια κρατούν στα χέρια τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια και τα ρίχνουν στη φωτιά του Κλήδονα, στις 24 Ιουνίου

Οι ρίζες του συγκεκριμένου εθίμου εντοπίζονται στην αρχαιότητα, αλλά με το πέρασμα των χρόνων κάθε περιοχή εξέλιξε με τον δικό της τρόπο το έθιμο, καθώς οι κάτοικοι έβαζαν μία δική τους «πινελιά». 

Όπως για παράδειγμα στη Μικρά Ασία, όπου πέρα από τα λουλούδια στο στεφάνι έβαζαν και ένα σκόρδο για το «κακό μάτι» και αποτροπή από το κακό, ένα αγκάθι για τον εχθρό και ένα στάχυ για την καλή σοδειά. 

Ή στα Δωδεκάνησα, όπου η παράδοση θέλει να μαζεύουν ένα λουλούδι που λέγεται «ανοιχτομάτης» και θεωρείται πως φέρνει καλοτυχία και υγεία ενώ στη Σύμη βάζουν κλωνάρια ελιάς, αγκαθιού (ένα κλαδί με αγκάθια προστατεύει από το κακό κάθε σπίτι), μαύρης συκιάς ενώ ταυτόχρονα οργανώνουν και ομαδικές τελετές που αποβλέπουν κι αυτές να φέρουν στο χωριό τη χαρά, την ευλογία, τη δημιουργία. 

Για όποιον θέλει να τηρήσει την παράδοση κατά γράμμα, τα απαραίτητα υλικά είναι πολύ απλά. Λουλούδια, κλαδιά που θα αποτελέσουν τη βάση και σπάγκο ή σύρμα για να διακοσμηθεί το στεφάνι. Σύμφωνα με τη Λαογραφική έρευνα το μαγιάτικο στεφάνι φτιάχνεται με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κληματαριάς ή σύρμα και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά. 

Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών. Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Ένα κλαδί ελιάς δηλώνει την αγάπη, συμβολίζει την οικογένεια και την φιλία. 

Το καρπισμένο στάχυ συμβολίζει την καρποφορία της γης. Τα λουλούδια της εξοχής συμβολίζουν την αναγέννηση της φύσης και την απομάκρυνση των πνευμάτων.

Για να πιάσουν οι ευχές που έκαναν οι νοικοκυρές παλιότερα, το μαγιάτικο στεφάνι έπρεπε να γίνεται από συγκεκριμένα λουλούδια:

Ανθισμένο σπίτι: Τριαντάφυλλα, γαρύφαλλα, βιόλες, πασχαλιές, γεράνια.

στεφάνι με λουλούδια στην Τήλο

Ευτυχία του σπιτιού: Κλωνάρια ανθισμένα από αγιόκλημα και ελιά.

Γεμάτο σπίτι: Στάχυα και λουλούδια του κάμπου, όπως μαργαρίτες και παπαρούνες.

Για τη γλωσσοφαγιά: Μια κουκιά με τις ρίζες και τους καρπούς της.

Για την αγάπη των κοριτσιών του σπιτιού: Ένα κλωνάρι λυγαριά.

Για το μάτι: Ένα κεφάλι σκόρδο, κρεμασμένο στη μέση για να φαίνεται.

Από την «Παράξενη Πρωτομαγιά»:

Παράξενη πρωτομαγιά

μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια

ήρθ’ ο καιρός του «έχε γεια»

τι να την κάνεις πια την περηφάνια.

Νίκος Γκάτσος

Μα το πιο όμορφο στεφάνι απ' όλα που έχω φτιάξει μια πρωτομαγιά εντατικών προβών ήταν ανθρώπινο !

Σχετική ανάρτηση: ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΦΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΛΗΔΟΝΑ

Πηγή: Μαγιάτικο στεφάνι: Το έθιμο που κρατά από την αρχαιότητα έως σήμερα

Πρωτομαγιά: από που προέρχεται το έθιμο του στεφανιού

Wikipedia

φωτογραφίες: Sophia Karagianni

Ακολουθεί η μετάφραση στα αγγλικά:

THE MAY DAY WREATH

Even a single everlasting flower or a wildflower outside our door is enough for us to say that “we have welcomed May.” One of the most beautiful customs in Greece is the making of the May Day wreath, perhaps because it coincides with the May 1st holiday/strike, or because it has always been an opportunity for everyone to reconnect with nature, as families head out into the countryside to gather flowers.

We decorate the doors of our homes with the wreath, and the custom symbolizes the rebirth of nature in spring and the welcoming of nature’s power into the household.

wreaths on Nisyros

It is made in a circular shape, which is considered a perfect and complete form that encloses what it is meant to protect. The circle guards against malicious forces. It is hung on the front door of the house, allowing only good things to enter, and it remains there until June 24, when it is burned in the bonfires of Saint John (Klidonas).

girls holding May Day wreaths and throwing them into the Klidonas fire, on June 24

The roots of this custom go back to antiquity, but over time each region developed it in its own way, as locals added their own “touch.”

For example, in Asia Minor, beyond flowers, they would also add garlic to the wreath to ward off the evil eye, a thorn for enemies, and a stalk of wheat for a good harvest.

Or in the Dodecanese, where tradition has it that people collect a flower called “anoichtomatis,” believed to bring good luck and health. In Symi, they add olive branches, thorny twigs (a branch with thorns protects every home from evil), and black fig branches, while also organizing communal rituals aimed at bringing joy, blessing, and prosperity to the village.

For anyone who wants to follow the tradition to the letter, the necessary materials are very simple: flowers, branches for the base, and string or wire to shape and decorate the wreath. According to folklore research, the May Day wreath is made using a flexible and durable vine branch or wire, and decorated with flowers and twigs from fruit-bearing trees such as almond, fig, and pomegranate.

The use of greenery rather than flowers, aiming to transfer their fertility, was the main characteristic of May customs. In rural areas, in fact, weaving a wreath was not always necessary. It was enough to place above the door a bundle of fresh branches from olive, fig, bitter orange, orange trees, and others, along with flowers. An olive branch signifies love and symbolizes family and friendship.

A ripe ear of wheat symbolizes the fertility of the land. Wildflowers symbolize the rebirth of nature and the banishment of negative spirits.

For the wishes of housewives in earlier times to come true, the May Day wreath had to be made from specific plants:

A flourishing home: roses, carnations, violets, lilacs, geraniums.

wreath with flowers in Tilos

Happiness of the home: blooming branches of honeysuckle and olive.

A prosperous home: wheat stalks and field flowers such as daisies and poppies.

Against the evil eye: a bean plant with its roots and pods.

For the love of the girls in the household: a sprig of chaste tree (vitex).

For protection from the “evil eye”: a head of garlic, hung in the center so it is visible.

From “Strange May Day”:

“Strange May Day,

today they weave wreaths with thorns,

the time has come to say ‘farewell,’

what use is pride anymore.”

— Nikos Gatsos

But the most beautiful wreath I have ever made was a human one.